Foto bij So what?

The truth about the truth: It hurts, so we lie

“Weet je Bill, je ziet er best wel verwijfd uit,” lachte Liz. Dat kind durfde echt niets, vandaar ook dat ze nu hartstikke dronken was. Dan durfde ze tenminste wel al meer. Raar dat zij mijn beste vriendin was, eigenlijk. Bill keek haar beledigd aan.
“Let maar niet op haar hoor, ze kan niet zo goed tegen drank,” zei Chantal verontschuldigend. Duidelijk wie het oudste van ons was.
“Saskie, Truth or dare?” grijnsde Nikki. Waarom koos ze mij de hele tijd?
“Ze is stiekem verliefd op je,” fluisterde Liz naar me. Ik schoot in de lach en wiebelde met mijn wenkbrauwen naar Nikki. Ze knipoogde.
“Nou, wat wordt het nou lekker ding? Truth or dare?” Serieus, zodadelijk gingen mensen echt nog denken dat we een stel waren, zo klef deden we. Ik vond het wel leuk!
“Truth,” zei ik eens voor de verandering.
“Vind jij toevallig een van de jongens leuk?” Ik mocht die grijns op haar gezicht echt niet.
“Ja – nee - misschien… Ik weet het niet,” probeerde ik. Ik durfde dan wel alles, maar mijn gevoelens en gedachten onder woorden brengen was een ramp!
“Wat is het nou?” zeurde Elise die languit op de grond lag. Ik keek naar de jongens.
“Jongens zijn altijd leuk. En ik ken ze niet lang genoeg om te weten of ik ze leuk leuk vind. En trouwens, jullie weten toch allang dat ik verliefd ben op Nikki,” grijnsde ik geheimzinnig met een samenzwerende knipoog naar mijn ‘liefde’.
“O, lieverd!” speelde ze mee. Ze kroop naar me toe en begon me kusjes op mijn lippen te drukken. We hadden samen al zoveel meegemaakt dat dit haast normaal voor ons was.
“Gustav, Truth or dare?” zei ik tussen de kusjes door.
“Truth.” Jammer, hij wilde niet nog eens Tarzan spelen. O nee, dat was Georg.
“Jij ziet er slim uit, wie zijn die mensen daarachter met die camera’s die ons al de hele dag in de gaten houden?” Gustav, Bill, Tom en Georg keken verschrikt achterom.
“Scheisse!” vloekte Tom en duwde Naomi van zijn schoot, waar hij al de hele tijd mee aan het flikflooien was.
“David vermoordt ons, David vermoordt ons,” begon Bill zenuwachtig te zeggen.
“Wat, wat?” vroeg Mariska. Duidelijk dat zij niet zo slim was.
“Dat is paparazzi. En dat betekent dat alles wat er vandaag gebeurd is, morgen in de krant staat,” probeerde Georg zo goed mogelijk uit te leggen. Ik haalde mijn schouders op.
“Ach, wat gebeurd is, is gebeurd. Blijf gezellig, erger kan het toch niet worden.” De jongens keken me ongelovig aan.
“Weet je wel niet wat dit kan betekenen? Het einde van onze carrière!” riep Bill overstuur. Die jongen is echt veels te gespannen.
“Of het begin van wat lol. Gustav, jij bent,” zei Demi luchtig. Ik sloeg mijn armen om Nikki’s middel en keek Gustav afwachtend aan.
“Begrijp je het dan niet? Dit kan ons de kop kosten! Ben je nou echt zo achterlijk?!” riep Bill.
“Dat is toch juist wat iedereen van mij verwacht?! Blond, grote borsten, geweldig uiterlijk. Daar hoort gewoon dom bij!” snauwde ik. Opeens mocht ik die jongen echt niet meer. Bill stond op en ging vlak voor me staan. Ik duwde Nikki van me af en ging staan.
“Truth or dare?” zei hij opeens terwijl hij me in de ogen keek. Ik was even verbaasd.
“Truth,” reageerde ik.
“Je loog net, hè?” Ik probeerde mijn gezicht in toom te houden, maar wist dat ik er betrapt uitzag.
“En dan nog? Waarom zou ik de waarheid lopen te vertellen tegen jongens die zich niet eens normaal kunnen gedragen?!” Bills ogen schoten vuur, maar in plaats van dat ik een klap ik mijn gezicht kreeg, drukte hij zijn lippen tegen de mijne. Ik was even te verbijsterd om te reageren, maar duwde hem daarna meteen van me af.
“Gozer, wat is jouw probleem?!” riep ik. Zijn blik stond wanhopig en even kreeg ik medelijden met hem. Wat was hier de bedoeling van?
“Ik – ik… Ik moet gaan,” stotterde hij. Hij draaide zich om en liep weg. Paparazzi sprong tevoorschijn en begon foto’s te maken, nog meer foto’s. Bill vloekte en rende snel weg. Verbijsterd keek ik hem na.
“Oké…” zei Nikki niet-begrijpend.
“Ik moet achter hem aan!” riep Tom en sprintte zijn tweelingbroer achterna. Ik knipperde met mijn ogen en keek de overgebleven jongens aan. In de verte begon de lucht te rommelen en zonder waarschuwing viel de regen opeens met bakken uit de hemel.
“Jezus, dat hebben wij weer!” vloekte Nikki terwijl ze haar jasje boven haar hoofd hield. “Ik weet niet wat jullie gaan doen, maar ik ga naar huis!” We stemden allemaal in, behalve Naomi. Die keek nog in de richting waarin Tom was verdwenen. Mariska legde haar hand op haar schouder.
“Kom, we gaan naar huis,” zei ze. We liepen zonder afscheid te nemen van de twee jongens met zijn achten richting de twee auto’s. Het was vandaag een leuke dag met een apart einde. Wat maakte het uit. Het leven ging door. De jongens zouden we toch niet meer terugzien. Met onze blik op oneindig reden we weg. Op naar de volgende dag, het volgende avontuur.

~To be continued~

Reacties (12)

  • Wynter

    snel verder
    x

    1 decennium geleden
  • Maboroshi

    Snel verder ;D;D

    1 decennium geleden
  • Alphabet

    verder

    1 decennium geleden
  • Hisdirection

    Leuk!
    pleas verder<33

    1 decennium geleden
  • xSnoopy

    Geniaal ! Snel verder!
    Hij is Super!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen