Foto bij ~14~

De stilte die was gevallen duurde even. Ik luisterde naar geruis op de achtergrond en klemde mijn vingers nog iets meer om de telefoon. Ik wilde nog een keer iemand schieten en de pijn in mijn schouders werd erger.
'Then I guess I have to thank you for unnecessarily saving my life,' besloot Ed uiteindelijk.
'Excuse me,' zei ik verontwaardigd. 'You were about to die! Fire usually burns away flesh and bone you know.'
'I'm different. I would've had help from someone else if you hadn't cut te rope.'
'What?' zei ik verward. 'From who?'
'You're not wondering why I'm over a six hundred years old?'
'I am.'
'Well then let me tell you my story.'
Verdwaasd zat ik neer naast Harry op de trap.
Ed vertelde dat hij zeshonderd jaar geleden naar het dorpje was gestuurd om een meisje te zoeken. Hij was verliefd op haar geworden terwijl ze in een hogere stand leefde dan hij zelf.
Ed besloot om muziek te gaan maken om ingehuurd te worden bij het rijke gezin waar het meisje vandaan kwam, maar dit pakte niet goed uit. Mensen kregen sterke emoties bij zijn muziek en associeerden het met magie en hekserij. Vandaar de brandstapel.
'But even though I saved you...'
'Unnecessarily,' onderbrak hij me.
'But even though I saved you,' negeerde ik hem, 'that doesn't explain why you survived the next six-hundred years. It's not a normal age.'
'Says who,' kaatste de zanger terug.
'Some girl that's doomed to create fake love for the rest of her immortality,' zei ik prompt.
'Oh. Sorry.'
'What about you?'
'Fallen angel.'
'Oh.'
Hij had het ook zwaar, dat wist ik. De gevallen engelen waren gedoemd tot eeuwige rouw omdat hun geliefdes niet onsterfelijk waren. Vandaar dat zijn ziel zo oud was.
Ik was als tussenpersoon van hemel en hel echt wel op de hoogte gebleven van de gebeurtenissen boven of onder me. Boven was over het algemeen het meeste gebeurd, dat stond ook in de bijbel. Mensen hadden dan misschien niet altijd een even realistisch beeld van wat er boven hen gebeurde, maar engelen waren zelf ook befaamde kunstenaars. Ze schreven, schilderden en maakten muziek. Sommigen besloten verhalen van zichzelf of de andere engelen op te schreven. Dat was waar alle verhalen vandaan kwamen. Ze klopten stuk voor stuk, mocht daar nog aan worden getwijfeld.
'So who are you?' vroeg hij. 'I've never seen you as an angel before and I noticed that well... You wings are slightly less impressive than those of an angel.'
Ik was niet beledigd. Engelenvleugels waren het mooiste wat er bestond. Minstens zes meter hoog, gigantische spanwijdte en soms met alle kleuren van de regenboog. De mijne waren daarbij ongelofelijk zielig. Bovendien raakten ze ook minder snel verwaaid.
'I am Gabrielle,' zei ik opnieuw. Hij wachtte op verdere uitleg en ik vertelde hem mijn verhaal.
'It kind of sounds like it's your own fault,' zei Ed.
'I know,' zuchtte ik. 'I could've prevented it. That's why I'm so mad at myself.'
'Give me Harry for a moment. This is a little too much for him I'm afraid.'
Ik gaf de telefoon weer aan Harry en ik greep mijn kans om door het huis te dwalen.
De woonkamer alleen was al gigantisch. Elke kamer, elke ruimte was heel licht van stijl en modern afgewerkt.
Op de schouw stonden foto's van een vrouw en een jonger meisje. Familie, nam ik aan. Ik krabde aan mijn rug.
De keuken was ook groot. Ik had nog nooit zoiets gezien. Vooral de koelkast aan de zijkant van de ruimte viel op. Het matte aluminium glom door de weerspiegeling van de zwarte granieten stenen op de vloer. Ik krabde nogmaals aan mijn rug en haalde mijn huid per ongeluk open aan mijn scherpe nagels. Ik veegde het bloed af aan mijn broek.
Mijn hand greep naar mijn boog, maar ik dwong mezelf verder rond te lopen voor afleiding.
Toen ik terug in de hal kwam, was Harry weg. Waar hij heen was gelopen wist ik niet. Zou ik naar boven mogen gaan?
Mijn nieuwsgierigheid won het en ik liep naar boven. Op de bovenverdieping waren al net zoveel kamers. Slaapkamers, badkamers, studeerkamers en zelfs een bibliotheek.
Mijn rug begon nog erger te jeuken, ondanks ik mijn vleugels al uit had. Het was bijna ondraaglijk en begon echt pijn te doen, ook door de opengekrabde huid.
Ik concentreerde me weer op mijn omgeving. Hoe was ik hier terecht gekomen? Het was Harry zijn slaapkamer. De lakens waren nog opengeslagen en zijn pyjama in kreukels op de grond. Ik mocht hier helemaal niet zijn.
Ik draaide me om en knalde tegen zijn harde lichaam aan. Geschrokken en bedreigd laadde ik mijn boog met een pijl en richtte de punt op Harry's hart.
Angstig deed hij in een reflex zijn handen omhoog.
Een moment later realiseerde ik me wat ik gedaan had.
Harry was al die tijd wel de laatste persoon geweest die ik wilde schieten en nu stond ik uit wanhoop gewoon voor hem met een geladen boog, op het punt om hem zijn vrijheid te ontnemen.
Voorzichtig begon de jongen me te benaderen.
'Careful with the weapon,' suste hij. 'Put the bow down.'
'Don't,' zei ik dreigend.
Ik wilde dolgraag naar hem luisteren, zijn groene ogen niet vol angst naar me zien kijken.
Maar het was zo moeilijk. Ik wilde liefde horen. Het niet langer eenzaam kloppen van zijn hart.
Zijn armen rezen nog iets, als teken van overgave. Zwaar ademend keek ik hem nog een keer in zijn ogen en stormde de kamer uit.
Als hij nu slim was kwam hij me niet achterna. Ik moest een hoog punt vinden, ergens waar ik rustig naar beneden kon springen.
Waarom hadden al die rijke mensen bungalow huizen? Ik had minstens een flat nodig of... Water.
Het zwembad.
Zo snel als mijn benen konden, stampte ik de trap af en rende naar buiten. De sneeuw maakte mijn voeten binnen enkele seconden gevoelloos en ze kleurden blauw toen ik over het grind naar de blauwe oppervlakte sprintte.
Bijna de hele bovenkant lag onder het ijs en er was één wak. Zonder na te denken gooide ik mijn jas aan de kant en dook ik in het water.
Alleen de kou van de vloeistof die me om mijn hart greep was al genoeg om de jeuk te doen minderen. Alle zuurstof werd uit mijn longen geperst toen ik wilde gillen om mijn al bijna bevroren ledematen. Het enige wat naar buiten kwam, was een spoor belletjes. Het water stroomde mijn neus, mond en hoofd binnen en ik had me nog nooit zo nat gevoeld. Mijn kleding zat niet meer fijn en was een belemmering voor mijn beweging. Langzaam begon het licht in mijn hoofd te worden vanwege zuurstofgebrek naar mijn hersenen. Mijn ogen wilden niet meer open en ik voelde mijn vingers en tenen al niet meer. Mijn wil om te leven verdween en ik sloot mijn ogen terwijl de verpletterende nacht me in zijn armen nam.


Raad eens welke downy er geen 20 kudo's had ):

Reacties (3)

  • Niallerslove

    Wauw, geweldig! <3

    6 jaar geleden
  • StyleLamour

    waauw next!
    inderdaad. Dat lijkt mij ook echt een raar.
    maar sommige dingen snap ik niet.
    wie kunnen haar nu allemaal zien? Harry, Zayn, Ed en die vrouw in de bakker?
    x

    6 jaar geleden
  • Walkure

    What's a downy? Anyways, dat zelfmoord plegen blijft extreem raar. Nu wordt ze morgen wakker in ijskoud water, moet ook geen pretje zijn.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen