Weer een lang hoofdstuk O_O
.....was niet eens mijn bedoeling..
maar ik vond dat het aan elkaar moest en niet in twee delen of zo, dus ik schreef door en.. tada.
ehm...
vinden jullie het irritant eigenlijk als hoofdstukken de lengte van 2000+ woorden hebben?
want als dat het geval is, dan zorg ik voortaan dat het er onder blijft
en als jullie het juist wel leuk vinden, dan...
krijgen jullie dit soms als verassing ;D
Maar ... zouden jullie daarom misschien even in een reactie jullie voorkeur kunnen laten weten?

*Merel her point of view*

Itachi en ik waren naar beneden gelopen en vervolgens het dorp in gegaan.
“Wat wil je eten?” vroeg Itachi,
Ik haalde mijn schouders op, “ik weet het niet, maakt me niet zo veel uit. Eigenlijk heb ik niet echt een idee wat mensen hier allemaal eten. Zoek iets uit wat jij lekker vind? Ik lust het vast wel. Oh, maar géén vis.”
Itachi knikte en keek me even aan, “geen sushi dus?”
“Vooral geen sushi,” zei ik, terwijl ik een vies gezicht trok.
Als Michelle hier nu was geweest had ze me voor de honderdste keer raar aangekeken en was ze weer een gesprek , meer tegen zichzelf, begonnen over dat ze niet snapte dat iemand niet van sushi kon houden, aangezien dat echt haar lievelingseten was.
Alright,” zei hij, terwijl we rustig verder liepen.
Even keek ik naar de handen die naast elkaar bungelden. Die van hem naast die van mij.
Dit zie je ook altijd in van die romantische films. Een jongen die naast een meisje loopt, hun handen zo naast elkaar bungelend en een van de twee die dan voorzichtig de hand van de ander aanraakt.
Ik grinnikte even bij het idee dat ik dat bij Itachi zou doen. Niet dat ik er een rede voor zou hebben, want ik was zeer zeker niet verliefd op hem en hij ook niet op mij.
Toch vroeg ik me stiekem wel af hoe zijn hand zou voelen. Hoe überhaupt de hand van een jongen zou voelen. Natuurlijk wist ik dat wel een beetje, ik bedoel: ik had ook broers, maar dit was anders. Ondanks mijn korte relatie met Kakashi hadden we nou niet bepaald hand in hand gelopen met elkaar, natuurlijk ook omdat ik helemaal niet buiten mocht komen. Juist vanwege dat vroeg ik me af hoe een mannelijke hand zou voelen als je hand in hand liep.
Eigenlijk, heel stiekem, vroeg ik me misschien meer af hoe Kakashi zijn hand voelde dan hoe die van Itachi voelde. Het lijkt misschien niet altijd zo, maar eigenlijk zit ik met mijn hoofd nog steeds bij Kakashi. Ik weet ook helemaal niet wat die gast met me doet, maar iedere keer als ik aan hem denk voel ik weer de pijn van het moment dat hij wilde dat we weggingen. De pijn van het moment dat ik zeker wist dat het over was.
Soms wenste ik dat het allemaal nooit was gebeurd, de hele leugen niet. Ik bedoel: dat zou het allemaal veel makkelijker gemaakt hebben. Dan zouden we nog steeds in Konoha wonen, nog steeds bij Kakashi. Misschien had ik op een eerlijke manier dan Kakashi zijn liefde voor me kunnen winnen. Ook al betwijfelde ik dat sterk, aangezien het duidelijk was dat hij er niet zo kapot van was dat ik minstens vijftien jaar jonger dan hem was.
Ik wou dat het helemaal geen rol speelde, leeftijd. Ik wou dat het helemaal niets had uit gemaakt, zodat ik ook niet had hoeven liegen dat ik vijf jaar ouder was. Maar ondanks dat ik gelogen had, was het maar vijf jaar. Vijf jaar valt toch nog wel mee?
Ik zuchtte bij deze gedachten. Ik miste Kakashi. Ik miste hem echt. Ik verlangde weer naar het moment dat ik in zijn armen kom liggen. Het moment dat ik zijn masker naar beneden mocht doen en mijn lippen op die van hem drukken. Ik miste alle gesprekken, al hadden we ook weer niet al te veel gepraat in die twee maanden dat we daar gewoond hadden.
Eigenlijk was het ook niet normaal. Ik was hopeloos verliefd geworden op een ninja, die in een hele andere wereld dan me woonde, vijftien jaar ouder dan me was en uiteindelijk zelfs wilde dat ik zou vertrekken.
Hij wilde me niet meer zien, dat was duidelijk.
Het was zo duidelijk als het maar zijn kon, maar waarom wilde ik daar dan niet naar luisteren? Waarom maakte mijn hoofd er dan zo’n probleem van? Waarom deed mijn hart dan nog zoveel pijn? Waarom verlangde ik dan zo naar hem terug?
“Gaat het? Je lijkt nogal in gedachte,” zei Itachi plots.
Ik keek verstrooid naar hem op, maar knikte vervolgens.
“Het gaat,” zei ik zacht, maar dat loog ik.
Nee, het ging helemaal niet met me.
Een paar minuten geleden leek het nog prima te gaan, maar opees moest ik weer aan Kakashi denken en iedere keer als hij weer in mijn gedachtes verschijnt lijkt het niet meer goed te gaan. Iedere keer als dat gebeurd maak ik mezelf gek en heb ik pijn.
“Weet je dat zeker? Je ziet er niet oké uit,” zei Itachi, die opeens stopte met lopen.
Ik glimlachte even, ook al moest ik mezelf forceren, en knikte toen, “het gaat echt. Ik ben gewoon een beetje moe, plus stiekem ben ik ook wel bezorgd om Michelle.”
Ik heb geen idee waarom ik zo tegen hem loog. Ik denk dat ik geen zin had om erover te praten. Ik had geen zin om een random persoon mee te delen wat ik voelde over mijn ex-vriend. Oké, Itachi was niet helemaal random, maar ik kende hem nog lang niet goed genoeg om die soort persoonlijke details met hem te delen.
Itachi keek me nog even aan, maar knikte toen, waarna hij weer begon te lopen.
Ergens wist ik dat hij me niet geloofde, ergens wist ik dat hij me verdacht van iets anders, maar ik liet het zo. Ik was absoluut niet van plan om hem aanleiding te geven voor nog een vraag. Ik was juist blij dat hij het liet voor wat het was.
“Wil je daar misschien eten?” vroeg Itachi, die op een plek wees.
Ik keek even en knikte toen, “ik vind het best.”
Itachi liep zonder nog iets te zeggen al het restaurant binnen en ik besloot hem maar te volgen. We kregen een tafel toe gewezen en beide bestelde we wat we wilden.
Na enkele minuten hadden we wat we besteld hadden en begonnen rustig te eten.
Het was echt muisstil. Niemand van ons twee zei ook maar één woord. Ergens was dat nogal ongemakkelijk, maar aan de andere kant was het dan weer fijn. Ik had liever niet dat we nu veel zouden praten, ik was immers met mijn gedachten nog altijd bij Kakashi.
“Itachi, je bent er al.”
Ik keek op en zag Kisame plots op ons aflopen. Wat deed hij nou weer hier?
Wacht. Kisame. Zei Itachi niet dat Michelle waarschijnlijk bij hem was?
“Hé,” mompelde Itachi droog, “ja, ben jij er net?”
Kisame knikte en ging plots bij ons zitten, “ik zie dat jij ook nog leeft?”
Hij had het tegen mij.
Ik keek even naar hem en knikte, terwijl ik me moest bedwingen om hem niet direct van alles over Michelle te vragen.
“Michelle maakte zich nog al zorgen over je. Steeds huilen dat je misschien wel dood kon zijn, boos zijn dat ik niet verder voor je was gaan zoeken,” mompelde Kisame met een zucht, terwijl hij zonder schaamte mijn drinken van tafel pakte en er wat van dronk.
Normaal zou ik daar wel iets van hebben gezegd, maar op dit moment kon het me niet zo heel veel schelen.
“Michelle leeft dus nog?” vroeg ik plots opgewekt.
Kisame knikte, “ze leeft.”
Ik zuchtte opgelucht, “gelukkig maar. Itachi wist al niet waar ze was.”
Kisame keek even van Itachi naar mij, “zijn jullie de hele tijd al samen geweest?”
Itachi knikte, “ik vertel je de details later wel. Waar is Michelle?”
Kisame haalde zijn schouders op, “ik denk nog steeds bij Hanako en Aiko, aangezien dat de afspraak was die ik met ze gemaakt had.”
“Ze is bij Hanako en Aiko? Bij hun persoonlijke basis?” vroeg Itachi.
Kisame knikte opnieuw, “yep.”
Ik glimlachte. Michelle leefde nog. Er was haar niet overkomen, thankgod.
“Maar, hebben jullie het gezellig gehad met zijn twee?” vroeg Kisame, die opeens een nogal enge grijns op zijn gezicht had.
Itachi keek hem droog aan, “hoe bedoel je?”
“Nou, jullie twee samen, twee dagen en een nacht,” zei hij zonder zijn grijns te laten verdwijnen.
Ik trok een wenkbrauw op en keek hem even aan, “waar doel jij op? Er is helemaal niets tussen ons gebeurd. Waarom zou er iets tussen ons gebeuren?”
Kisame grinnikte, “je leek best wel into him.”
Meteen voelde ik mijn wangen kleuren. Oké, ik vond Itachi wel übersexy, maar waar had hij het nou weer over?
“Awh, wat schattig. Je bloost. Zijn alle normale meisjes zo? Michelle bloosde ook al een aantal keren toen er zo’n onderwerp naar boven kwam,” zei hij met pret in zijn ogen.
Vond hij dit amuserend?
“Hmpf, ik ben helemaal niet into him,” verdedigde ik mezelf.
Kisame grinnikte, “dat lieg je.”
Ik schudde mijn hoofd, “no, echt niet.”
Kisame keek Itachi aan, “dat is nou jammer. Ze vind je niet bepaald leuk, hm.”
Verward keek ik naar de twee.
Itachi haalde zijn schouders op en at rustig verder.
“Itachi vond je best wel knap, dus dit zal hij vast jammer vinden,” zei Kisame met een ietwat gemene grijns.
Hij was Itachi en mij tegelijk aan het pesten.
“Oh? Volgens mij verzin je maar wat. Hoe dan ook: er is niets gebeurd tussen ons,” verzekerde ik hem.
Kisame zuchtte, “jammer. Geen sappige verhalen.”
Ik haalde mijn schouder op en at ook verder.
“Wacht,” zei ik opeens, terwijl ik mijn chopsticks liet vallen, “hoezo was Michelle aan het blozen? Wat voor situaties? Wat heb je met der gedaan?”
Kisame bleef even stil en grijnsde toen weer, “jullie hebben geen sappige verhalen, waarom zou ik de mijne vertellen?”
“Omdat ik wil weten wat je bij mijn beste vriendin hebt gedaan,” zei ik, terwijl ik hem wantrouwend aankeek.
“Geen zorgen, she enjoyed it,” zei hij.
Spontaan stikte ik in mijn drinken.
Na een minuut gehoest kon ik weer normaal adem halen.
“Wát zei je? She enjoyed it? Waar doel je op? Wat hebben jullie gedaan? Wat moet ze enjoyed hebben?” vroeg ik achter elkaar, terwijl ik hem met grote ogen aan keek.
Hij zal toch geen perverse dingen bedoelen he? Ik bedoel: Michelle en Kisame? Kisame? Nee, dat kan nooit. Michelle is heeft echt niet zo’n slechte smaak. Hij moest een grapje maken.
Kisame grijnsde nog steeds, terwijl hij even langs zijn lippen likte.
Toen ik dat zag huiverde ik even, bah, dat gaf me echt de rillingen. Kisame gaf me gewoon de rillingen.
“Mij natuurlijk,” zei hij vervolgens.
Ik keek hem nog steeds vol ongeloof aan, “ja dag. Waar doel je nou op? Dat er dingen tussen jullie zijn gebeurd? Hebben jullie…? Nee, dat kan nooit. Michelle zou dat nooit doen. Ze heeft me zelf nog verteld dat ze je eng vond!”
Plots was Kisame stil, “zei ze dat? Au, dat deed pijn. Hoe dan ook: waarschijnlijk is ze dan compleet van die gedachten af, want ze ging er anders zelf nogal op in. Misschien gebeurd het binnenkort nog een keertje, het was zeker niet slecht.”
“Ik word misselijk,” mompelde ik, terwijl ik met een vies gezicht naar hem staarde.
Itachi bleef stil en at zijn eten op zonder ook maar een woord te zeggen.
“Je maakt een grapje, right?” vroeg ik.
Kisame keek me recht aan, “nee, ik maak geen grapje. Als je het niet gelooft mag je het aan haar vragen. Misschien zal ze wat blozen of er wat moeilijk over doen, aangezien ze wat verlegen is, maar je zal vast merken dat ik gelijk heb.”
“Dat kan niet,” zei ik.
Ik wilde het niet geloven. Ik kon het niet geloven. Kisame moest me in de maling nemen toch? Oh gatverdamme, het idee van Kisame met Michelle was echt vreselijk goor. Ik bedoel: hoe slecht je smaak ook is, niemand wilt een menselijke vis met een blauwe huid op zich, toch? Niemand is zo gek in zijn hoofd.
Kisame was vast nog gewoon maagd, of hij had iemand verkracht. Wacht, als het echt was gebeurd… was het dan wel vrijwillig gegaan?
“Heb je der niet gewoon verkracht?” vroeg ik uit het niets.
Kisame keek me nogal serieus aan, “wat? Waar zie je me voor aan? Ik doe daar niet aan. Het was compleet vrijwillig.”
Ik bleef een tijdje stil en staarde hem alleen maar aan.
“Ik geloof je niet,” zei ik opnieuw.
Kisame haalde zijn schouders op, “niet mijn probleem. Wij hebben er plezier in gehad.”
Ik schudde mijn hoofd. Dit kon echt niet gebeurd zijn. Hij moest wel liegen. Ik zou het Michelle sowieso vragen, maar ik verwacht dat ze het een vies idee vind en zegt dat het niet is gebeurd. Het is echt… onmogelijk.
Maar waarom klonk hij dan zo eng overtuigend?
Ik zuchtte.
“Hoe zit het nu?” vroeg Itachi opeens, terwijl hij Kisame aan keek.
Kisame keek naar hem op, “oh. Dat weet ik niet. We zijn niet echt together of zo.”
“Dat bedoelde ik niet,” zei Itachi, die hem doordringend aankeek.
Wacht eens even. Together. Kiba.
“Ha. Nu weet ik zeker dat je liegt!” zei ik, terwijl ik opsprong.
Kisame keek me verbaasd aan, “hoe weet je dat zo zeker?”
Ik grijnsde, “omdat ze met haar hoofd nog teveel bij haar ex-vriendje zit om met een vies fishy-persoon het bed in te duiken.”
Kisame schudde zijn hoofd, “ah, ze had een vriendje, maar nu dus niet meer. Vandaar dat ze in het begin nog wat moeilijk erover deed. Hoe dan ook, waarschijnlijk voelde ze zich dan best alleen, of was ze toch al redelijk over hem heen, want het is echt gebeurd.”
Ik keek hem met een vies gezicht aan, “ik geloof je echt niet. Als dat tussen jullie gebeurd is was ze inderdaad wel érg alleen. Zo alleen dat ze dood zou gaan als er niets gebeurde, want ik zie niet in dat ze anders vrijwillig iets met jóú zou doen. De andere optie is nog steeds dat je der verkracht hebt, maar aangezien je beweerd dat dat niet is gebeurd… zie ik alleen maar de mogelijkheid dat het niet is gebeurd.”
Kisame keek me even aan, “je hoeft niet zo hard te zijn. Je hebt het anders aardig mis, Michelle voelt zich weldegelijk aangetrokken tot me. Dat was duidelijk te merken. Ze deed dit niet vanwege dat ze zich alleen voelde, ze deed dit omdat ze dit wilde doen. Omdat ze zich aangetrokken tot me voelde.”
“Genoeg! Oh mijn god, man. Je laat me zo echt kotsen of zo,” zei ik, terwijl ik de rest van mijn eten wegschoof, “ik heb geen honger meer.”
Kisame haalde zijn schouders op en dronk weer wat van mijn drinken.
Itachi zuchtte en keek even naar Kisame, “ben je klaar met dat nutteloze gesprek?”
Kisame knikte.
“Ik bedoelde: hoe zit het nu met Merel en Michelle. Ik neem aan dat Merel ook richting Michelle moet, want ze kan zeer zeker niet met ons mee op onze missie,” legde Itachi uit.
Kisame knikte, “dat klopt. Dus moet iemand haar daarheen brengen.”
Itachi knikte, “weet je van iemand toevallig dat hij of zij in de buurt is?”
Kisame bleef even stil en leek na te denken.
“Hidan en Kakuzu zullen waarschijnlijk wel in de buurt zijn,” zei hij opeens.
Itachi zuchtte en knikte toen, “oké, dan moeten we ze vinden en zorgen dat hun voor Merel zorgen. Hidan is immers zelf verantwoordelijk voor haar.”

Reacties (1)

  • Luckey

    Hidan moet zich niks in zijn hoofd halen!!!!
    Snel verder please:D

    P.s
    Zo veel woorden zijn goed, heb daar geen problemen mee:)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen