Foto bij 024.

Cat pov.
Met dikke, rode ogen en de mascara die tot op mijn kin was uitgelopen zat ik op mijn bed. Harry’s ademhaling was duidelijk hoorbaar tot hier, wat betekende dat hij nog steeds voor mijn deur zat te wachten tot ik naar buiten kwam.
Afschuw, verachting, woede, verdriet, pijn. Ik voelde het allemaal. Al die tijd die ik met Harry had doorgebracht, al die kussen en strelingen en alles wat daarbij kwam van afgelopen nacht, waren onderdeel geweest van een weddenschap?
Ik beet zo hard op mijn lip om het niet uit te schreeuwen dat ik bloed proefde. De woorden van David bleven door mijn hoofd spoken. Eerst wilde ik het niet geloven, dacht ik dat hij een of ander flauw grapje maakte. Maar toen had ik Harry’s gezicht gezien. Ik had geen andere bevestiging meer nodig. Ik was direct naar boven gerend, had me opgesloten op mijn slaapkamer en had zijn wanhopige smeekbedes genegeerd.
‘Ja, ik heb die weddenschap afgesloten! Het was stom van me, ik was oppervlakkig! Maar daarna leerde ik je pas echt kennen, en toen kreeg ik spijt en wilde ik het niet meer! Maar ik begon je echt leuk te vinden, en ik kon gewoon niet bij je vandaan blijven.’ Had Harry gezegd. ‘Ik meende wat ik gisteren zei, ik meende het echt.’
Inhoudsloos, dat was hoe ik zijn woorden omschreef. Ik kon echter niet weggaan hier, want Harry blokkeerde mijn uitgang, en ik had geen zin om zijn smekende, verachtelijke woorden weer naar mijn hoofd geslingerd te krijgen.
Ik had mijn koffers al gepakt, had de cheque voor drie weken verblijf – al was ik er pas tweeëneenhalf – al geschreven, en ik stond me nu alleen nog te bedenken hoe ik hier het beste weg kon. Ze konden allemaal oprotten. David, met zijn vunzige opmerkingen en zijn verachtelijke houding, en Harry al helemaal, met zijn charmes en zijn geweldige persoonlijkheid, die uiteindelijk allemaal leugens bleken te zijn.
Ik stond na enkele minuten op, opende voorzichtig mijn raam en zuchtte opgelucht. Er was een hoger plateau onder mijn raam dan de rest van het terras, en als ik me voorzichtig zou laten zakken zou ik weg kunnen gaan zonder Harry te hoeven zien.
Na mijn koffers eruit te laten vallen, Harry zou het waarschijnlijk niet horen, klom ik zelf uit het raam. Ik controleerde of ik alles had, autosleutels, telefoon en mijn portemonnee, en liet mezelf op het plateau terechtkomen.
Ik beende weg, gaf de cheque en een afscheidskus aan een verbouwereerde Christiano en omhelsde Adalina, die de kleine Martina op haar arm had.
‘Waar ga je heen? Wat is er aan de hand?’ Vroegen ze.
‘Laten we zeggen dat ik op dit moment niet door een deur kan gaan met Harry, en ook niet met David trouwens. Ik heb genoten van mijn verblijf hier, maar helaas is dat nu niet meer het geval. Trek het jullie niet persoonlijk aan, ik hoop dat mijn cheque voldoende is. Tot ziens.’ Zonder op hun uitroepen te reageren liep ik weer weg, pikte mijn bagage op en rende het laatste stuk tot mijn Jeep.
Ik gooide de koffers in de achterbak, plantte mijn tas met mijn persoonlijke spullen naast me op de bijrijdersstoel, de stoel waar Harry de afgelopen tijd zo vaak had gezeten, en startte de motor.
Een gekwelde kreet vertelde me dat Harry me ontdekt had, maar voordat hij zelfs maar bij het raam van zijn eigen slaapkamer kon wegstappen was ik al weggereden. Weg van Harry, weg van David, weg van deze omgeving. Weg van alles.

Reacties (10)

  • AnkePayne

    snel verdr :p

    6 jaar geleden
  • Bananos24

    ASDFGHJKL:@:(((duivel)(6)DAVID

    6 jaar geleden
  • LauraAime1D

    NOOOOOO!! PLEASE, CAT! BELIEVE HARRY!! xxx

    6 jaar geleden
  • Niallene

    Noooooo
    Stomme David :c
    Snel verder! <3

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Noooooooooo,
    Pleas snel verder...
    xxx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen