Foto bij ~35~

'Harry the dinner was lovely,' zei Danielle. De jongens en hun vriendinnen gingen naar huis en we stonden met zijn allen bij de deur. Ik bewonderde Harry omdat hij zichzelf redelijk bij elkaar had weten te rapen.
Hij glimlachte dapper en opende de voordeur. De sneeuw dwarrelde naar beneden, maar het was een stuk minder dan een paar dagen geleden.
'Drive safe you all,' zei hij.
Ik omhelsde een aantal mensen en zwaaide ze uit.
Gemma en Anne bleven nog en ik zag Harry de spier in zijn kaak aanspannen toen Gemma en Niall elkaar iets langer vasthielden dan ze normaal zou doen bij 'gewoon een vriend van je broer'. Ik vermoed dat hij daarom ook weg keek.
'I can't believe you did that,' mompelde Harry naar zijn zus. Verbaasd keek ze hem aan. 'Excuse me?'
'You know damn well what I mean.'
'As a matter of fact Harry, I have no idea what you're talking about,' zei zijn zus met een scherpe stem.'
'I saw you wheedling and fooling around with Niall ok? I'm not blind!'
'Harry, stop,' zei Anne. Ze keek hem streng aan en de jongen hield schoorvoetend zijn mond.
'When are we leaving again?' zei Gemma koud.
'Gemma...' begon haar moeder. 'Don't...'
'No, I'd really like to leave.'
'Maybe we should all get another cup of coffee,' stelde ik wanhopig voor.
'No. I'm sorry Gabrielle, but we're going home.'
'Sorry,' mimede Anne naar Harry. Chagrijnig draaid hij zich naar mij.
'Did you have to jump into that discussion?'
'Well I'm sorry for trying to safe the situation,' kaatste ik terug. 'They were going to leave anyway.'
Schuldbewust keek hij me aan. 'Sorry.'
Ik snoof en veegde een krul uit zijn gezicht die naar mijn idee in de weg zat. Hij legde zijn hand op mijn wang en glimlachte.
Iemand kuchte bovenaan de trap. Natuurlijk was het Gemma.
Ze hoestte en stopte er een woord tussendoor dat verdacht veel klonk als "hypocrit".
'Gemma you forgot your hairbrush, it was in the bathroom,' zei Anne. Ze kwam met haar weekendtas de trap af.
De vrouwen liepen de deur uit en Harry omhelsde alleen zijn moeder. Gemma hield haar poot stijf en keek koppig naar de auto die al voor het huis stond.
'You two... Chíldren,' barstte Anne uit. 'It's freaking Chrístmas! Give each other a hug or I'm never making apple pie again.'
Harry's ogen werden groot en hij keek zijn zus aan. 'For mom's apple pie?' zei hij aarzelend.
'For Christmas,' zei ze emotieloos. 'Come here little brother.'
Vertederd keek ik naar de broer en zus. Ik wilde niet storen en liep naar de kamer.
Even later hoorde ik de deur dicht slaan en kwam Harry de kamer in.
Ik lachte aarzelend naar hem en hij lachte terug.

'Spread them as wide as you can,' lachte ik. De vleugels spreidden en gaven al een veel gezondere indruk.
'Good. Now fly.'
'What!'
'Fly! That's what wings are for.'
'No,' protesteerde Harry angstig. 'I can't fly? That's your thing.'
'Yours too, remember? You have wings too now.'
'I don't know, yours are so much more... Impressive.'
'That's not true. You only thought that because you were scared of me.'
'I thought you were some kind of ghost,' plaagde hij.
'Stop chuckling, start flying.'
'I cán't.'
'Watch it or I'll push you off of the balcony.'
Harry rolde zijn ogen en begon twijfelachtig met zijn vleugels te flapperen. Het zag er enorm stuntelig uit.
'More powerful,' instrueerde ik hem. 'Lean forward, try not to lift your arms.'
Hij wierp me een geïrriteerde blik toe.
'Sorry,' zei ik terwijl ik mijn handen onschuldig in de lucht zwaaide. 'Only doing this for three thousand years already.'
Hij zuchtte en sloot zijn ogen. Opnieuw wapperden de vleugels. Ze waren prachtig. Af en toe leek het wel alsof er vonken vanaf schoten, zo adembenemend. Ze flitsten in de donkere winternacht en op een gegeven moment rezen Harry's sneakers van de grond. Hij schrok van het gebrek aan vaste grond onder zijn voeten en begon tegen te krabbelen. Even later lag hij op de grond van het balkon van zijn eigen huis.
'Try it again,' zei ik bemoeidigend. 'I'll take your hand, then you can't fall.
Ik rees tot twintig cm boven de grond en pakte Harry's hand. Hij concentreerde zich en deed nog een poging.
Nu ging het beter. Na een paar keer in een nerveuze giechelbui te zijn uitgebarsten, lukte het Harry redelijk om recht te vliegen.
'So where are we going?' vroeg hij enthousiast.
'We can go wherever you want,' lachte ik. Het was zo'n geweldig gevoel dat we eindelijk elkaar begrepen. Hij kon met me vliegen en ik voelde me meer met hem verbonden dan ooit.
'Even the Big Ben?'
'Well, it's Christmas,' zei ik twijfelend. 'It might be busy there.'
'Please! I've always wanted to look over the city from there!'
Ik kon geen nee tegen hem zeggen en greep zijn hand.
De koude avondlucht zou me normaal enorm hebben gegrepen, maar vandaag had ik er absoluut geen last van. De sneeuw die in mijn gezicht kwam voelde niet koud, de wind sneed niet en niks maakte mijn vingertoppen tintelen.
'Aren't you cold?' riep ik naar hem. Ik moest schreeuwen omdat de wind wel hard was en het geluid van mijn stem enorm werd gedempt.
'No! I can't feel a thing!' schreeuwde hij terug. 'This is amazing!'
Langzaam begon Harry meer te wennen aan de wind onder zijn veren en durfde wat meer risico te nemen. Hij deed steeds wat stunts en ontweek wat smalle gebouwen.
Af en toe ging het bijna mis, raakte hij net niet iets en wilde ik hem stoppen en naar de grond halen, maar hij was zo prachtig. Zijn manier van bewegen werd snel soepel en zelfs vanaf mijn positie -soms ver van hem af, soms dichtbij- kon ik zien dat zijn ogen glommen van plezier en het gevoel van vrijheid.
Een paar keer schreeuwde hij immens hard over de daken en ik liet het gewoon toe. Zolang hij gelukkig was, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om hem dat te ontnemen. Pff. Wie denk je dat ik ben? Het is nog steeds kerst hoor.


Kudo of je leven c:
Is je leven je wat waard maar heb je geen zin om te kudoën? Geen zorgen. Volgende hoofdstukje nog een kans.

Reacties (1)

  • MuffinLotte

    Ik dacht dat Anne van Anne Mckane was maar het was Harry's moeder.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen