Foto bij Thirty-eight

Drama!

Chapter thirty-eight.
'J
e bent echt een held, weet je dat?' Fluisterde Niall in mijn oor en ik keek hem verbaasd aan. 'Nee?' Gaf ik als antwoord. 'Je helpt iedereen. Dat doen helden ook.' Ik grinnikte. 'Eerst nog kijken of het allemaal zo gaat als het moet. Het is meer... ik probeer ze een zetje in de rug te geven.' Niall tuitte zijn lippen al knikkend. Ik gaf automatisch een kusje erop en hij keek me met een kleine twinkeling in zijn ogen aan. 'Ik heb je niet verdiend.' Ik schudde verontwaardigd mijn hoofd. 'Dat moet je niet zeggen. Nooit.'

'Mam? Ik ben thuis.' Uit automatisme, want het liefst wilde ik haar ook niks zeggen. Ik gunde haar geeneens een blik waardig. Ze knikte enkel, en hield haar gezicht in dezelfde chagrijnige plooi. Ik voelde de woede in me opborrelen. 'Zeg toch wat mens! Ik ben nog steeds je zoon hoor!' Riep ik en schopte uit boosheid tegen de stoel aan, die een stuk verschoof. Nog steeds zei ze niks, maar ik wist als ik nu zo doorging dat ze uiteindelijk wel iets móest zeggen. 'Alleen maar omdat ik op jongens val geef je niet meer om me! Wat ben jij voor een moeder!' Ze knarstande, het was grappig om te zien hoeveel moeite het haar koste om haar mond te houden. 'Of nee, ik val geeneens op jongens. Ik ben verliefd op Niall, niet een andere jongen. Alleen Niall.' Ik zag haar bij de naam Niall iets inelkaar krimpen. Dat maakte me nog bozer dan ik al was; ze had hem pas één keer gezien. Daarnaast, wist ik geeneens hoe ze had kunnen zien dat Niall minder rijk dan ons was. Niall zag er altijd verzorgd uit, hij droeg nette schone kleding en had zijn haar goed in model. Zijn sneakers zagen er eerlijk gezegd ook niet als de goedkoopste uit. 'Niall, Niall, Niall, Niall, Niall...' Zong ik hard en toen gebeurde het. 'Harry!' Schreeuwde ze. Ik moest bijna lachen, zo klonk de stem van mijn moeder dus. 'Ja mamma?' Vroeg ik, met grote ogen, alsof ik de liefste jongen ter wereld was. Misschien was ik dat ook wel. 'Hij heeft je gehersenspoeld. Ik wil niet dat je veranderd.' Ze zei het veel zachter, ze keek me bijna bang aan. 'Hij verandert me in positieve zin mam. Deal ermee. Ik ben verliefd op een jongen, die uit een misschien iets ander millieu komt. En weet je waarom, mam?' Ze haalde nonchalant haar schouders op. 'Omdat zijn ouders geen goede baan hebben?' Zei ze spottend en ik zette een stap naar haar toe. 'Omdat zijn broer een flink ongeluk heeft gehad, hij kon helemaal niks meer. Hij moet naar een speciale school, dat is nou eenmaal niet zo goedkoop.' Ik zag hoe mijn moeder verontschuldigend naar de vloer keek. 'Denk, voor je oordeelt. Alsjeblieft zeg. Je bent toch geen klein kind meer?' Toen rende ik met grote stappen de trap op. In 5 stappen was ik boven.

Die volgende dag hadden we weer repetities. Opnieuw zat ik verveeld voor me uit te staren, op dezelfde stoel. 'Hi Harry.' Hoorde ik alweer haar suikerzoete stemmetje en geïrriteerd keek ik op. 'Ga je even een stukje meelopen? We hebben toch niks te doen.' Zei ze uitnodigend en stak haar hand uit. 'Oké.' Zei ik en pakte haar hand vast. Alles beter dan hier zitten. 'Waar is Niall?' Ze haalde haar schouders op. 'Moest nog wat oefenen volgens mij.' Ik knikte begrijpelijk. 'Ik voel me zo naar, Harry.' Zei ze zachtjes, toen we al een tijdje aan het lopen waren. 'Wat is er dan?' Vroeg ik en keek opzij. Ik had geen idee waar we naartoe liepen, eerlijk gezegd. We liepen maar door de gangen en uiteindelijk trok ze me richting een klaslokaal, die openstond, maar leeg was. Ze ging op de tafel zitten en klopte uitnodigend naast zich. Toen ik eenmaal zat keek ik haar afwachtend aan. 'Mijn moeder is al zo lang weg. Ik zie haar nooit.' Ik zag hoe er tranen werden verzamelt in haar ogen. Abi kon goed nephuilen, wist ik, maar was dit nep? Dat wist ik niet. Ze had me al wel eens wat verteld over haar moeder. Ik wist er het fijne niet van, maar de grote lijnen wel. Ik omhelsde haar dus maar, want ik had geen idee wat ik moest doen. Ik liet haar los, maar zat alsnog dichtbij haar. Toen gebeurde het ergste wat er had kunnen gebeuren. Abi drukte haar lippen op die van mij en voor ik haar weg kon duwen, hoorde ik zijn stem al. 'Abi, je zei toch dat ik... Harry?!' Ik was opgestaan en achter hem aangerend, maar toen hij ergens achter verdween kon ik hem nergens meer vinden. Nergens, hij was spoorloos. Abi had alleen maar gelachen, maar ik had geen tijd om boos te worden. De tranen hadden mijn lichaam al overgenomen, het verdriet. Hij had me nog wel een sms'je gestuurd: 'Ik had beter kunnen zeggen, dat jij mij niet verdient.' Ik had niet geantwoord.

Toen ik s'avonds in bed lag te huilen, ging ik de gebeurtenis na. Ik kwam tot een conclusie. Abi had tegen Niall gezegd dat hij binnen een bepaalde tijd naar lokaal 35 moest komen. Vervolgens was ze naar mij gelopen, en had mij meegenomen, naar het lokaal. Met haar tranen, had ze me om de tuin geleid. Toen de bepaalde tijd dat Niall zou moeten komen om was, kuste ze me. Ze wist dat Niall zou komen. Waarom zou hij anders in vredesnaam komen? Hij had ons niet achtervolgd, dat wist ik zeker, dat zou hij niet doen. Het was allemaal Abi's plan geweest, ons uit elkaar drijven. En ik was er met open ogen ingetrapt. Fuck.

Reacties (4)

  • CatNippedX

    Godverdomme... Ik haat Abi

    6 jaar geleden
  • Mirari

    Ik vind Abi een stomme aardappel! Grrrrr...... En Harry's moeder is een domme schoenveter! Xx

    6 jaar geleden
  • NotAHumanBeing

    Facking Kut kind is die abi zeg!
    Cheez!
    hm ik ben nu boos op Abi dus snel verder!
    <3
    P.S. Ik houd nog steeds van dit verhaal hoor!
    XX

    6 jaar geleden
  • Triplet

    Omfg, Abigail you bitch.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen