Foto bij Twenty Two.

Harry Edward Styles.

“Hij heeft wat gedaan?!” vroeg ik met ongeloof en kon mezelf wel op mijn eigen voorhoofd slaan vanwege dat ik gedacht had dat hij zijn mond ging houden. Waarom deed hij dit?
“Hij heeft me gestuurd. Hij vertelde me wat er gebeurt was in de refter.” Kreunend van schaamte liet ik me op mijn rug vallen in de matras en verbergde mijn gezicht met mijn handen. Ik zou Louis zo hard vermoorden als ik hem terug zou zien.
“Oh Harry.” Hoorde ik Elena lachen voordat ze boven op me zette en mijn beide handen vastnam zodat ik wel naar haar moest kijken. In haar ogen kon ik zo aflezen hoe geweldig ze dit allemaal wel niet vond en haar brede grijns kon dit alleen maar bevestigen.
“Waarom schaam je je? Louis vertelde me alleen dat je het niet fijn vond dat jij me zag met Liam.” Bijtend op mijn onderlip keek ik naar Elena, wetende dat mijn wangen vuurrood waren. Ik was al blij dat hij niks gezegd over het feit dat zij mijn zwakke plek was.
“Omdat hij dit deed zonder het te overleggen.” Antwoordde ik daarom maar in de plaats op haar vraag. Lachend schudde ze haar hoofd voordat ze zich op mij liet vallen met haar hele lichaam. Haar hoofd ondersteunde met haar armen die zo op mijn borst liet rusten. Bijtend op mijn onderlip staarde naar ik haar terwijl ik genoot van de warmte die van haar lichaam afkomstig was. Dit was al de tweede keer vandaag dat Elena recht boven op me lag, alleen voelde dit helemaal anders aan.
“Louis was zelf vrij vaag over alles hoor, daarom ben ik achter je aangekomen zodat we dit konden uitpraten.” Zei ze op een zachte toon terwijl ze breed glimlachend naar me keek. Hierdoor verschenen er een paar lachkuitjes in haar mondhoeken, iets wat haar zo schattig maakte maar tegelijkertijd nog altijd zo goddelijk mooi. Het was moeilijk voor me adem te blijven halen en zeker al toen ze met haar vingers over mijn t-shirt heen en weer bewoog.
“Wat zei hij exact?” mompelde ik zo zacht dat het haast leek alsof ze me niet hoorde, maar aan de blik dat ze me toewierp wist ik dat ze me goed genoeg verstaan had. Ontspannen keek ze me aan terwijl ze haar vingers weer wegtrok om in de plaats deze onder haar hoofd terug te plaatsen.
“Hij vertelde me dat je gezien had hoe Liam moeilijk deed en vrij hebberig over me deed. Meer kwam er niet echt uit, maar het is niet moeilijk om de puzzelstukken in elkaar te leggen toen ik wist dat jij en Louis opeens verdwenen waren toen Liam me losgelaten had in de refter.” Legde ze alles uit, wat alleen maar meer schaamte bij me opborrelde. Was ik dan echt zo doorzichtig?
“Louis zei tegen me dat ik eens deftig met jou moest praten over hoe het nu tussen ons zit.” Voegde ze er nog aan. Zuchtend sloot ik weer mijn ogen, beseffend dat Louis echt moest leren om zich niet te moeien. Wie weet had hij nu alles wel niet verbrod tussen ons. Elena was nog altijd het liefje van Payne en ik was… Ja, wat was ik?
“Harry.” Langzaam opende ik mijn ogen opnieuw en keek zo opeens recht in de ogen van Elena die alleen maar dichter was gekropen zonder dat ik er echt opgelet had.
“Hoe voel je je tegenover me?” vroeg ze zacht, maar tegelijkertijd zeer voorzichtig. Ze wist dat dit geen makkelijk gesprek ging zijn. Twijfelend keek ik haar aan, nadenkend wat ik het beste kon zeggen. Ik had de keuze om alles op te biechten, me kwetsbaar opstellen tegenover haar wat er voor kon zorgen dat ze weg zou lopen oftewel kon ik liegen, maar kon ik even goed mijn kansen verkijken bij haar.
“Ik hoop zo dat ik je niet gaat weglopen.” Mompelde ik zacht toen ik mijn besluit genomen had en kroop zelf ook wat rechter zodat ik kon leunen op mijn ellebogen.
“Ik heb me sinds dag één al aangetrokken gevoeld naar je toe, maar durfde niks te doen vanwege dat je al iemand anders zijn meisje bent. Maar ik kreeg je niet uit mijn gedachten en toen ik de kans kreeg tijdens de fuif om je beter te leren kennen greep ik die kans met beide handen.” Begon ik voorzichtig zonder mijn blik ook maar van de hare te lossen. Ik wilde zien in haar ogen hoe ze zou reageren op mijn bekentenis.
“Je weet niet hoe blij ik wel niet was toen je me die avond stuurde om te zeggen dat je me kans gaf en sindsdien kan ik je niet meer uit mijn gedachten zetten. Mijn aantrekkingskracht naar jou wordt alleen maar erger met de dag en dat is de reden dat ik het zo moeilijk had toen ik je met hém zag.” Zuchtend keek ik uiteindelijk toch wel weg van haar toen ik besefte wat ik ging bekennen.
“Je bent mijn zwakke plek geworden, Elena en ik weet het dat het veel te vroeg is om dit al te zeggen, maar ik geef om je. Ik kan nog niet echt zeggen wat het gevoel is dat ik voel voor je, maar ik weet wel dat het oprecht is.” Al slikkend liet ik me terug vallen in de matras en wachtte met gesloten ogen op het moment dat Elena zou recht staan om mijn kamer uit te lopen. Ik was er heilig van overtuigd dat ik het nu echt wel verbrod had bij haar.
Maar toen ik voelde hoe een paar vingers over mijn huid van mijn wang streelde durfde ik toch mijn ogen terug te open en keek vol verbazing naar Elena die me glimlachend aankeek.
“Waarom denk je dat ik zou weglopen als ik net dezelfde aantrekkingskracht tot jou heb?” vroeg ze met zo’n zachte stem waar je zo de intensiteit erin kon terug vinden. Iets wat er voor zorgde dat er kippenvel over mijn hele lichaam verscheen.
“Maar die kus van…” begon ik direct maar werd de mond gesnoerd door Elena die al lachend haar vinger op mijn lippen legde.
“Die kus met Liam betekende echt niks voor me, Harry. Sinds dat ik je ken zijn de gevoelens die ik ooit voor Liam gevoelt heb serieus geminderd en toen hij me kuste voelde ik geen sprankeltje liefde in me opborrel.” Bekende ze glimlachend, maar de blos op haar wangen verraadde het feit dat ze het net als ik moeilijk vond om haar gevoelens op tafel te gooien. Toch deed ze het en haar woorden gaf me gelijk ook hoop.
“Maar waarom blijf je dan bij hem?” vroeg ik op mijn plaats en zag direct dat ik weeral een gevoelige snaar had geraakt want voor ik het wist zat ze weer recht op. Het enigste contact die we nog hadden waren haar benen die nog altijd rond mijn middel lag. Voorzichtig legde ik mijn armen rond haar rug terwijl ik zelf ook recht kroop. Mijn gezicht was nog maar een paar centimeter van het hare verwijdert en voor een seconde dacht ik dat ze zich zou terug trekken, maar in de plaats legde ze haar voorhoofd tegen het mijne aan en keek ze met die heldere blauwe ogen recht in mijn groene kijkers.
“Hoe graag ik me ook op ons wil storten, ik durf niet zo snel mijn stabiliteit op te geven, Harry. Ik heb tijd nodig.” Bekende ze zuchtend en aan de blik die ze toewierp kon ik zo aflezen dat dit heel erg diep zat, waarschijnlijk iets uit haar verleden dat nog altijd aan haar knaagde. Daarom besloot ik om het voor nu te laten varen en haar de tijd te geven die ze van me vroeg. Als dat inhield dat ik haar dicht bij mij kon houden zou ik echt alles opofferen voor haar.

Reacties (8)

  • HORANHORAN

    wauw echt prachtig !

    8 jaar geleden
  • JustMe95

    ontzettend mooi <3

    8 jaar geleden
  • Kieran

    Prachtig geschreven, snel verder!

    8 jaar geleden
  • AnkePayne

    Schattig!!!

    8 jaar geleden
  • StyleLamour

    ahhww!
    ik heb er geen andere woorden voor ik smelt gewoon helemaal als ik dit lees
    <33
    xx

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen