Foto bij Page 4 - Jay

Hihi , die tekening hierboven heb ik gemaakt ^^
Een keer in de zomervakantie:Pen nu is het de achtergrond van mijn iPod (: maar hij kan ook mooi als plaatje bij dit hoofdstuk.
Heeeeeeeel er bedankt voor alle reacties op de vorige hoofdstukken trouwens!! Het waren er best wel veel, vond ik (: Ik word echt überhappy elke keer als ik zie dat ik een nieuwe reactie heb :3
Er is alleen één dingetje dat me dwars zit en dat is dat er de afgelopen dagen wel 2 abo's bij zijn gekomen (YAAY ^^), maar er ook 2 weg zijn gegaan ): Ik baal er altijd best wel van als dat gebeurt ): maar als jullie kritiek hebben op dit verhaal, please just tell me, daar kan ik wel tegen (: (bijvoorbeeld als mijn inleidingen te lang zijn:P)
Zullen we trouwens een deal sluiten? Het volgende hoofdstuk komt bij 5 Kudo's:Y)gemeen ben ik, hè? Nee, het is niet zo dat ik nu opeens het soort persoon word dat voorwaarden gaat stellen, dus word aub niet boos op me! Ik wil alleen maar even kijken of we het kunnen halen. Dat zou namelijk AMAZING zijn (: en 5 is niet zo hoog gegrepen, toch?
Hope you guys like this chapter! Ik vind Jay persoonlijk best wel cool:PEn dat maakt dit verhaal echt heel leuk om te schrijven (: Niall komt trouwens pas wat later in dit verhaal, over een paar hoofdstukken. Ik hoop niet dat jullie dat erg vinden? Dat doe ik vooral om even goed de situatie te creëren en er een beetje een logisch genoeg verhaal van te maken
Trust me, it wil be worth it ^^ Dat denk/hoop ik tenminste, maar ik kan dat natuurlijk moeilijk over mijn eigen story zeggen... Maar ik vind de stukjes die nog gaan komen in elk geval echt heeeeeel leuk om te schrijven (:

Xx ChoCoholiC0/Charlotte (:

Ik wist dat Amber het moeilijk had gehad toen ze Jesse zag, maar dat had ze niet laten merken. Ze had zich sterk gehouden en had geprobeerd zo veel mogelijk lol te maken, te doen alsof alles goed met haar ging, misschien ook omdat ze het niet voor ons wilde verpesten. Ze was wel zo veel mogelijk bij hem uit de buurt gebleven.
Ik vond het moeilijk om haar zo te zien, maar tegelijkertijd wist ik dat ze al een stap in de goede richting had gedaan. Waarschijnlijk zou ze nog wel gaan huilen of zichzelf volproppen met chocola of dat soort dingen, maar dat was niet meer dan normaal als je een gebroken hart had.
Om ongeveer vier uur 's nachts kwam ik thuis en probeerde ik de deur open te krijgen. Die zat natuurlijk op slot. Fuck. Ik ging op zoek naar mijn sleutel, maar ik wist dat de kans klein was dat ik die ging vinden. Ik was gewoon het soort persoon dat altijd haar sleutels vergat, daar kon ik ook niks aan doen. Ik liet me tegen de deur aan naar beneden zakken. Wat ging ik nu doen? Mijn ouders lagen waarschijnlijk al te slapen en als ik ze wakker maakte, zou ik gelijk weer een hele preek krijgen, waar ik geen zin in had. Dus ik haalde mijn mobiel uit mijn zak.
'Jess? Kan ik vannacht bij jou slapen?'

Ik had bewust aan Jessica gevraagd of ik bij haar kon logeren, omdat we op dagen als deze ongeveer hetzelfde uitslaapritme hadden. We wilden na een avondje uitgaan als dit best uitslapen, maar tot halverwege de middag in bed blijven liggen was bij ons gewoon niet mogelijk. Bij Jessica was dat, omdat ze zich anders zinloos ging voelen en bij mij was het gewoon, omdat ik te veel energie had om lang in mijn bed te blijven liggen. Met als gevolg dat ik na een kort nachtje nog steeds hyper kon zijn, terwijl Jessica er enigszins als een zombie bij liep, maar ik wist van haar dat dat in de loop van de dag gelukkig ook wel zou bijtrekken.
Rond een uur of tien gingen we samen naar beneden om te ontbijten. Ik liep naar de koelkast en pakte er een pak sinaasappelsap uit en liep vervolgens naar de keukenkastjes om glazen te pakken. Het was irritant dat die hier zo hoog stonden, want daardoor moest ik altijd op mijn tenen gaan staan. Ik voelde me hier altijd klein.
'Jij ook?' vroeg ik aan Jessica. Ze knikte alleen maar, blijkbaar nog te moe om echt te antwoorden. Het was allang niet raar meer dat ik precies wist waar alles stond in dit huis en dat ik Jessica zelfs kon bedienen. Ik kwam hier immers al zo vaak en zo lang.
Jessica's kleine broertje Carlos kwam met een vrij nors gezicht aan de ontbijttafel zitten. 'Hoi Carlos!' begroette ik hem vrolijk.
Carlos staarde me alleen maar aan alsof ik een soort alien was. 'Hoe doe jij dat, zo vrolijk zijn in de ochtend?'
'Oh, ze kan 's morgens wel chagrijnig zijn hoor,' lachte Jessica.
'Inderdaad,' beaamde ik, 'maar dat is alleen als het echt vroeg is, zeven uur of zo. En nu is het zomer en schijnt de zon, dus daar word ik sowieso vrolijk van.'
Carlos schudde alleen maar zijn hoofd en plagerig woelde ik door zijn donkere krullen.

's Middags gingen we naar Amber toe, die op dat tijdstip ook zeker wel wakker moest zijn. Ik had erop gestaan dat we ballonnen voor haar mee zouden nemen, om haar op te vrolijken. Eenmaal bij haar thuis, op haar kamer aangekomen, bond ik de ballonnen aan haar bed, waarop we vervolgens gingen zitten om films te kijken. We keken Marly & Me, de enige film die mij echt aan het huilen kon krijgen. Ik hield niet van dit soort huilstemmingen. Daarom sprong ik gelijk na de film op en riep ik dat we naar buiten moesten, omdat de zon scheen en zon je vrolijk maakt. Amber zei dat ze niet wilde, maar daar luisterde ik niet naar. Amber had zon nodig.
We haalden een ijsje bij onze vaste ijssalon en slenterden vervolgens maar gewoon een beetje rond door de buurt, genietend van de zon. Ik vond het persoonlijk heerlijk om te weten dat we niks hoefden. Don't underestimate the value of doing nothing, of just going along, listening to the things you can't hear and not bothering, zoals mijn grote vriend Winnie de Poeh het zo mooi zei. Waarschijnlijk was ik één van de weinige achttienjarigen ter wereld, die op elk moment van de dag Winnie de Poeh kon citeren. Mensen beseften zich gewoon niet hoeveel wijsheid er in dat kleine beertje zat.
Amber voelde zich nog steeds down en was volgens mij niet bepaald in de stemming om te genieten van niks. Maar een van mijn klassieke Winnie de Poeh quotes wist toch nog een klein lachje op haar gezicht te toveren.

Pas tegen tegen de avond ging ik weer naar huis. Ik haastte me vooral niet, genoot van de fietstocht door de straten die ik zo goed kende, terwijl etensgeuren opstegen uit de huizen. Ik vond het altijd gezellig om rond etenstijd door deze buurt te fietsen. Het overspoelde me bovendien met herinneringen, waarin ik in de zomer altijd tot 's avonds laat in deze straten buiten speelde met mijn vriendinnen.
Maar toen ik thuis kwam en ik mijn paarse, met bloemetjes versierde omafiets in de schuur had geparkeerd, werd ik in de woonkamer gelijk opgewacht door mijn vader, die niet bepaald vrolijk keek...

Reacties (9)

  • Summerday

    Jay lijkt in veel dingen op mij;)
    Super geschreven x

    5 jaar geleden
  • Lightnings

    alleen ik heb een zwarte oma fiets met bloemetjes versierd ipv paars

    6 jaar geleden
  • Lightnings

    Jay is letterlijk mij

    6 jaar geleden
  • DiamondWhite

    Super! Again! x) xx

    6 jaar geleden
  • Cannon

    I loveee Winnie de Poeh! <3
    Maar je hebt nu 5 kudo's, dus waar blijft dat stukje hehe? ^^

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen