Foto bij Twenty Six.

Harry Edward Styles.

De week vloog haast voorbij en voor ik het wist was het vrijdag. Natuurlijk kwam Elena elke dag door mijn raam binnen om me vervolgens uit mijn bed te zwieren. Het was haast een gewoonte geworden dat zij mijn wekker werd, niet dat ik dat zo erg vond. Liever opstaan met haar geroep dan met het gepiep van mijn wekker. Het enigste wat ik spijtig vond was dat onze ene kus maar bij één kus bleef. Hoe graag ik haar dicht bij mij wilde houden, het was alsof dat niemand het ons toeliet. Dinsdag was het Louis die veel te vroeg aan mijn deur stond en de andere dagen was het moeder die opeens besloot om vroeg op te staan. Gelukkig was het Elena altijd gelukt om op tijd het laagje make-up aan te brengen om vervolgens vliegensvlug weer te vertrekken. En vandaag was het niet anders geweest. Daarom keek ik zo hard uit naar het feestje dat binnen minder dan uurtje zou beginnen.
Zuchtend keek ik naar mijn kast en merkte op dat mijn zwarte kleren haast allemaal in de was lagen. Ik wist als ik nu naar beneden liep om deze uit de mand te halen dat mijn moeder zou vragen beginnen te stellen. Dus ik moest ik het doen met wat ik had hangen.
Bijtend op mijn onderlip doorzocht ik mijn jeans en vond nog een oude skinny met scheuren aan mijn knieën terug. Bedenkelijk keek ik er naar, maar trok deze toch maar aan. Het was dit of ik moest in een short naar het feest en daar had ik absoluut geen zin in.
Al snel verplaatste ik mijn aandacht naar mijn t-shirten en zag nog hoe een oude shirt in de hoek van mijn kast hing. Net als mijn broek was hij wat gescheurd aan de onderkant, maar voor de rest leek hij wel oké. Glimlachend trok ik hem over mijn borstkast en merkte direct op hoe strak hij wel niet zat. Twijfelend draaide ik me naar mijn spiegel en keek naar het resultaat. Het verbaasde me bij toen ik zag dat ik er nog wel oké uitzag. Om eerlijk te zijn had het wel iets bad boy achtig.
“Misschien nog wat mascara en je bent compleet.” Verbaast draaide me om en zag hoe Louis al grijnzend tegen de deuropening van mijn kamer aanstond. In zijn handen hield hij een lederen vest die hij naar me uitstak. Fronsend keek ik hem aan, maar nam de vest toch maar aan.
“Ik dacht dat deze je wel zou staan en dat je wel een indruk zou willen achterlaten bij Elena.” Knipoogde hij naar me en gebaarde me dat ik best omdraaide zodat hij me kon helpen met de vest aan te doen. Geamuseerd trok ik hem aan en draaide me om naar Louis die al breed grijnzend naar me keek.
“Je gaat heel wat meisjesharten breken, bad boy.” Sprak hij geamuseerd waardoor ik het niet kon helpen om te blozen. Ik zag er misschien uit als een bad boy, maar ik was alles behalve dat.
“Om hoe laat heb je afgesproken met Elena?” vroeg Louis met een glimlach. Het was de eerste keer dat we vandaag over het feest spraken. Natuurlijk hadden we lessen samen gehad vandaag, maar in de plaats bezig te zijn met mijn liefdesleven hadden het over andere dingen. Het was alsof Louis aanvoelde dat ik ook eens nood had aan iets anders dan altijd over de “Elena situatie” te praten.
“Binnen een halfuurtje ongeveer, maar ik heb geen flauw benul waar ik moet zijn.” Bekende ik zenuwachtig. Het viel me nu pas op dat mijn handen trilde, iets wat ik anders nooit voor had. Maar om één of andere manier had ik het gevoel dat vanavond misschien wel belangrijk zou worden.
“Wat zou je toch zonder mij zijn?” grijnsde Louis naar me en gebaarde dat ik hem moest volgen. Zo snel ik kon greep ik mijn gsm en portefeuille om vervolgens achter mijn nieuwe beste vriend te lopen.
“Ik ben weg met Louis, mam! Tot morgen.” En met deze woorden liep ik zonder ook maar te wachten op een antwoord het huis uit. Ik wist dat ik hier waarschijnlijk nog een hele preek zou krijgen over dat ik echt wel te veel weg was, maar op een keer zou mijn moeder me echt wel moeten loslaten. Ik werd binnen een maand 18 dus het leek me meer dan normaal dat ik veel wegging met vrienden.
“Heeft Elena deze ochtend eigenlijk nog iets gezegd van de fuif?” vroeg Louis om de stilte tussen ons te verbreken. Automatisch vlogen mijn gedachten terug naar de ochtend.

“Harry, sta op!” Kreunend trok mijn kussen over mijn hoofd en negeerde de engelenstem die ongeduldig naar me snauwde. Ik was veel te moe om op te staan, deels omdat ik tot laat in de avond met Elena had zitten sms’en.
“Harry!” riep de stem opnieuw en voor ik het wist werd mijn deken van mijn bed getrokken. Voor een seconde schrok ik van de plotse koude, maar verstopte mijn gezicht alleen maar dieper in mijn kussen. Een luide zucht weerklonk aan de rand van mijn bed en voor ik het wist voelde ik hoe twee zachte handen zich op mijn heupen liet vallen om vervolgens met haar vingers al kietelend over mijn huid te bewegen. Al schreeuwend duwde ik mijn kussen weg en nam zo snel ik kon Elena’s handen vast die me al lachend aankeek.
“Eindelijk, slaapkop.” Grijnsde ze geamuseerd naar me en probeerde haar handen terug te trekken, maar in de plaats van het toe te staan trok ik haar recht op mij en keek hij al breed glimlachend aan.
“Denk je nu echt dat je er zo makkelijk vanaf komt?” vroeg ik met een ondeugende ondertoon in mijn stem. In haar ogen zag ik dat er pretlichtjes verschenen door mijn dreigement en voor ik het wist probeerde ze weg te kruipen van me. Al lachend greep ik haar heupen vast en trok haar rug stevig tegen mijn borstkast aan terwijl ze bleef proberen om weg te kruipen. Gelukkig gaf ze het al snel op toen ze merkte dat ik te sterk was voor haar. In de plaats kroop ze dichter naar me toe waardoor ik met gemak mijn kin op haar schouder kon laten rusten. Haar zoete geur van vanille drong mijn neusgaten in en zoals verwacht kon ik het niet helpen om diep in te ademen. Ze rook ook zo geweldig.
“Je weet toch dat we niet veel tijd hebben. Je moeder zal zo wel wakker worden.” Fluisterde Elena met een glimlach maar deed geen enkele moeite om weg te kruipen van me.
“Ik weet het.” Zuchtte ik, wetende dat mijn moeder binnen een kwartiertje waarschijnlijk zou roepen dat ik moest opstaan. Langzaam draaide Elena zich om in mijn omhelzing en streek voorzichtig met haar vingers over mijn huid heen die nog zacht beschadigd was van Payne’s vriendjes. Haar ogen keken me onderzoekend aan voordat ze een zachte kus op mijn blauw oog drukte.
“Laat ik maar snel een laagje aanbrengen. We hebben vanavond nog meer dan genoeg tijd om te praten.” Knipoogde ze naar me en kroop uiteindelijk met veel tegenzin uit mijn armen om haar tas vast te nemen waar al haar spulletjes inzaten.


“Neen, niet echt. Alleen om hoe laat we afspraken en dat ik niet mocht vergeten om helemaal in het zwart te komen.” Bekende ik tegen Louis en besloot om voor de rest te zwijgen over wat er nog allemaal gebeurt was. Ik wist dat hij anders weer zou zeggen dat er meer gaande was dan een simpele flirt en op dit moment had ik echt geen zin om nog zenuwachtiger te worden dan ik al was.

Reacties (9)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen