Foto bij Chapter one hundred thirteen

Jake Fraun

Ik keek ongeduldig op de klok en tikte met mijn pen tegen mijn kaft. Remco keek me even zijlings aan en ik lachte schaapachtig.
"Zenuwachtig?" vroeg ik en ik schudde mijn hoofd.
"Ongeduldig", verbeterde ik hem en hij lachte.
"Ja, daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik denk dat iedereen graag naar huis wil."
Ik lachte, maar het was niet helemaal oprecht. Hij kon niet weten waarom ik zo graag naar huis wilde.
Niemand zat graag op school, misschien een enkele uitzondering, maar ik wilde naar Liam en Charlie. Ik wilde terug in zijn armen schuilen en al de rest vergeten.
Natuurlijk moest ik me vandaag een beetje inhouden, niet dat we zo klef waren in het bijzijn van anderen, want Blake zou mee rijden.
Ik grinnikte, de jongens zouden blij zijn.
Eindelijk ging de bel.
Vlug schoof ik al mijn rommel in mijn rugzak, ritste hem dicht en stond recht.
"Ik zie morgen", riep ik nog vlug naar Remco voor ik het klaslokaal uit rende. Ik wilde de uitgang bereiken voor de rest van de school begon leeg te stromen. Sommige eerstejaars konden zo vervelend duwen.
Ik was bijna buiten, toen ik me realiseerde dat ik op Blake moest wachten. Met een zucht liep ik terug naar hal en zette mijn rugzak op de grond.
Stilaan begonnen de leerlingen van de trap te komen en een tien minuten later drong een horde mensen zich door de deur. Ja, daag, alsof dat ooit zou lukken.
Ik grinnikte toen ik een boel meisjes hoorde gillen doordat ze geduwd werden door hun vriendinnen.
Ik rekte mijn hals en probeerde over de menigte heen te kijken, maar ik zag Blake nergens.
Ongeduldig begon ik met mijn voet tegen de grond te tikken.
"Jake!"
Met een ruk keek ik om en zag Blake naar me toe lopen. Ik lachte en stapte door naar de hal toen hij bijna bij me was.
"Hé Jake, wacht eens. Niet zo snel wandelen joh, straks raak ik je kwijt."
Ik hield mijn pas in en wachtte geduldig tot hij naast me liep.
Ik zweeg tijdens wandelen en ook Blake voelde er niet veel voor om iets te zeggen.
Ik zag het busje al opdoemen en verhoogde het tempo. Blake volgde me gehaast.
"Blake!"
Ik zette een stap achteruit zodat Blake als eerste kon instappen. Hij werd meteen in een soort groepsknuffel getrokken.
"Jongens, laat hem wel heel hé", grinnikte Liam van achter het stuur.
Ik kroop ook in de auto en trok de deur dicht.
"Waar is Charlie?" vroeg ik Niall toen Harry en Louis een gesprek met Blake aanknoopten.
"Nog op school, we gaan hem nu halen", legde hij uit, maar ik zag dat zijn aandacht ergens anders was.
"Meng je in het gesprek", fluisterde ik. Niall keek me geschrokken aan.
"Ben je gek?!"
Ik lachte zachtjes en gaf hem een duw.
"Je zult toch eens met hem moeten praten", zei ik en Niall haalde nonchalant zijn schouders op. Hij deed misschien alsof het hem niets kon schelen, maar ik zag zijn borstkas sneller op en neer gaan van spanning.
"Verman jezelf, Niall."
Niall zuchtte en keek nog eens naar Blake, die lachte om iets wat Harry gezegd had.
"Ik kan echt niet wachten om jullie huis te zien", zei Blake vrolijk en ik hoorde de anderen grinniken.
"Het is niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen appartement hoor", antwoordde Liam.
"Maar het is van jullie!" verweerde Blake en daar konden de jongens niets tegen in brengen.
Harry draaide zich weer naar Blake en begon een gesprek. Louis mengde zich en ik zag Niall aarzelend kijken. Ik gaf hem een duwtje met mijn schouder waardoor hij tegen Harry geduwd werd. Harry keek op en grijnsde.
"Wat denk jij Niall?"
Niall glimlachte en begon helemaal te stralen toen hij tegen Blake sprak. Ik grijnsde en keek tevreden naar Niall. Hij merkte het niet eens, zo erg was hij met Blake bezig.
"Liam, ik kom wel te voet met Charlie naar huis", zei ik plots en ik hoorde Liam een verontwaardigd geluidje maken.
"Waarom zou je dat doen?" vroeg hij verbaasd.
"Ik denk dat jullie wel even met Blake alleen willen zijn en Charlie kent Blake tenslotte nog niet", legde ik uit, ook al was dat niet helemaal de reden.
"Maar het is bijna twee kilometer van de school tot het appartement", verweerde hij.
"Ach, Charlie kan dat wel aan. Ik denk echt dat het een goed idee is", antwoordde ik. Ik hoorde Liam zuchten, maar hij stemde uiteindelijk wel toe.
Ik twijfelde of ik Liam Niall's geheim zou toevertrouwen, zodat hij, als het nodig was, Niall een duwtje in de rug kon geven. Aan de ene kant leek het me wel goed idee, Niall zou nooit uit zichzelf een 'move' maken bij Blake, maar aan de andere kant wilde ik Niall's vertrouwen niet breken. Ik besloot niets te zeggen, misschien dat er wel een ander moment kwam en ik bleef toch niet zo heel lang weg.
Liam reed de parking van de school op en ik nam afscheid van de jongens voor ik uitstapte. Net voor ik de deur dicht duwde, riep Liam me terug.
"Zal ik anders met je mee gaan?" stelde hij voor, maar ik sloeg zijn aanbod meteen af.
"Nee, stel je voor dat iemand ons herkent op straat", en daarmee was het gesprek afgerond. Ik zwaaide nog en liep toen het schooltje binnen.
Charlie vloog me meteen om de hals.
"Papa!" kirde hij vrolijk. Ik sloeg grinnikend mijn armen om hem heen, drukte hem tegen me aan en zette hem toen op zijn voetjes.
"Dag Mister Captain, ben je klaar om te vertrekken?"
Charlie liep naar het tafeltje waar hij net nog aanzat en ik volgde hem.
"Kijk papa, voor jou."
Charlie trok het papier onder de kleurpotloden uit en gaf het met een grote grijns op zijn gezicht aan mij. Ik nam de tekening aan en bekeek hem goed.
Het was alweer een tekening van mij en Liam, met naast ons de jongens. Trots gaf ik Charlie een knuffel en zette hem op mijn heup. Hij sloeg zijn armpjes om mijn nek en glimlachte.
"Zullen we naar huis gaan?" vroeg ik en Charlie knikte vrolijk.
"Wat zeg je tegen juf Vera?" vroeg ik.
"Dag juf Vera, tot morgen!"
Vera lachte en zwaaide naar Charlie en mij toen we het lokaal uit liepen.


Sorry sorry sorry mooie mensjes! Ik wilde echt heel graag schrijven, maar eerst wist ik niet goed wat ik precies ging schrijven (ik wilde dat het een wat interessanter hoofdstukje zou worden, omdat de vorige al zo saai waren) en eigenlijk is dit helemaal niet interessant, dus sorry daarvoor!
Ik had het heel erg druk vorige week, donderdag een optreden, vrijdag een optreden (prijsuitreiking van de poëziewedstrijd, ik moest presenteren, maar ik had zelf ook meegedaan en ik ben tweede geworden ;D) en vandaag had ik twee uur repetitie...
Volgende week wordt eigenlijk al niet veel beter, want ik heb elke dag repetitie van 6 tot 9 en ik moet ook nog leren voor school :/:(
Ik weet nu wel wat er in het volgende hoofdstuk gaat gebeuren:Pen misschien zelfs in het hoofdstuk daarna, dus ik ga proberen nog wat te schrijven dit weekend...
Wat ik wel weet, is dat dit verhaal stilaan, heel langzaam, naar een einde toe gaat. Vinden jullie ook niet dat het wat te langdradig begint te worden? Enkele dingen zou ik weg willen doen, maar dat gaat niet meer, want dan klopt het verhaal niet meer... Dus, ik ga nu eigenlijk beginnen met dingen uit te werken, en af te sluiten...
Ik mag er echt niet aan denken wat ik ga doen als dit verhaal gedaan is, ik ga jullie zo missen!
Ik hou van jullie én jullie reacties!(flower)

Reacties (5)

  • Unite

    Je verhaal blijft leuk!

    @Fuckpuddi, ik vertrouw Blake ook niet hoor! :p

    8 jaar geleden
  • Appelpudding

    ben ik de enige hier die Blake niet vertrouwd?:X

    8 jaar geleden
  • Jamezzz

    Mooi stukje;)ik hoop dat blake en Niall iets krijgen samen!:):):)

    8 jaar geleden
  • SadCalum

    Lief lief lief lief lief lief..... Ahhhhhhhhhh... lief is zo lief maar ook een beetje bezorgd... Snel verder <3

    8 jaar geleden
  • kryptonarry

    OMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMGOMG! Ik ben helemaal verliefd op je verhaal!

    Snel verder! (als het kan;))

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen