Foto bij [SA] It hurts now you're gone

Soort van vervolg op [SA] How I remind you

Hope you'll like it!

It’s all my fault en I didn’t even had the chance to say I’m sorry

De zon is al onder en het begint nu echt al aardig koud te worden. Toch sta ik op de rand van het dak van het hotel. Schuldgevoel bekruipt me en ik speel met mijn vrije hand met mijn conrows. Fleur vond ze zo leuk. Terwijl Gustav en Georg eerst flauwe opmerkingen maakten over mijn nieuwe kapsel, zei Fleur meteen hoe geweldig het me stond. Ze was echt een schat.
In mijn andere hand houd ik een brief vast. Een brief die Fleur aan mij had geschreven. Ik heb hem al zo vaak gelezen, maar telkens lopen de tranen weer over mijn wangen. Zoveel gevoel dat ze er in heeft gestopt. Zoveel blijdschap en verdriet. En ik heb het allemaal weggenomen. Ik heb het leven van het meisje waar ik zo van houd weggenomen. En er is niets wat ik eraan kan doen.
Ik kijk naar beneden, waar het leven gewoon verder gaat. Auto’s rijden met veel lawaai voorbij, terwijl voetgangers druk pratend over de stoep lopen. Voor hen gaat het leven weer door, maar voor mij niet. Ik kan er niet mee doorgaan. Het doet teveel pijn.
Normaal ben ik omcirkelt door verschillende momenten en heb ik geen moment rust, maar nu lijkt niemand zich te interesseren voor de jongen die hier op het dak staat. Voor de jongen die van plan is om een stap naar voren te zetten en zich in de diepte te laten vallen. Ik wil ook niet dat mensen mij nu komen storen. Ik wil alleen maar Fleur zien, het meisje die mij leerde liefhebben. Ze liet me de kleine dingen zien die het leven zo speciaal maakten.
“Tom, idioot!” gilt iemand achter me. Ik hoef me niet eens om te draaien om te weten wie het is. Mijn lieve, kleine broertje. “Wat ben je van plan?!” Ik snap niet waarom hij het überhaupt vraagt. Ik bedoel, ik sta nou niet bepaald dagelijks op de rand van het dak in deze vrieskou. Een zucht ontsnapt uit mijn mond.
“Ik kan gewoon niet zonder haar, Bill,” piep ik. De tranen branden achter mijn ogen, maar ik weiger ze te laten stromen. “Ik ga haar achterna.”
“Nee!” roept Bill wanhopig. zijn hand omsluit mijn pols.
“Het is allemaal mijn schuld,” mompel ik. Maar dat heeft nu geen effect meer. Met die woorden kan ik haar niet terughalen. Dat is onmogelijk.
“Dat kan ik niet ontkennen.” Verbaasd en geschrokken kijk ik Bill aan. Dit is toch zo’n moment dat hij zegt dat ik ongelijk heb. Tenminste, zo gaat het altijd in films. Misschien moet ik minder films gaan kijken, maar Fleur hielt ervan om samen met mij televisie te kijken. Het leven is ook zoveel anders dan een film. Films eindigen vaak zo mooi, maar hoe zou het verhaal verder gaan na de aftiteling? Zouden ze dan nog samen gelukkig worden? Waarschijnlijk niet. Het leven is niet zo mooi. Daarom zou ik er ook nu graag een einde aan willen maken, zeker nu Bill ook toegeeft dat het mijn schuld is dat Fleur door is.
“Laat me los, alsjeblieft,” smeek ik. Normaal zou ik Bill makkelijk aankunnen, maar nu…
“Maar je kon niet weten dat ze – dat ze… zelfmoord zou plegen,” hakkelt Bill. Hij heeft het er ook moeilijk mee. Iedereen was aan Fleur gehecht. Ze was altijd zo vrolijk en meelevend. Het voelt gewoon niet echt. Ze kan gewoon niet dood zijn! Het mag gewoon niet! Fleur was juist altijd de persoon die iedereen weer aan het lachen maakte, zelfs Georg met zijn vreselijke ochtendhumeur.
“Nee, maar ik heb haar pijn gedaan. Ik heb haar gekwetst,” fluister ik. Mijn stem verdwijnt in het zachte briesje. Ik staar naar de grond, waar een hele verzameling peuken ligt.
“En wat denk je dat er gebeurt als je nu springt? Denk aan mij, denk aan de fans!” jammert Bill. Broertje, lief broertje. Weet hij dan niet dat telkens wanneer we zeiden dat als we zouden gaan, we samen zouden gaan, het een leugen was. Het kan niet. Hij moet gewoon doorgaan zonder mij. Hij is sterk, hij redt het wel.
“Bill…” probeer ik voorzichtig.
“Nee Tom, ik kan niet zonder je!” Ergens haat ik het wel als hij mijn gedachten leest.
“Je moet Bill! Ik trek dit niet! Ze is dood, dankzij mij!” roep ik. Ik staar mijn wederhelft woedend aan. Waar die woede opeens vandaan komt, weet ik niet. Bill kijkt me gekwetst aan.
“Ik help je Tom, dat weet je. Ik zal je niet in de steek laten,” piept hij. Ik wend mijn blik af en kijk naar de stad. Het blijft stil. Er klinkt gesnik achter me. Voorzichtig gluur ik over mijn schouder en zie tranen over Bills wangen stromen.
“Bill, niet huilen. Maak het nou niet moeilijker dan het al is,” mompel ik.
“Denk dan ook Godverdomme aan mij! Je weet dat ik niet zonder je kan! Je mag niet springen Tom! Ik spring je gewoon achterna, en dat weet je! Jij gaat niet weg zonder mij!” schreeuwt mijn broertje. Ik slik en voel iets nats over mijn wang lopen.
“Maar Bill -”
“Nee Tom! Je blijft! Heb het lef niet om die stap te zetten!”
“Bill.” Tranen stromen over mijn wangen.
“NEE!” brult hij. Ik schud mijn hoofd terwijl tranen langs mijn voeten op de grond kapot spatten. Ik verlies mijn kracht. Bill merkt het en trekt me tegen zich aan. Ik zak door mijn benen en sla wanhopig met mijn vuisten op de grond. “Rustig Tommi,” probeert Bill.
“Ik k-han het n-hiet,” snik ik. Bill slaat troostend zijn armen om me heen. Het werkt niet. Het voelt alsof ik vanbinnen word verscheurd. Het doet pijn, ontzettende pijn. En er is niets wat ik ertegen kan doen. Het is mijn eigen schuld. Ik had gewoon nooit zo stom moeten zijn om vreemd te gaan. Daardoor ben ik Fleur kwijt, is iedereen Fleur kwijt. Alleen maar doordat ik zo achterlijk ben.

Uren zitten Bill en ik op het dak. Het is koud en David zal waarschijnlijk wel boos worden, maar dit is precies wat ik nodig had. Wat rust en steun van mijn broer.
“Mag ik weten wat Fleur in de brief had geschreven?” vraagt Bill voorzichtig. Ik knik en vouw de brief uit. Met een brok in mijn keel begin ik te lezen.

Lieve Tom,
Nee, dat mag ik niet meer zeggen. Niet na wat je me hebt aangedaan. Opnieuw dus maar.
Tom,
Hoe kon je? Hoe kon je me dit aandoen? Ik dacht echt dat je van me hield. Dat je een langere relatie vol kon houden. Blijkbaar heb ik me vergist en dat spijt me heel erg. Ik wil je haten, maar dat kan ik niet. Ik houd van je en zal ik altijd van je blijven houden. Ik zal je ook nooit vergeten en hoop dat je mij ook voor altijd zult onthouden.
Het spijt me.
Doe de groetjes aan Bill, Georg en Gustav en zeg dat ik van ze houd. Zeg ook tegen mijn ouders dat ik ze alleen maar gelukkig wil zien.
En Tom, lieve Tom. Ik houd ook van jou, zielsveel.
Fleur.


Weer barst ik in tranen uit. Zijn die dingen nooit op? Bill wrijft over mijn rug.
“Rustig maar Tommi, het komt allemaal wel weer goed,” fluistert hij en veegt verwoed wat tranen weg. Ik besef me alles.
“Ze is weg,” fluister ik. Bill schudt zijn hoofd.
“Nee Tom, ze zal nooit weg zijn. Ze is nog altijd bij ons, hier.” Hij legt zijn hand op de plek waar mijn hart zit. Ik kijk Bill even in zijn ogen en vlieg hem dan om zijn hals.
“Bedankt broer,” fluister ik. Bill glimlacht, dat voel ik.
“Kom, dan gaan we naar binnen,” stelt hij voor. Hij helpt me overeind en we lopen richting de metalen deur. Nog één keer kijk ik achterom en zie een vlek in de lucht. Een helderwit silhouet. En diep in mijn hart weet ik dat dit Fleurs allerlaatste groet aan mij is. Ik glimlach en loop achter Bill aan naar binnen, wetend dat dit nooit meer zal gebeuren.

Zij opende mij de ogen en liet me mijn leven beteren.

Reacties? [á]

Reacties (1)

  • xSnoopy

    Heel mooi <3
    Je schrijft echt mooi
    Je heb talent!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen