Beetje kort & saai hoofdstukje. Sorry!

"Mijn moeder komt ons ophalen bij het station in Doncaster", deelt Louis aan mij mee. Ik knik en haal m'n weekendtassen van de band af. Samen met Zayn en Louis loop ik over het vliegveld van Leeds, door de hal naar buiten toe. In Zwitserland hebben we al afscheid genomen van Harry die met een privéjet vervoert werd, en op het vliegveld hebben we afscheid genomen van Vanessa, Inna en Liam die naar Birmingham vlogen, en Niall naar Ierland.
"Laten we maandag naar Londen gaan om Harry op te zoeken", zegt Zayn tegen Louis als hij hem nog een klopje geeft.
"Ja", antwoordt Louis kort. Zayn springt in de trein die op het punt staat te vertrekken, en we zwaaien hem nog uit. We nemen onze weekendtassen en koffers mee en gaan op een bankje zitten. We kijken voor ons uit waar overal verschillende mensen lopen. Louis arm ligt om mijn schouder wat me altijd een prettig gevoel geeft.
"Ik heb honger", zeg ik plots. Louis kijkt me aan en een mooie lach siert zijn gezicht.
"Is Niall er niet, begin jij er mee", grapt hij. Ik lach ook, maar Louis staat al op. "Wat wil je?", vraagt hij.
"Nee, ik hoef niks", zeg ik snel.
"Jawel, je moet wel eten als je honger hebt", zegt hij wijs.
"Kies maar wat", glimlach ik. Louis haalt z'n schouders op ten teken dat het oké is, en ik kijk hem na als hij naar het kleine winkeltje op het perron loopt. Geamuseerd kijk ik naar hoe hij een hele tijd voor het rek staat te twijfelen omdat hij niet weet wat hij moet kiezen. Uiteindelijk neemt hij toch wat, maar vanaf deze afstand kan ik niet zien wat. Niet veel later komt Louis glimlachend terug met een zak chips en twee muffins.
"En wat dacht je? Laat ik Juliet maar gaan vetmesten? Die kan dat toch niet weerstaan", zeg ik ironisch.
"Maar jij kunt het hebben, schoonheid" glimlacht hij. Ik bloos terwijl Louis naast me komt zitten en hij weer z'n arm om me heen legt. "De chips maken we pas in de trein open", zegt Louis als hij me een van de twee muffins aan geeft. Ik neem er een hap van en geniet.

Een kwartier later zitten we met al onze spullen in de trein die inmiddels al is gaan rijden. Ik gooi m'n jas nog boven op het rek en ga weer naast Louis zitten.
"Nog een uur naar Doncaster reizen", zucht ik als ik me tegen hem aan nestel. Louis maakt een instemmend geluidje. Louis haalt z'n mobiel tevoorschijn en blijkt een sms gekregen te hebben van Niall.
Niall: Ik kom echt in Doncaster wonen. M'n ouders hebben al een huis en na de vakantie kom ik al naar jullie school. Echt snel! Goede terugreis trouwens. X Niall
Ik glimlach even. Ik ben er best wel blij mee dat hij bij ons op school komt, zo wat ik allemaal al gehoord heb. Niemand verdient het om gepest te worden, en zeker Niall niet. Hij is een hartstikke lieve jongen en een geweldige vriend. Louis reageert niet op het sms'je en doet z'n mobiel weer weg. Ik zie dat hij flink gaapt en z'n ogen half heeft dicht hangen. Misschien moet hij maar gaan slapen. Ik merk dat hij niet zo'n zin heeft om hele gesprekken te voeren, dus ik laat dat ook maar. "Heb je leuke muziek op je iPod?", vraag ik aan hem.
"Hm, beetje", waarmee hij er meteen op reageert door zijn iPod tevoorschijn te halen. Ik neem mijn oortjes en plug ze in.
"Wil je ook een?", vraag ik als ik een voor z'n neus houd. Louis pakt hem aan en doet hem in, terwijl ik zijn playlist op shuffle zet. Er komt een liedje van The Fray op, wat typisch Louis is. Hij rukt de zak chips open en zet die op het tafeltje voor ons, zodat we af en toe een handje kunnen pakken. Ik nestel me nog dichter tegen Louis aan, waarna hij z'n arm om me heen slaat en we beide door het vieze raampje van de trein naar buiten kijken. De bomen, de gebouwen en het landschap raast snel aan ons voorbij. Maandag moeten we al weer naar school, wat nog maar een paar daagjes is. Eigenlijk zouden we zondag pas terug komen, maar niemand had nog motivatie of zin om te gaan skieën de laatste dagen. Zelfs ik niet, met m'n grote liefde voor skieën. Iedereen is nogal down, wat ook goed aan Louis te merken is. Ik hoop gewoon echt dat het goed komt met Harry. En ergens voel ik me wel schuldig dat ik Harry niet meteen achterna gegaan ben, toen hij offpiste ging. Dat vertelde ik gisteravond ook tegen Louis, toen we in bed lagen, en we beide niet konden slapen. Hij heeft me toen meteen duidelijk gezegd dat ik absoluut mezelf niks mocht verwijten. Toch voelt iedereen zich best schuldig hoewel we er niks aan kunnen doen. Er komt een nieuw liedje op, dit keer van James Arthur. Ik kijk even op naar Louis, wiens ogen dicht zijn en vredig slaapt. Eindelijk. Volgens mij heeft hij namelijk de hele nacht geen oog dicht gedaan. Ik leg m'n hoofd weer in zijn nek en kijk starend naar buiten terwijl ik het liedje luister. M'n gedachten dwalen weer af naar van allerlei dingen. Ik zie er nogal tegenop om weer naar school te gaan. Elke dag weer vroeg opstaan, en half slapen in de lessen, vooral omdat ik deze week niet veel geslapen heb, en juist intensief geskied heb. Ik graai nog een keer in de zak chips en blijf naar buiten kijken, als ik tegen de slapende Louis lig.

Reacties (17)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen