Ik ben dit verhaal aan het herschrijven ondertussen, haha...
Ik las namelijk wat terug van het begin en schaamde me gewoon voor hoe ik het heb geschreven.
Maar ik zal het sowieso wel zo laten, dus ik maak niet echt aanpassingen aan dit verhaal, dat zou namelijk verwarrend zijn.
Hoe dan ook, als ik helemaal klaar ben met het herschrijven ervan, zal ik een alternatieve versie hiervan op een ander account zetten.
De herschreven versie dan dus, die wat aangepast is( Ik ga niet alleen herschrijven, ik heb ook veel stukken gezien die ik helemaal wil aanpassen... omdat ik echt niet snap dat ik het ooit zo heb kunnen schrijven).
Die zal ook in hoofdstukken geplaatst worden, dus niet meer in van die 400-woorden-chapters.
Ik zal er wel een link neer zetten als ik dat heb gedaan, zodat je zelf kan kiezen of je die wilt lezen of niet.
Ook ga ik die in de beschrijving plaatsen, zodat nieuwe lezers misschien de betere versie zullen lezen,
maar oké, dat is voor jullie minder interessant natuurlijk ;D
Toch wilde ik het even melden, aangezien het betrekking had op dit verhaal.
In ieder geval:
Enjoy this chapter.

Oh btw, ik merk dat er veel meer gebeurd vanuit Michelle haar point of view, dan uit Merel haar point of view, dus... verwacht over een tijd ook meer uit Merel haar point of view.
Dit had ik namelijk niet bewust gedaan, maar ik merkte het net toen ik de hoofdstukken af ging.

*Michelle her point of view*

"We zijn er bijna," deelde Kisame me mee.
Ik liep alweer een tijd achter Kisame aan. Ik had geen idee waar we heen gingen, of naar wie, maar ik vertrouwde Kisame gewoon op zijn woord dat die me in veiligheid zou brengen. Wat kon ik anders?
Ik keek om me heen, maar echt veel interessants was er niet te zien. We waren net een dorp uitgelopen en er liep een oude man langs de weg, maar verder was het helemaal verlaten. overal stonden bomen, en verder was het alleen een lang, saai pad... yuppie.
"Kom eens hier," beval Kisame plotseling.
Ik deed wat hij van me vroeg en liep naar hem toe.
Voor ik het wist had hij me weer opgetild.
"Ieh, Kisame. Wat doe je?" vroeg ik geschrokken.
Ergens was het niet heel erg, maar ik vond het ergens ook eng om opgetild te worden. In deze wereld betekend dat meestal maar één ding: we zouden door de bomen heen gaan springen.
Niet echt mijn idee van leuk.
"Zorgen dat we er snel zijn," zei hij.
En ja hoor, daar gingen we. Hoog in de bomen. Wat angstig hield ik me weer goed aan hem vast, terwijl ik hoopte dat dit snel over zou zijn.
"Hopelijk zijn we er dan ook echt snel," zei ik wat angstig, met mijn armen goed om hem heen.
Ik kon niet wachten voor ik weer veilig op de grond kon staan.
"Geen zorgen, misschien duurt het maar een halfuur."
Ik antwoordde er maar niet op. Een half uur was best lang als je de hele tijd in angst zat.
"Naar wie gaan we nou eigenlijk? Bij wie zet je me af?" vroeg ik na een tijdje.
"Dat zie je zo meteen wel," zei hij toen.
" ...Waarom doe je zo geheimzinnig. Wacht.. je zet met niet bij Zetsu af, hè?" vroeg ik.
Kisame lachte, " hebben jullie nu ook al iets tegen Zetsu? Geen zorgen, het is een meisje."
"Oh. Maar waarom doe je er dan zo geheimzinnig over?" vroeg ik.
"Omdat het grappig is als je zo nieuwsgierig bent, that's the only reason."
Normaal had ik hem nu een klap willen geven tegen zijn arm aan of zo, plagend natuurlijk. Dat kwam omdat ik het niet leuk vond als iemand zo geheimzinnig naar me deed, terwijl het niet eens geheimgehouden hoefde te worden. Ik bedoel: dan kan die het ook wel gewoon zeggen toch?

Na een halfuur springen was ik al wat rustiger geworden. Kisame deed voorzichtig en ik bleef gewoon zitten. Ik begon door te krijgen dat ik niet zo snel van hem af zou vallen en dat gaf me een veiliger gevoel zo hoog in de lucht. Niet dat het betekende dat ik niet liever op de grond zou staan, want ik kon nog steeds niet wachten tot we er waren.
"Hm, we zijn er," zei Kisame een seconde na mijn gedachten.
Ik lachte even, "wauw. Dat was snel. Ik dacht er net aan dat ik wel weer graag op de grond zou staan, veilig."
Kisame daalde af naar de grond en zette me vervolgens voorzichtig neer, "nou, die wens is dan uitgekomen."
"Michelle!"
Ik draaide me om bij het horen van mijn naam en zag Hanako op me af rennen.
"Hana," riep ik enthousiast terug.
Ik de afgelopen week waren Merel en ik vaak met Hanako en haar teampartner Aiko opgetrokken. Beide waren hartstikke lieve meisjes en leuk om mee om te gaan. Ze waren echt een soort vriendinnen van ons geworden.
"Zo Kisame, laat je der nu eindelijk aan mij over?" vroeg Hanako met een grijns op haar gezicht.
Kisame zuchtte even en knikte vervolgens, "she's all yours."
Ik keek even naar Kisame op, " dankjewel voor de redding en dat je al die tijd voor me hebt gezorgd en zo."
Kisame knikte en draaide zich om, terwijl die weg begon te lopen.
Nog een keer keek hij met een grijns naar me om, "graag gedaan. Je kunt me er wel een andere keer voor terug betalen."
En weg was hij.
Meteen begon ik te blozen, wat bedoelde hij daar nou weer mee?
"Oh mijn god, wat een pedo. Hoorde je wat die zei?" vroeg Hanako in ongeloof.
Ik knikte, " ik hoorde het."
"Ik heb altijd al geweten dat Kisame een of andere pedofiel was. Ik bedoel... hij is dertig of zo. Hij bedoelde dat vast en zeker fout," zei ze, terwijl ze even een vies gezicht trok.
Ik glimlachte, "hm misschien. Ik denk dat hij me alleen maar pest en dat expres zei."
"Weet je dat wel zeker?" vroeg Hanako.
Ik haalde mijn schouders op, "nee, maar ik gok het."
"Zeg, zeg, heb je het eigenlijk wel overleefd die hele dag en nacht bij hem? Hij heeft je toch niet aangerand of zo he?" vroeg ze.
Meteen viel ik stil en dacht weer aan de avond ervoor. Het was niet dat hij me echt aangerand had, maar het was toch al eng genoeg geweest.
"Wacht, waarom val je zo stil? Did he? je kan het me vertellen he! Als die je heeft aangerand sla ik zijn hoofd in de volgende keer dat ik hem zie. Gaat het met je?" vroeg ze.
Even glimlachte ik, "maak je maar geen zorgen. Hij heeft niets gedaan. Nou ja, niet dat tenminste."
"Hm, kom, we gaan naar een huis hier in de buurt, wat ook van Akatsuki is. Daar kan je me alles vertellen wat er gisteren is gebeurd. Aiko is er ook," legde ze uit.
Ik knikte, " is goed, maar heel veel is er niet gebeurd hoor."
"Dat geeft niet," zei Hanako, terwijl ze alvast ging lopen, " we kunnen ook altijd nog roddelen. We moeten hier toch nog even door brengen."
Ik liep met haar mee.
"Hoezo moeten we hier nog even doorbrengen? Weet jij wat er aan de hand is in de Akatsuki base?" vroeg ik, hopend dat ze misschien ook iets over Merel zou weten.
Hanako knikte, "ik weet wat er aan de hand is, maar daar kan ik nu niet over praten, omdat we buiten zijn. Als we er zijn zullen Aiko en ik je alles uitleggen binnen."
"Alright," zei ik zo rustig mogelijk, maar eigenlijk kon ik mijn nieuwsgierigheid en mijn onrust nog maar net bedwingen.
Hopelijk zou ik zo meteen antwoord krijgen op al mijn vragen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen