Foto bij Forty-one

Sorry guys, no Ziam. Maar er gebeurt nog genoeg, whiihiii!

Chapter forty-one.
'H
oe hebben jij en Harry elkaar ontmoet?' Vroeg mijn moeder toen we zaten, en keek Niall streng vragend aan. Niall glimlachte even zenuwachtig. 'Op school. Ik zag hem wel eens lopen door de gangen, en hij mij. En we raakten aan de praat, en uiteindelijk vroeg ik hem of hij mij wiskundebijles wilde geven, omdat hij echt een ster in wiskunde is..' Mijn moeder leek even snel trots te kijken, maar ik had het me ook kunnen verbeelden. '...maar toen hij me die bijles gaf... Laten we het erop houden dat het niet echt van wiskunde doen kwam.' Ik lachte om hoe hij het zij, en hij lachte ook. Mijn ouders niet, maar hun blik verzachtte. 'En vanaf dat moment was ik al verliefd op hem, maar ik durfde het niet toe te geven. Hij al best snel, toch?' Ik knikte. 'Ik zei het al best snel tegen Niall, dat ik verliefd op hem was. Ik voelde me voor het eerst echt op mijn gemak bij iemand, ik was al gelijk dol op hem. Ik moest wel verliefd zijn, als dat niet verliefd zijn was?' Ik ging zo op in het verhaal en de gevoelens die ik erbij kreeg, dat ik bijna vergat dat we dit aan mijn ouders aan het vertellen waren. Ik ging iets dichter naar Niall toe zitten. 'Hij maakt me echt gelukkig op die manier dat ik het nog nooit gevoeld heb.' Niall richtte zich op mijn ouders. 'Hadden jullie dat ook, toen jullie elkaar leerden kennen? Voelden jullie je ook zo gelukkig en wilden niemand anders meer? Was het alsof het niet uitmaakte wat er om je heen gebeurde, als je maar bij elkaar was? Bij ons voelt het wel zo, tenminste. Of sowieso van mijn kant.' Ik drukte een snelle kus op zijn wang. 'Ook van mijn kant.' Toen richtte ook ik me op mijn ouders en die glimlachten lichtelijk verlegen naar elkaar, toen naar ons, toen weer naar elkaar. Het was alsof we terug de jaren in gingen. 'Ik kan het me niet zo goed herinneren.' Zei mijn moeder dan zachtjes en ik trok een blik van: 'Dat meen je niet.' Ik zuchtte. 'Mam, je kan het je wel herinneren. En jij ook pap.' Toen knikte mijn vader. 'Ik denk het wel. Ik denk wel dat ik zoiets voelde.' Mijn moeder knikte insgelijks. 'En voelen jullie dat nog steeds?' Mijn moeder knikte, en gaf antwoord ditmaal. 'Soms, ik denk dat als het er eenmaal is, het niet meer zo makkelijk weggaat.' Ze keek naar haar handen. Ze leek wel zo'n tienermeisje die over haar vriendje werd ondervraagd. En toen mijn ouders blikken wisselden, zag ik iets van acceptatie. Iets van successie- ik kon het niet benoemen. Maar ik wist dat het al iets meer oké zat. Het rest van het gesprek spraken we over bloemen en bijtjes. Vragen over de toekomst en waar hij woonde en zijn ouders kwamen niet- mijn ouders leken er zelfs geen seconde aan gedacht te hebben.

'Zo erg was het nog niet.' Zei Niall opgelucht toen we in de gang stonden, omdat Niall wegging. 'Zo erg zijn zé nog niet.' Zei hij daarna verbeterend. 'Sorry.' Grinnikte hij. Ik nam zijn gezicht tussen mijn handen, kuste zijn voorhoofd, daarna neus en daarna mond. 'Zeg dat niet nog een keer.' Niall fronste zijn wenkbrauwen. 'Wat?' Ik kuste nogmaals zijn voorhoofd. 'Sorry. Je doet alles goed.' Daarna kuste ik nogmaals zijn neus. 'Oké. Dankje.' Zei hij. Daarna kuste ik nogmaals zijn mond.

'Hé Liam, what's up?' Vroeg ik hem, terwijl ik mijn arm om zijn schouder legde en hem vragend aankeek. 'Niks, eigenlijk.' Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en bedacht me toen dat met Zayn. Ik moest Zayn spreken, om te weten of hij ooit homo zou kunnen zijn. Eigenlijk of hij iets in Liam zag, in plaats van Maddi. Niemand mocht Maddi zo erg, niemand wilde dat Zayn Maddi vroeg. 'Ik ga naar Zayn, zie je bij tekenen.' Zei ik tegen Liam en liep weg. Het duurde niet lang voordat ik Zayn gevonden had, hij was te vinden bij zijn kluisje. 'Zayn? Kan ik je even spreken?' Hij keek me verbaasd aan maar knikte toen. Ik sleepte hem mee naar een rustig stukje gang en begon. 'Zayn, denk je dat je ooit... iets in jongens zou kunnen zien?' Zijn ogen werden groot. 'Je bedoelt dat je denkt dat ik homo ben?!' Riep hij verontwaardigd uit. 'Nee, nee. Ik bedoel dat ik gewoon me afvraag of je ooit homo zou kunnen zijn. Niet dat ik dat denk! Ik vroeg het me gewoon af.' Ik haalde mijn schouders op en Zayn lachte. 'Harry, dat jij homo bent betekent niet dat iedereen het is. Hoezo vraag je dit?' Ik beet op mijn lip. Wat nu? 'Iemand die ik ken vind jou leuk, dus ik dacht...' Hij onderbrak me. 'Een jongen vind mij leuk?' Hij leek echt geschrokken. 'Wie?' Vroeg hij daarna en zette zijn handen op mijn schouders. 'Wie Harry?' Vroeg hij nu iets ongeduldiger nog en ik zuchtte. 'Niet zeggen dat ik het gezegd heb oké? Beloofd?' Zayn knikte uitbundig. 'Ja! Tuurlijk!' Het duurde niet lang voordat ik het gezegd had. 'Liam.' Zayn's mond viel open. 'Liam? Liam van Gemma Liam? Liam mijn en jouw vriend Liam?' Ik knikte. Zayn en Liam waren de laatste tijd best hele goeie vrienden gewonnen. 'Nee. Sorry. Ik ben echt geen homo, ik... nee. Sorry.' Meer zei hij niet, daarna was hij weg. Jammer genoeg had ik het nare gevoel in mijn buik dat hij meende wat hij zei. Hij was echt geen homo. Sowieso niet, dat had hij me duidelijk gemaakt. Mission failed. Of eigenlijk, no Ziam.

Reacties (5)

  • mrock

    ziam komt toch nog wel(flower)(flower)(flower)(flower)

    6 jaar geleden
  • afghani

    aahhh.. Narryy is zo liief

    6 jaar geleden
  • Mirari

    Maar ik vind Ziam zo leuk... Ik wil dat Zayn toch gay is en dan is er Ziam BOEMM!! Hihi love ya story! Xx

    6 jaar geleden
  • CatNippedX

    Awh, ik had nog wel zo gehoopt op Ziam. Maar ik blijf dit verhaal sowieso wel lezen, hoor!

    6 jaar geleden
  • xMissMarije

    verderr

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen