Foto bij O6. I hate you, I love you (Harry)

For: 1Dstyles

Volledige meisjes naam: Felicite Jade Green
Bijnaam: Fizzy
Geboortedatum + Leeftijd: 17
Welke 1D boy: Harry Styles
Zijn ze beroemd: nee
Uiterlijk, (het liefst een foto en als je de ogen niet kan zien, even vermelden welk oogkleur ze heeft): Felicite
Karakter: Beetje koppig maar wel lief
Verhaallijn: Felicite en Harry haten elkaar maar vinden elkaar misschien toch wel leuk
16+ (ja of nee): ja
Naam Voor One Shot: Maybe in love-Harry styles
Extra: -



~Please mom, don't leave me here alone.~
"Nee, mam je kan me niet twee weken met hem alleen laten, je weet dat we elkaar niet kunnen uitstaan" roep ik naar m'n moeder. Ze zit aan de keukentafel met een krant voor zich. Een kopje dampende thee staat naast haar op de keukentafel en ze staart naar de krant. Ze heeft net de ergste woorden in mijn leven uitgesproken. Twee weken alleen met hem zal ik namelijk niet overleven, hij haat mij en ik haat hem.
"Fizzy relax nou is. Hij is een toffe jongen en er zal echt niks gebeuren, ik moet echt gaan. Als ik dit niet aanneem dan zal ik mijn baan verliezen" zegt ze en ik zucht en haal gefrustreerd mijn hand door mijn donkerblonde haren. Dit ga ik echt niet overleven. Waarom doet ze me dit aan?
"Mam, hij is geen toffe jongen. Hij zal me de grond inboren, hij mag me niet mam. Please laat me niet alleen" zeg ik hopeloos en ik zie haar met der ogen rollen en ze pakt haar thee kopje vast en brengt het naar haar mond toe en blaast even. Ik neem plaats op een keukenstoel en leg mijn armen op tafel en mijn hoofd erop. Dit gaat zo echt niet werken en dat komt omdat die gast die nu op onze bank zit en naar onze tv aan het staren is nooit iets doet wanneer mijn moeder erbij is. Als ze erbij is dan speelt hij de lieve toffe jongen uit, maar als we ook maar één seconde alleen zijn, breekt de hell los. Alleen gelooft m'n moeder me nu niet.
"Lieverd, luister nou is. Hij is niet zo erg als je denkt dat hij is, maar dat weet je niet omdat je telkens wegloopt als hij in de buurt komt. Je praat niet met hem en als je iets tegen hem zegt, dan zeg je het bot of chagrijnig" zegt ze en ik zucht. Ik til mijn hoofd op en kijk m'n moeder aan. Hoe kan ze dat weten, ze laat ons altijd alleen.
"Mam, de meeste tijd zit jij op je werk terwijl ik met hem opgescheept zit, jij weet niet hoe hij is en ik wel. Ik heb schijt genoeg van hem en zijn schijnheilige gedrag" zeg ik nu wat bozer. Ze blijft me aankijken en de boosheid begint op te borrelen omdat ik gewoon zie dat ze me niet geloofd.
"Lieverd, ik vindt echt dat je overdrijft en nu houden we hierover op. Ik heb al 'ja' gezegd tegen m'n baas, dus ik kan het niet meer veranderen" zegt ze en drinkt verder van haar thee. Dit gaat echt een ramp worden. Ik leg mijn hoofd weer op m'n armen en een luide zucht verlaat mijn lippen. Ik kan het echt niet meer veranderen en zal twee weken met hem opgescheept zitten. Ik kijk op als de keukendeur opengaat en hij de keuken komt in gelopen met zijn onschuldige glimlach, die hij alleen heeft als mam er is.
"Tamara, zou ik misschien nog een kopje koffie en een koekje mogen?" vraagt hij met een lief stemmetje en ik maak een kots beweging als hij even niet kijkt. Dit bedoel ik nou, dat onschuldige en lieve gedrag bij mijn moeder, zodat ze niks merkt over hoe hij tegen mij doet. Hij mag mij gewoon niet.
"Oh jongen, pak het gerust. Je woont hier al langer dan een week dat hoef je toch niet meer te vragen" zegt mam lief terug en ik zucht en laat m'n hoofd vallen. Hoe ga ik dit volhouden? Ik hoor zijn voetstappen weggaan en ik kijk weer op en zie hem bij de koffiezetapparaat staan, wat een heel stuk van ons vandaan is.
"Tamara, zou ik misschien nog een kopje koffie en een koekje mogen?" doe ik hem na met een kinderlijke en overdreven lief stemmetje.
"Felicite klaar nou" zegt mam boos en ik zucht en sta op. Ik kijk over mijn schouder en zie dat hij naar ons kijkt en dat hij zijn ogen weer als onschuldig heeft staan, hij doet ook niks he, altijd ben ik de boosdoener.
"Als ik over twee weken lig weg te rotten ergens, dan is dat jullie schuld" sis ik zachtjes naar m'n moeder en loop stampvoetend de keuken uit. Ik ben er gewoon helemaal klaar mee, met zijn gedrag en dat gedoe met m'n moeder. Sinds hij er is gelooft ze me niet meer en luistert ze niet meer naar me. Hij wilt alles gewoon verpesten, maar dat laat ik niet gebeuren. Ze is nog altijd mijn moeder en niet de zijne. Ik plof neer op de bank en ga languit liggen, zodat hij zo meteen geen plek heeft om te zitten. Dit is nog steeds mijn huis en niet de zijne. Ik begrijp sowieso niet wat hij hier nog doet. Hij had allang weg moeten wezen. De keukendeur gaat open en hij komt de kamer ingelopen. Ik staar hem arrogant en chagrijnig aan terwijl zijn blik veranderd van onschuldig naar een gemene grijs, die ik zo graag van zijn gezicht af wil slaan. Hij loopt op me af en zet zijn koffie op de salontafel en kijkt dan weer naar mij. Zijn blik verplaatst zich naar mijn benen, die over de hele bank heen liggen. In een hele snelle beweging heeft hij mijn benen van de bank geduwd en is hij zelf gaan zitten.
"Waar was dat voor nodig eikel" roep ik en sla mijn armen over elkaar en staar hem boos aan. Hij rolt met zijn ogen en gaat wat onderuit gezakt zitten, hoe zal ik het ooit met deze gek overleven? Nog steeds met dezelfde grijns blijft hij zitten en kijkt hij weer naar de tv, alsof er niks gebeurd is. Ik moet hem echt niet.
"Je bent echt een klootzak" sis ik en trek mijn benen op en blijf boos op de bank zitten. Hij verpest mijn leven gewoon. Hij rolt opnieuw met zijn ogen en negeert me verder terwijl hij naar de tv blijft staren.

x x x x x x x x x x x x x x x x


~Please, help me out of this hell.~
"Blijf uit m'n buurt" sis ik als hij dichterbij komt. M'n moeder is nu al twee dagen weg en deze twee dagen waren al een ramp. Al twee dagen staart hij me aan met die stomme irritante grijns van hem. We zitten op de bank en het liefste had ik boven op m'n kamer gehangen, maar die stomme gast hier heeft een soort van stinkbom in mijn kamer gegooid, dus moest ik daar wel weg om niet te stikken. Boos duw ik hem weg als hij weer dichterbij komt. Wat wilt hij hier mee bereiken?
"Verdomme, flikker nou eens op eikel" roep ik als hij opnieuw dicht tegen me aan komt zitten. Ik kijk weer terug naar de tv terwijl ik steeds bozer wordt.
"Doe nou niet zo chagrijnig Fizzy, je mag me wel. Ik zie het aan je" zegt hij met een irritant stemmetje en ik knijp mijn kaken op elkaar om hem nu geen klap voor z'n kop de verkopen. Ik sla mijn armen over elkaar en voel dan zijn vingertoppen over mijn bovenbeen heen gaan. Ik knijp mijn ogen dicht om mijn woede in te houden, maar ik sla wel zijn hand weg. Hij begint ook steeds meer aan me te zitten en ik kan er gewoon echt niet meer tegen. Ik open mijn ogen weer en zie hem me grijnzend aankijken vanuit mijn ooghoek. Ik probeer me rustig te houden want volgens mij wilt hij me echt kwaad hebben, maar hij zal zijn zin niet krijgen. Opnieuw voel ik zijn vingertoppen over mijn bovenbeen glijden en opnieuw sla ik zijn hand hard weg.
"Reageer nou niet zo Fizzy, want je vindt het allemaal niet zo erg. Geef nou maar toe dat je me een fantastische jongen vindt en dat ik lief ben" zegt hij dicht bij mijn oor en een luide zucht verlaat mijn mond.
"Noem me geen Fizzy en donder alsjeblieft op met je praatjes en je stomme gedrag, want ik moet je niet. Je bent een arrogante klootzak, die gewoon uit mijn buurt moet blijven" zeg ik boos in zijn gezicht en draai me van hem af. Ik vindt het nu echt jammer dat we maar één bank hebben. Ik heb mijn armen weer over elkaar geslagen en irriteer me echt dood aan hem. Hij staart me nu een tijdje aan met een stomme grijns op zijn gezicht en ik probeer het te negeren, maar het is moeilijker dan je denkt.
"Waarom mag je me niet?" vraagt hij dan met een zacht stemmetje en ergens klonk het gemeend, maar alsnog is het een schijnheilige rotzak.
"Omdat je vreselijk irritant bent" reageer ik erop en kijk weer terug naar het programma, wat ik kijk, maar nu half mis omdat die gast naast me zit. Kan hij me niet gewoon met rust laten? Door hem zit ik nu hier beneden, terwijl ik in m'n kamer kon zitten zonder hem.
"Felicite, je bent een hele lieve en mooie meid, maar please kijk niet zo chaggie want dat maakt je lelijk en please doe niet zo bot tegen me" zegt hij en ik zucht. Hij heeft ook zijn stemmingswisselingen he. Ik draai mijn hoofd naar hem toe als hij weer dichter naar me toeschuift en kijk hem met een arrogante manier aan. Denkt hij nou dat ik echt naar hem ga luisteren?
"Wat probeer je te bereiken? Jij irriteert me dood met je gedrag en nu zeg je tegen mij dat ik niet zo bot moet doen tegen je. Als je er niet tegen kan, dan donder je maar lekker op uit mijn huis. Mijn huis hoor je me" zeg ik boos en draai mijn hoofd van hem af. Hoe kan hij denken dat ik nu opeens aardig tegen hem zal doen als hij het vraagt? Want dat zal echt niet gebeuren, met het gedrag dat hij heeft op dit moment.
"Ik probeer lief te doen hoor, dat jij er nu zo'n groot probleem van maakt" zegt hij fel en hij gaat in het andere hoekje van de bank zitten. Nu hopen dat hij daar blijft en me met rust laat, want ik heb er nu echt genoeg van.

x x x x x x x x x x x x x x x x


~He's telling the truth.~
Ik lig op de bank met mijn ogen gesloten en ik slaap lichtjes, maar merk wel alles. Ik hoor de voetstappen van hem door het huis, maar wat hij nou werkelijk aan het doen is weet ik niet, maar ik open mijn ogen niet. Ik blijf liggen en reageer nergens op. Ik merk dat hij een paar keer mijn naam fluistert,, maar ook daar reageer ik niet op. Waarom zou ik daar op reageren?
"Felicite, je kan beter op bed gaan liggen als je zo moe bent" fluistert hij zachtjes en dichtbij. Ik hoor het wel maar m'n ogen blijven gesloten. Hij kan me beter met rust laten en me hier lekker laten liggen. Hij zal toch wel merken dat ik slaap, ook al ben ik half wakker en hoor ik hem gewoon. De bank zakt een beetje in en dat betekent dat hij op het randje is gaan zitten. Wat wilt hij toch van me?
"Het spijt me Felicite, ik ben niet heel lief tegen je geweest en het spijt me dat ik tussen je moeder en jou ingekomen ben en dat ik zo verschrikkelijk irritant doe, maar er is een reden voor" fluistert hij en ik hou even mijn adem in. Hij mag nu niet merken dat ik wakker ben, ik wil weten waarom hij zo doet tegen me, hij kende me niet eens. Ik hou me stil en blijf verstijfd op de bank liggen. Hopen dat hij verder praat en ik kom te weten waarom hij zo doet. Een zachte zucht verlaat zijn lippen en ergens ben ik wel benieuwd hoe hij er nu bij zit en waar hij aan denkt.
"Waarom ik bij jullie ingetrokken ben denk je te weten, maar je weet de echte reden niet Fizzy. Je denkt namelijk dat ik hier vrijwillig gekomen ben omdat ik niet bij mijn ouders wilde wonen, maar dat is de reden niet. Ik ben het huis uit gegooid Fizzy, verstoten door m'n eigen ouders. Ik kan niet naar huis Fizzy, ook al wil je me hier zo graag weg hebben. Ik kan niet weg en het spijt me dat ik zo doe, maar ik kan niet anders" verteld hij zachtjes en zijn stem sloeg een paar keer over. Ik slik zachtjes en hou mijn ogen stevig op elkaar, dit had ik helemaal niet verwacht.
"Ik heb m'n ouders niet meer Fizzy en je moeder was zo lief om me in huis te nemen, ik kende je moeder al. Ze was een oude vriendin van m'n moeder en ik mocht haar vroeger ook al. Ik was een kleine jongen toen ik je moeder leerde kennen en ik kon goed met haar opschieten. Jij was er ook al, maar als je moeder bij mij thuis was, was jij er niet bij. Je was volgens mij bij je vader toen. Ik kende je toen niet, ik heb je vroeger twee of drie keer gezien, niet dat het nu heel belangrijk is" verteld hij verder en stil luister ik verder, aan zijn stem te horen heeft hij het er moeilijk mee. Zijn stem wordt steeds zachter en moeilijker te verstaan en ook klinkt het schor.
"Het spijt me dat ik zo tegen je doe, maar sinds dat ik ruzie heb gekregen met m'n eigen ouders lukt het me niet meer om normaal te doen tegen mensen, alleen tegen je moeder omdat ik haar al zo lang ken. Ik kan niet anders doen tegen haar. Ik uhm ik kan niet stoppen met dit arrogante gedrag omdat ik al tijden zo ben. Meisjes versieren en later weer dumpen, ik kan niet meer anders, zo gaat het namelijk al te lang en ik kan niet meer veranderen. Ik weet niet waarom ik je dit vertel, maar ik denk dat ik wil dat je de waarheid weet. Ik wil niet zo tegen je doen want je bent een fantastisch meisje, ook al doe je zo tegen me, maar ik weet dat het m'n eigen schuld is. Het spijt me echt en ik hoop ooit dat je me zal vergeven, want ik vindt je echt een heel leuk meisje, maar ik kan mezelf niet veranderen Fizzy. Sorry, ik blijf je zo noemen omdat ik die naam leuk bij je vindt staan. Je bent zo lief en mooi Fizzy. Ik kan nu beter m'n mond dichthouden voordat je wakker wordt" fluistert hij en opnieuw is zijn stem een paar keer overgeslagen en nam hij pauzes tussen zijn woorden. Volgens mij huilde hij. Ik slik opnieuw zachtjes en probeer stil te blijven liggen. Nu wil ik eigenlijk overeind komen en hem knuffelen, maar dat zal niet gepast zijn. Hij heeft net de reden verteld waarom hij zo vreselijk arrogant is. De reden is zijn ouders. Hij mist ze en is door hun de slechte kant op gegaan, wat vreselijk. Ik voel hem opstaan en hoor zijn voetstappen vervagen. Kort erna hoor ik zijn voetstappen op de trap en dan boven een deur die dicht gegooid wordt. Ik open mijn ogen en voel een traan over mijn wang rollen. Weet mijn moeder dit? of ben ik nu de enige die het weet? Hij heeft zeker wel gevoelens en dit breekt me. Hij is eigenlijk gewoon een gebroken jongen, die sterk probeert te blijven, maar dat lukt alleen als hij de arrogante jongen uithangt. Nu begrijp ik het helemaal, alles staat nu op een rijtje. Het is nu duidelijk waarom hij zo doet en dan die laatste woorden. 'Je bent zo lief en mooi Fizzy' die zin blijft door mijn hoofd spoken. Hij vindt me leuk anders zegt hij zoiets niet. Hij vindt me leuk, maar is bang dat ik hem alleen maar als die arrogante klootzak zie, dat was ook zo, maar nu zie ik hem anders. Hij is eigenlijk helemaal geen klootzak, hij is gewoon gebroken en verdrietig. Dat zie ik nu pas in.

x x x x x x x x x x x x x x x x


~Maybe this was just a stupid thing and do we have to make it right..~
Ik zit op de bank met een beker chocolademelk in mijn handen. Al vier dagen lang heeft hij me met rust gelaten. De meeste tijd zit hij nu op zijn kamer, wat hij dan doet weet ik niet, maar hij zegt geen woord meer tegen me. 'S avonds eten we wel samen, maar dat is ook het enige moment dat ik hem zie. Soms komt hij even naar beneden en dan zie ik hem een paar seconden, maar verder nauwelijks. Ik heb goed nagedacht over wat hij me verteld heeft vier dagen geleden toen ik half slapend op de bank lag. Het klonk allemaal gemeend, dus hij zal het vast niet verzonnen hebben. Want nu telkens als ik hem zie, kijkt hij niet meer met die gemene grijs, maar gewoon somber en zonder een emotie. Hij ziet er niet verdrietig uit, maar ook absoluut niet blij. Zou hij weten dat ik hem gehoord heb? Vast niet, hij denkt nu alleen maar dat ik blij ben dat hij niet meer met me praat en dat hij me met rust laat, maar op dit moment wil ik juist dat hij tegen me praat, ik mis hem naast me. Ik mis zijn stem, die vreselijk mooie stem met die trilling erin. Het is gewoon bijzonder en ik mis het nu echt. Misschien haat ik hem toch niet? Jawel ik haat hem nog steeds, maar volgens mij begin ik hem ook leuk te vinden. Ik sta op van de bank en zet mijn ondertussen lege beker op de salontafel en loop naar boven. Misschien moet ik het maar goed maken met hem, hij verdiend dit niet en ik heb me ook niet echt normaal gedragen. Ik loop m'n kamer in en besluit hem maar te verassen. Ik trek mijn kledingkast open en zoek iets uit. Als ik het gevonden heb, kleed ik me om en trek ik mijn badjas erover aan. Nu hopen dat het verloopt zoals ik in gedachten heb. Ik loop m'n kamer uit en klop op zijn kamerdeur..
"Ga weg Felicite" zegt hij meteen en ik neem al m'n moed bij elkaar en open de deur, dit moet ik gewoon doen. Als ik dit niet doe, dan blijven we beide met een rot gevoel lopen en dat wil ik niet.
"Harry?" zeg ik zachtjes en ik hoor hem zuchten, maar hij draait zich wel om. Hij lag op bed met zijn rug naar de deur toe. Zijn ogen glijden over mijn lichaam en dan kijkt hij me aan. Zijn ogen op een bepaalde manier, maar ik kan niet precies zeggen op welke manier. Ik sluit de deur achter me en hij draait even zijn hoofd weg, maar als ik naar hem toeloop draait hij zijn hoofd weer naar me toe.
"Felicite wat is er, wat kom je doen?" vraagt hij terwijl hij gewoon blijft liggen. Hij blijft naar me kijken en dat vindt ik een reden om mijn badjas los te maken en van mijn schouders af te laten glijden. Beduusd komt hij wat omhoog en bekijkt hij mijn lichaam. Hij bijt op zijn lip en ik weet nu gewoon dat ik hem heb, hij wilt dit ook. Ik klim zijn bed op en kruip naar hem toe. Zijn ogen houden de mijne gevangen maar ze staan onzeker.
"Fizzy, doe dit niet" zegt hij zachtjes en ik zie dat hij zich in moet houden om me nu niet te bespringen. Ik sla mijn ene been over hem heen zodat ik bovenop hem zit. De deken zit dan nog wel tussen ons, maar dat komt later wel. Ik zet mijn wijsvinger en middelvinger tegen zijn borst en duw hem naar achteren. Hij laat zich vallen en blijft me aankijken. Hij houd zich in dat zie ik omdat zijn gezicht strak staat en zijn kaken op elkaar geklemd zijn. Ik buig naar voren en blijf naast zijn oor stil hangen.
"Laat je gaan Hazza" fluister ik en neem zijn oorlel even tussen mijn tanden en til mijn hoofd dan weer omhoog om hem aan te kijken. Ik druk een klein kusje op zijn mond hoek en nog steeds houd hij zich in. Ik leg mijn hand op zijn borstkas en laat die naar beneden glijden. Ik ga met mijn hand onder de deken en steeds verder naar beneden en merk dan dat hij geen boxer aan heeft, nog makkelijker voor mij dus. Ik kijk naar zijn gezicht en zie dat zijn ogen samen geknepen zijn en dat hij weer op zijn lip bijt. Ik laat mijn hand over zijn lid glijden en dan duwt hij me opeens van hem af en komt hij boven op me terecht. Mijn ogen kijken in de zijne en dan drukt hij zijn lippen op de mijne en begint hij me lustig te zoenen, maar het is ook liefdevol. Zo liggen we een tijd te zoenen en dan begint hij mijn lichaam te verkennen. Al snel ligt mijn bh en slipje op de grond en glijd zijn vinger tussen mijn schaamlippen. Een kreun verlaat mijn mond als hij op mijn lip bijt. Ik leg mijn hand in zijn nek en trek hem dichter tegen me aan.
"Fuck me Styles, fuck me so hard as you can" sis ik in zijn oor en lik er even aan. Meer hoef ik niet te zeggen, want hij gaat beter op me liggen en ik voel zijn lid tegen mijn opening drukken. Ik leg mijn hand op zijn kont en knijp er even in. Harry stoot bij me naar binnen en een kreun verlaat mijn mond als hij meteen hard begint te stoten. Ook bij hem verlaten kreunen zijn mond en zo gaat het door. Tussendoor zoenen we lustig en wild terwijl onze handen elkaars lichaam verkennen en we elkaar alleen maar meer laten genieten. Hij stoot hard en al snel ben ik op mijn hoogtepunt en laat ik alles gaan. Mijn lichaam ontspant zich erna terwijl Harry verder stoot en het uiteindelijk onregelmatig begint te worden en hij een luide kreun los laat, zijn lichaam even aanspant en zich dan ontspannen op me laat vallen. Zijn hoofd ligt naast de mijne en hij hijgt in mijn oor. mijn armen leg ik om zijn middel en hou hem stevig tegen me aangedrukt.
"I fucking love you Felicite en het spijt me zo erg van mijn gedrag" zegt hij in m'n oor en kijkt dan op om me aan te kijken.
"Ik hou ook van jou Harry, maar ik haat je ook nog steeds" zeg ik en druk mijn lippen op de zijne om weer vanaf vooraf aan te beginnen.

Harry Styles, de grootste vijand in m'n leven is plotseling de liefde van m'n leven. Ik had niet verwacht dat ik me zo zou voelen bij hem in de buurt, maar ik weet nu zeker dat ik hem niet meer kwijt wil en dat dit alles vaker en vaker zal gebeuren. Hij is nu mijn Harry, ook al haat ik hem nog steeds, maar ik hou ook zielsveel van hem..

Reacties (2)

  • agirlx

    echt goed geschreven xx

    6 jaar geleden
  • Heksjee

    Wouw echt mooi geschreven <3
    dankje

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen