Ik had deze bijna klaar, en toen viel me laptop opeens uit..
dus ik moest de laatste 1000 woorden opnieuw doen...
dus het is nu niet meer zoals ik het origineel had geschreven, maar hopelijk is het nog steeds leuk
en valt het niet zo op dat ... het eig overnieuw gedaan isxD

*Merel her point of view*

Wat gepanikeerd deinsde ik weer achteruit, waarna ik voorzichtig terug naar achteren schoof op het bed. Ik weet niet waarom, maar blijkbaar zat ik dus opgesloten. Ik kon er niet uit. Ik wist niet eens waar ik niet uit kon komen. Ja, deze kamer, maar wat was dit voor een kamer? Het was echt pikkedonker.
Ik zuchtte en vroeg me af of ik hier wel ooit uit ging komen. Wat als het voor eeuwig donker blijft? Wat als ik nooit meer daglicht zou zien? Of hier dood ga aan… honger of zo. Dan hoeft er nog niet eens een moordenaar te komen die me wilt vermoorden. Dan… ben ik er sowieso geweest.
Nou ja, oké, ik moest nu ook weer niet op de zaken vooruit gaan lopen. Wie weet was er niets aan de hand en kon ik er zo meteen weer uit.
Maar dan nog, wat als-
Nee, nee, niet zo negatief denken, Merel.
Ik zou hier gewoon uit komen.
In plaats van zo te piekeren kon ik beter zoeken naar een uitweg of mijn best te doen om me toch te herinneren wat er was gebeurd.
Wat herinnerde ik me wel nog? Nou ja, dat ik dus met Michelle bij Akatsuki was.
Oh ja, en die creepy Zetsu-…
Dat was het! Dat was iets wat gebeurd was, niet lang voor… dat wat ik niet meer weet.
Zetsu had me een soort van mee uitgevraagd.
Oh, mijn, god. Dit meen je niet. Ik had hem afgewezen en hij was daar echt niet vrolijk van geworden. Wat als dit zijn wraakplan op me was?! Om me terug te pakken omdat ik hem zo hard heb laten vallen. Zo hard had afgewezen. Alhoewel, het viel nog best wel mee hoor. Ik had het een stuk harder kunnen doen, maar goed, het kwam er sowieso al harder uit dan dat ik eigenlijk had bedoeld. Dat was natuurlijk niet zo lief van me geweest.
Zou Zetsu echt zo boos op me kunnen zijn geweest dat die me iets aan wilde doen ofzo?
Wacht, ik zit niet toevallig in zijn maag ofzo? Gezien de duisternis? Nee, oké, dat lijkt me onmogelijk.
Maar er moet toch iets zijn gebeurd?
Zou Zetsu er mee te maken hebben?
Ik had met Michelle wel nog een gesprek over hem gehad.
Nee, daar stopt mijn geheugen weer. Wat was er in hemelsnaam daarna gebeurd? Dat is het gene wat ik wil weten. Hoe ik aan deze enorme hoofdpijn kom en waarom ik zit opgesloten in een kamer die pikkedonker is.
Waar zou Michelle eigenlijk zijn? Zou zij ook opgesloten zitten? Of zou Zetsu nu bij haar aan het plakken zijn? Of zou ze misschien bij Deidara plakken?
Haha, volgens mij ziet ze hem best wel zitten. Nou ja, dat weet ik niet helemaal zeker, maar ik weet wel zeker dat hij knap is. Nee, wauw, dat was helemaal niet wat ik wilde denken. Stoute brein, stoute brein. Ik dacht gewoon stiekem aan Itachi. Ik wilde denken: maar ik weet wel zeker dat ze hem knap vind.
Ik zuchtte om de discussie in mijn eigen hoofd over wat ik nou eigenlijk had willen denken. Het moest toch niet veel gekker worden.
Ik zuchtte en ging weer liggen, terwijl ik om me heen probeerde te kijken. Het leek al wat lichter te worden, of dat mijn ogen meer wendde aan het donker. Dat was mooi, want dan zou ik meer kunnen zien.
Waarom kon ik dan die simpele lichtknop ook niet vinden? Wat was dat voor iets stoms.
Ik zuchtte opnieuw, terwijl ik over mijn buik heen wreef. Honger.
Het verhongeren begon nu al. Hoelang kon een mens zonder eten? Twee weken? Hoelang zal ik hier al zitten?
Plotseling lag mijn gedachte stil toen ik een geluid in de verte hoorde.
Snel schoot ik overeind, terwijl ik richting de deur staarde.
Kwam er nu iemand aan? Was iemand van plan om de kamer in te komen? Maar wat nou als ik daadwerkelijk was ontvoerd en gevangen gehouden werd, was het dan niet mijn kans om te ontsnappen als de deur open ging?
Nou ja, aan de andere kant, ik was natuurlijk geen ninja en die aan de andere kant waarschijnlijk wel, dus misschien was dat wel een nog dommer idee. Misschien moest ik maar gewoon blijven op de plek waar ik me nu bevond. Dat was misschien het beste om te doen. Misschien had ik daar de meeste overlevingskans. Misschien.
Ik hoorde gekraak dat steeds dichterbij kwam.
Ik beet op mijn lip en hield gespannen mijn adem in, terwijl ik nog steeds naar de deur staarde.
Alsjeblieft kom binnen, dacht ik opeens.
Nee wacht, misschien wil ik wel juist niet dat die binnen komt. Wat als ik me dus verstopte en hij me niet kon vinden? Of zij.
Maar misschien is het iemand die niet eens weet dat ik hier zit en geen vlieg kwaad doet. Misschien zit ik hier vast en kan die persoon me helpen. Zou ik misschien om hulp moeten roepen?
Nee, iets zegt me dat ik beter mijn mond kan houden en hier blijven zitten.
Kraak. Kraak. Kraak. Het kwam dichterbij, maar plots, uit het niets, stopte het gekraak. De persoon die over de gang heen had gelopen was gestopt. Was hij of zij bij zijn eindbestemming aangekomen? Zou dit het einde van mijn leven gaan worden?
Ik slikte, terwijl ik een nieuwe poging deed om mijn adem in te houden, aangezien ik die andere lading lucht inmiddels al had moeten loslaten.
Ik hoorde een klink bewegen en opeens het gepiep van een oude, houten deur, nog al dichtbij. Was dat de deur in deze kamer?
Ik keek nog steeds vol spanning naar waar de deur ongeveer zou moeten zitten, maar nog steeds was het hartstikke donker. Was er dan zelfs geen licht op de gang? Of was er misschien gewoonweg helemaal niemand die déze deur open maakte?
Uit het niets sprong het licht aan en kneep ik mijn ogen snel dicht.
“Au. Mijn ogen, fel. Omg, dat was zo gemeen,” jammerde ik, terwijl ik in mijn ogen begon te wrijven.
Ik had natuurlijk niet verwacht dat het licht opeens zou aanspringen en mijn ogen verblind zouden worden.
“Ah, je bent wakker,” hoorde ik opeens een bekende stem, maar ik kon even niet plaatsen van wie die was.
Ik kon nou ook niet bepaald echt zien nu, omdat mijn ogen nog aan het licht moesten wennen.
“Ja, ik ben wakker,” mompelde ik.
Na een aantal keer knipperen kon ik ze normaal open houden, zonder dat ik direct doodging aan de felheid van het licht dat in mijn ogen scheen.
Opeens zag ik wie het was.
Itachi!
Ik maakte een verrast gil-geluidje en sprong spontaan op.
“Ben je gekomen om me te redden?” vroeg ik vol blijdschap.
Itachi keek me even droog aan, “je te redden? Van wat?”
Ik kuchte en ging weer normaal zitten, “oh, nergens van. “
Oeps, misschien was ik dus toch niet in gevaar. Zou dit misschien Itachi zijn kamer zijn?
“Aha,” zei Itachi droog, terwijl hij de deur achter zich dicht deed, “ hoe is het met je hoofd?”
Ik legde mijn hand op mijn hoofd en haalde mijn schouders op, “weet ik niet. Het doet best wel pijn.”
Itachi knikte, “dat is logisch met dat stuk rots dat op je hoofd viel. Je hebt eigenlijk nog geluk dat je nog weet wie ik ben, of überhaupt nog leeft.”
Ik maakte een geschrokken geluidje en keek hem met grote ogen aan.
“Er is een stuk rots op mijn hoofd gevallen?”
Itachi knikte, “herinner je het je niet meer?”
Ik schudde voorzichtig mijn hoofd, “het is er net iets te hard opgevallen om dat nog te herinneren.”
Itachi liep naar het bed en ging naast me zitten.
“Wat is er überhaupt gebeurd? Hoe kwam die rots daar?”
Itachi keek me even droog aan, “onze basis was gedeeltelijk van rotsen gemaakt.”
“Oh, dus je wilt zeggen dat de basis op mijn hoofd is gevallen?” vroeg ik, terwijl ik hem aankeek alsof die een grapje maakte.
Itachi knikte, “dat is precies wat ik zeg.”
Even bleef ik stil, “mind to explain?”
“Er was gevaar in de basis en jij zat in je eentje nog in de woonkamer. Je wist niet waar Michelle was, dus besloot ik jou alleen met me mee te nemen. Helaas moest ik een omweg nemen in het gebouw, waardoor we er niet op tijd uit waren voor de basis explodeerde. Toen de muren instortte is er een stuk rots op je hoofd gevallen en raakte je bewusteloos. Ik heb je toen weg gebracht, en nu zitten we in een dorp niet te ver van de basis vandaan in een hotel.”
Ik knikte een aantal keren tussen zijn uitleg door.
“Oké, dus de basis is ontploft. En waarom was deze deur op slot, als ik vragen mag?” vroeg ik droog.
“Om je te beschermen voor het geval dat iemand naar binnen wilt,” zei Itachi net zo droog terug.
“Oh. Oké. En waar was jij dan?”
“Ik ging even iets doen,” mompelde Itachi.
Meteen keek ik hem aan: dat was verdacht.
“Oh? En wat ging je doen dan?” vroeg ik, terwijl ik probeerde een grijns te onderdrukken en een droog gezicht te houden.
“Niets bijzonders, ik ging wat regelen voor mijn missie. Hoe dan ook, gaat het verder met je?” vroeg hij.
Ik knikte, “gaat prima.”
“Mooi.”
“Uhu.”
En daar was de bekende stilte weer.
“Zeg,” vroeg ik na een tijd, “hoe komt het eigenlijk dat de basis is ontploft?”
Itachi keek me even aan en zuchtte toen, “ik denk dat we het daar beter niet over kunnen hebben.”
Ik keek hem even niet begrijpend aan.
“Hoezo kunnen we het daar beter niet over hebben?”
“Dat doet er niet toe,” zei Itachi vervolgens.
“Waar is Michelle eigenlijk?” vroeg ik er doorheen.
Itachi haalde zijn schouders op, “ik heb geen idee.”
Ik knipperde even en staarde hem vervolgens aan, “hoe bedoel je… je hebt geen idee?”
“Omdat ik niet weet wat er met haar is gebeurd,” zei Itachi op een droge toon.
“Oh, dus je wilt zeggen dat Michelle misschien wel helemaal onder dat puin ligt en dood aan het gaan is?” vroeg ik in paniek.
Itachi knikte, “dat zou kunnen, maar dat hoeft niet.”
“Hoe bedoel je dat hoeft niet?”
“Ik denk niet dat ze daar ligt,” zei Itachi vervolgens.
Weer keek ik hem niet begrijpend aan.
“Misschien is ze bij Kisame,” legde hij verder uit.
“Waarom zou ze in godsnaam bij Kisame zijn?” vroeg ik.
“Omdat Kisame van plan was om naar haar toe te gaan vlak voor we te horen kregen dat we allemaal weg moesten op onze missie. Ik denk dat hij der alsnog is gaan zoeken. Hij wist vast dat Hidan jullie gewoon zou achter laten,” zei Itachi toen.
Even was ik stil, “ Hidan liet ons gewoon achter?”
“Ja, op Hidan hoef je niet te rekenen.”
That bitch, I’m gonna kill him the next time I see him,” mompelde ik, terwijl ik in mijn hoofd nog wat na-vloekte op hem.
“Denk niet dat het je zal lukken,” zei Itachi droog.
Ik keek hem droog aan, “nou en. Het gaat om het idee. Anyway, waarom zou Kisame opzoek zijn naar Michelle dan?” vroeg ik vervolgens.
Itachi haalde zijn schouders op, “dat zou je aan Kisame zelf moeten vragen.”
Ik knikte, “verdacht. Hij hangt wat te veel rond haar.”
Itachi negeerde de laatste opmerking.
“Zeg, maar serieus, waarom zou het beter zijn als we het er niet over hebben? Waardoor is die basis ontploft?” vroeg ik, omdat mijn nieuwsgierigheid nog veel te groot was.
“Omdat het Konoha involved,” zei Itachi plots.
Meteen viel ik stil.
Konoha.
“Oh, laat dan maar,” zei ik kortaf.
Ik had inderdaad geen zin om over Konoha te praten. Ik had al een tijd niet meer nagedacht over Konoha en dat had ik het liefste zo gehouden. Ik had het liefste niet meer terug gedacht aan Kakashi en alles wat met hem te maken had.
Itachi knikte, “daarom.”
“Hoe wist je eigenlijk dat ik daar niet over wilde praten?” vroeg ik vervolgens.
“Ik hoorde je gesprek met Michelle gisteren, dus ik kon het al een beetje raden. Er was iets tussen jou en Hatake Kakashi, is het niet?” vroeg hij.
Ik bloosde en voelde me een beetje betrapt. Langzaam knikte ik.
“Wacht, ken je hem?”
Itachi knikte, “ja, ik ken hem. Ik kom ook uit Konoha, weetje.”
“Echt waar?” vroeg ik vol ongeloof.
Itachi knikte, “echt waar.”
“Oh, dat had ik echt niet gedacht, eigenlijk,” gaf ik toe.
Itachi tikte op zijn voorhoofdprotector, “dit is het bewijs dat ik uit Konoha kom. Zie je dit teken? Die heb je vast vaker gezien.”
Ik bestuurde hem even en knikte, “Kakashi heeft die ook.”
“Alle ninja’s uit Konoha hebben die. Alleen heb ik er een streep door heen,” legde Itachi uit.
“Waarom heb je die streep er dan doorheen?” vroeg ik uit nieuwsgierigheid.
“Dat is dan weer het bewijs dat ik bij Konoha weg ben,” zei hij, “ik hoor nu bij Akatsuki.”
Ik knikte, tot zover begreep ik het nog wel.
“Maar, is Kakashi niet dik vijftien jaar ouder dan je of zo?” vroeg Itachi opeens.
Ik bloosde weer en knikte, ondanks dat ik het eigenlijk helemaal niet over hem wilde hebben. Itachi stelde die vraag op een beschamende manier.
“Is dat niet wat te oud voor jou?” vroeg hij toen.
Ik viel stil en keek naar het bed, “dat was wel wat hij vond.”
“Heeft hij het daarom uit gemaakt?” vroeg Itachi.
Ik schudde mijn hoofd, “nee, nou ja, niet echt. Het draaide niet om dat.”
Itachi knikte begrijpend, “ik dacht al: waarom zou die anders überhaupt een relatie met je begonnen zijn.”
Ik bleef even stil, “I lied about my age. Ik heb gezegd dat ik twintig was.”
That’s pretty bad,” zei Itachi, “en hij geloofde het?”
Ik knikte.
That might be worse.”
Ik bleef een tijd stil.
“Je wilt er niet over praten?” vroeg hij vervolgens.
Ik knikte, “ik wil er niet over praten.”
“Oké, maakt niet uit,” zei hij.
Ik glimlachte even, eigenlijk was Itachi best wel een goede gesprekspartner.
Als ik Kakashi niet had gekend, zou ik Itachi misschien wel de knapste dude op deze wereld vinden.
Maar ik ken Kakashi wel, dus die wint.
Oké, dat was een vreemde gedachte. Misschien moest ik niet over die soort dingen nadenken. Helemaal met Kakashi in mijn hoofd leek me dat geen goed idee.
“Waarom ben jij eigenlijk weg gegaan uit Konoha?” vroeg ik vervolgens.
Itachi bleef even stil, “daar praat ik ook liever niet over.”
“Hm, waarom niet? Is het vanwege een meisje?”
Itachi schudde zijn hoofd, “omdat ik daar gewoon liever niet over praat.”
Ik knikte maar.
“Heb je geen honger gekregen ondertussen?” vroeg Itachi, duidelijk om van het onderwerp af te komen.
Ik haalde mijn schouders op, “redelijk, maar ik houd het nog wel vol.”
Itachi glimlachte even naar me, “nee, we gaan wel wat eten.”
Gelijk sprong ik op. Eten. Hallelujah. Daar had ik stiekem toch wel een beetje op gewacht.

Reacties (2)

  • INFIRESMAN

    dit is erg ik ga dood

    5 jaar geleden
  • Luckey

    Oke dat verklaard wel wat dingen nu
    Het is als nog leuk geschreven
    Merel en etenxDis dat wel een goede combi?
    Snel verder please:D

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen