LET OP!!

Ik heb even een kleine skip gedaan, met de volgende reden:
Ik heb eigenlijk mijn verhaal al best vaak terug gelezen, steeds omdat ik dan een tijd niet verder was gegaan en dat is natuurlijk heel erg slecht, maar hierdoor weet ik niet precies meer wie ik voorgesteld heb en wie niet, omdat ik ook allemaal dingen al in mijn hoofd had, dat is natuurlijk ook heel zonde, maar ik zie het niet echt zitten om het weer helemaal te gaan lezen.
Volgensmij waren het tot nu toe alleen...
Deidara, Itachi, Kisame, Hidan, Kakuzu, Hanako, Muerte ..Pein... en ehm.. was dat het niet al?
Natuurlijk zijn er alleen al in Akatsuki meer leden, maar buiten dat heb ik ook nog een paar OC's.
Ik ga nu een week skippen, dus dat ze daar een week al zijn en iedereen al een beetje kennen. Met de manier van schrijven zal ik ook wel duidelijk maken wie wie is, maar kijk daarom niet al te raar op als je een naam ziet staan die je nog niet kent, ik zal sowieso nog uitleggen wie het is en hoe die persoon zijn relatie is met de anderen.
Ik ga deze skip doen zodat het wat overzichterlijker word voor mij, dan weet ik zeker dat Merel en Michelle iedereen kennen, en dan kan ik gewoon zorgen dat jullie ook iedereen leren kennen, zonder al te moeilijk te moeten doen.
Plus, hiermee kom ik meer in het verhaal, in plaats van nog 10 chapters of zo aan het voorstellen van iedereen gaan besteden,
ik hoop dat jullie dat niet erg vinden en anders sorry ;D
Ik hoop ook dat ik nog steeds leuk kan schrijven en jullie kan vermaken, maar dat zien we vanzelf ^^

Oké, dat wilde ik even zeggen ^^
Enjoy the chapter ;D

*Time skip van een week*

*Merel her point of view*

Ik zuchtte terwijl ik me op de bank liet zakken, het was hier echt alles behalve rustig.
Heel de dag door waren der allemaal dingen aan de gang hier in Akatsuki: Naomi en Muerte die ruzie met elkaar hadden, Muerte en Hidan die ruzie met elkaar hadden, Hidan en Kakuzu die ruzie met elkaar hadden, Kakuzu die andere van geld probeerde te beroven, Itachi die..........nee, Itachi deed eigenlijk niet zo veel, Deidara die ruzie had met Sasori, ik die niet in de buurt van Deidara wilde komen na de rotstreek om me te doen geloven dat die een meisje was, ook al was ik gewoon de gene die dat maar aan nam, en alle streken die met elkaar waren uitgehaald. En dan heb ik nog niet een kwart genoemd van wat hier in Akatsuki op één dag gebeurd.
Het leek wel een gekkenhuis. Een leuk gekkenhuis. Een leuk gekkenhuis met lekkere jongens. Oké, nee, een leuk gekkenhuis met een paar leuke jongens, veel creeps en ook aardig wat meisjes. Nou ja, het kon erger dan dat natuurlijk.
"Hey, Meru," zei Zetsu, terwijl die met een glimlach naast me kwam zitten.
"Oh, hoi," zei ik droog, terwijl ik hem even aan keek.
Niet gemeen bedoeld hoor, maar ik vond het soms best wel eng om naast Zetsu te zitten. Ten eerste gewoon om hoe die der uit zag, ten tweede om alle keren dat er tegen me gezegd is dat hij me levend wilt opeten, ook al zeiden anderen dat en niet hijzelf, en ten derde, en toch zeker niet als minste.... ik wil blijven leven, en de dodelijke blikken die Muerte me geeft als ik met Zetsu of Hidan om ga, zijn niet bepaald leuk of uitnodigend.
"Hoe gaat het?" vroeg hij droog, terwijl die me bijna grijnzend aan keek.
Nee, echt, ik krijg de rillingen van deze gast.
"Eh, ja, prima. "
Jep, dat klopt, ik vroeg expres niet hoe het met hem ging.
"Dat is mooi."
"Yup."
"..."
"..."
Daar zaten we dan, met het gesprek van ons leven. Nee, echt, dit was een uiterst boeiend gesprek tussen mij en meneer boom. Dat kon dan ook niet anders, bomen zijn meestal van nature al erg spraakzaam namelijk.
Niet dat hij een boom is, net zoals dat Kisame geen Octopus is, maar dat kan me niets schelen, ik blijf ze zo noemen.
"Dus...," begon Zetsu na een aantal minuten in een ongemakkelijke stilte vast gezeten te hebben.
Ik keek hem droog aan, wachtend op wat hij ging zeggen, ook al wist ik ook wel dat hij gewoon wilde dat er een gesprek kwam en eigenlijk wachtte tot ik iets zou gaan zeggen. Maar dat ging ik natuurlijk niet doen.
Nu klink ik natuurlijk weer heel gemeen, dat is niet zo bedoelt, maar ik houd niet zo van mensen, planten of dieren die me de rillingen geven en ik ben niet zo spraakzaam als ik geen zin heb om met iemand te praten, that's all.
"Zeg, Meru, ik zat eens te denken," verstoorde Zetsu mijn gedachtegang opeens.
"Hm?" vroeg ik, terwijl ik hem opnieuw droog aankeek.
Ik zou willen dat hij me niet zovaak Meru zou noemen, mijn naam was immers gewoon Merel. Deze bijnaam kwam door Hidan, die door ging in een ruzie over hoe raar, of eigenlijk dom, onze namen wel niet waren, dus toen korte die ze af naar namen die meer klonken zoals ... namen daar. Mijn naam zou Mereru zijn, maar dat vond die niet leuk genoeg, Mere ook niet, dus dat werd Meru....
Michelle spraken ze al niet helemaal normaal uit, maar dat bleek dus Misheru te zijn.... Afgekort gewoon Mich.... of Michi... niet dat zij dat erg vond, zo noemde ik der ook al tienduizend jaar. Maar nee, natuurlijk was ik weer de gene die zo'n domme, nergens op slaande bijnaam kreeg.
Meru. Hoi, ik ben Meru. Nee, dat klonk voor geen meter.
Ach ja, daar zou ik vanzelf wel aan gaan wennen, maar dan nog... liever had ik niet dat creeps zoals Zetsu me heel de tijd Meru noemde, ook dat gaf me de rillingen.
"Meru-chan?"
Ik keek opnieuw verstoord op, "wat zei je?"
Blijkbaar was ik zo in mijn gedachten op gegaan, dat ik helemaal niet had gehoord wat Zetsu me aan het vertellen was.
"Ik zei dat het misschien wel leuk was als ik je eens een keer mee naar buiten zou nemen," herhaalde Zetsu opeens.
"Mee naar buiten nemen?" vroeg ik niet begrijpend.
"Ja, aangezien jullie niet zelf naar buiten mogen in binnen moeten blijven. Als we samen gaan heb je wat frisselucht, en dan hebben we wat tijd voor ons tweeën," zei hij, terwijl hij me met een glimlach aan keek.
Oh god, dit was toch niet wat ik denk dat het was, hè?
"Je bedoeld dat toch niet-"
"als een date. Jawel, als het je leuk lijkt," zei hij weer met die zelfde glimlach.
Iets hieraan liet me toch bijna even smelten, voor een seconde... hij zei het wel heel lief, maar.. wacht, hoho. Nee. Mooi niet. Niets daarvan.
"Nee," zei ik snel, terwijl ik opstond.
Ik zei het een stuk botter dan dat ik eigenlijk had bedoeld, maar dat kon ik nu niet meer terug nemen.
"Oh. Waarom niet?"
Het klonk gelijk een stuk minder aardig. Zelfs zijn stem klonk anders, wacht, praatte de andere kant nu?
"Nee, gewoon nee. Ik ga niet op een date met iemand die ik nauwelijks ken en.. besides, ik weet niet of ik dat wel echt zie zitten," zei ik tenslotte.
Fout, fout, fout. Als je nog niet gemeen had geklonken, klonk je dat nu wel, Merel. Wat ben je aan het doen? Dit was niet eens wat ik echt wilde zeggen. Niet dat ik wel met hem op een date wilde, maar dat was een ander verhaal.
"Oh, ik begrijp het. Ik ben te creepy voor je, het is goed," zei die, terwijl die op stond.
"Wacht nou, Zetsu, dat was niet wat ik bedoelde, " zei ik nog snel, maar het was al te laat.
Zetsu keek nog even om, met een alles behalve lief gezicht, en verdween vervolgens de kamer uit.
Dat had ik weer goed voor elkaar, bravo Merel.
"....en Muerte zou me wat aan doen als ik met jou op een date ging," mompelde ik hem na, terwijl ik nog een keer zuchtte.
Soms was het niet makkelijk om een droogkloot te zijn en nogal direct, volgens mij heb ik hem nu onnodig gekwetst.
Dit moet ik een andere keer maar weer goed zien te maken dan.

Reacties (1)

  • Hyonyeo

    Ten eerste wil ik even melden dat ik het super epic vind dat je hiermee weer verder bent gegaan. Haha, ik zat er al een beetje op te wachten. :3 Je schrijft gewoon geweldig en shizzle, zo droog en.. tja, awesome.
    Het andere dat ik wilde zeggen, was dat ik het wel zielig voor Zetsu vind.
    Aw, poor Zetsu-sama, I'll cheer you up! Come to Midnight~ Ghehehe.:Y)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen