Foto bij ~38~

Harry had al duizenden keren zijn excuses aangeboden maar ik vergaf hem niet. No. Way. Never. Het was onvergeeflijk geweest wat er was gebeurd, al had hij het niet in de hand gehad.
Ik moest naar een gesticht. Tenminste, zo noemde ik het. Harry noemde het een inrichting en Patrick noemde het een rusthuis voor mijn gedachten.
Ik zou therapie krijgen, ik zou de hele dag onder toezicht zijn en niet in aanraking komen met scherpe voorwerpen.
Harry had een achternaam voor me bedacht en had verteld dat ik een vluchtelinge was uit Zweden met een vader die een seriemoordenaar was. Of zoiets. Het maakte me ook niet uit en het ziekenhuis al helemaal niet. Zolang de ziekenhuiskosten maar werden betaald. En dat gebeurde, want Harry voelde zich oh zo schuldig. Hij greep elke kans om zijn excuses aan te bieden en deed zijn uiterste best voor me.
Na vijf dagen in het ziekenhuis te liggen, werd ik verplaatst naar een afgelegen landhuis, aan de rand van Londen. Mijn kamer had uitzicht op het raam en de enige die er van overtuigd was dat er niks mis met me was, waren Harry en ik.
Waarom ik hier zat? Schijnbaar waren de sporen van krassen op mijn rug en het springen van een gebouw redenen genoeg voor de doktoren om vast te stellen dat ik in een enorme depressie zat eb suïcidaal was.
Af en toe dacht ik wel eens dat ze gelijk konden hebben. Mijn vleugels waren weg, mijn pijl en boog waren verdwenen en ik was opgesloten. Ik had nog nooit opgesloten gezeten. Natuurlijk was mijn vloek een soort straf geweest, maar daar had ik tenminste nog de vrijheid mee gehad dat ik naar buiten kon en de hele stad door kon vliegen met een enkele vleugelslag.
De eerste week was het ergst. Dit was de quarantaine week. Ik mocht niemand spreken, niemand zien. Alleen maar in mijn eentje in mijn kamer zitten. Het was Oud en Nieuw geweest en ik had het vuurwerk vanuit mijn raam gezien, in de stad. Maar ik was wederom alleen. Niemand die me gelukkig nieuwjaar kwam wensen.
De eerste dag van de tweede week kwamen de mensen. Ze vertelden me wat ik moest doen, wat ik moest dragen en wat ik moest eten. Het eten was waardeloos, dat had ik in mijn eerste week al ontdekt. En dat terwijl ik enorme honger had.
Het enige waar ik naar uit keek was de dag dat ik eindelijk bezoek mocht ontvangen. Ik hoopte dat Harry of Ed zou kunnen komen. Harry zodat ik hem kon uitschelden, Ed omdat ik met hem moest praten.
Ed was degene die als eerste kwam. Hij had een bezorgde blik in zijn ogen en omhelsde me zodra hij binnen kwam. Ik had al genoeg tranen gelaten en huilde dan ook niet.
'Hello,' zei de jongen. Hij pakte mijn hand en liet de hele tijd niet meer los.
We zaten daar voor een tijdje, tot ik degene was die de stilte verbrak.
'I'm human.'
'I know.'
'Will you be my guardian angel?' vroeg ik.
'I can try,' zei hij met een ironische grimas om zijn mond.
Stilte.
'What about Arriane? She must be happy.' Ik blies een verdwaalde pluk haar uit mijn ogen en kruiste mijn enkels onder mijn stoel.
'I don't know.' Ed keek me aan.
'You haven't seen her?' verbaasd trok ik mijn wenkbrauw op. 'Or spoken to her?'
Hij schudde zijn hoofd.
'Oh. Well.'
'Harry's coming to visit you after me. Should I tell him something?'
'That he can burn in hell,' spuugde ik giftig.
Ed zijn sceptische ogen keken me aan.
'Sorry,' zei ik snel. 'I didn't mean it like that.'
'I know.'
Stilte.
'Ed is my punishment over?' vroeg ik hem.
'I don't know. I don't think so.'
'But I could live a normal life if I wanted to. Right?'
'I suppose,' zei Ed. 'But would you want to part from us?'
'I... I don't know.'
'You wouldn't have all your answers if you left us behind.'
Ik beet mijn lip. Ik was nieuwsgierig en wilde weten waarom mijn straf voorbij was. Bovendien zou er altijd iets aan me blijven knagen. Harry.
Ik wist niet wat hij met me deed, maar her was... Nieuw. En de laatste tijd was er nog maar weinig nieuw voor me geweest.
'So do you think Arriana has answers?' vroeg ik.
Hij glimlachte omdat hij wist dat hij gelijk over me had gehad. Ik wilde geen normaal leven leiden. Ik wilde weten waarom ik zo gestraft ben en waarom het was overgeslagen op Harry. De eerste mens die me kon zien zoals ik was en de eerste mens met een vergelijkbare aura als de mijne.
'I think Arriana knows a lot. Like, a lot a lot. But gettin answers from her will be hard. It's well known that she's very, very close to Lucifer.'
'But she has to have a weak spot too now, doesn't she?'
'Maybe. I know I haven't found it yet, but if she has one, we can defenitely use it for blackmail.'
'Or threatening.' Mijn ogen begonnen te glimmen bij het idee dat Arriane een angstig gezicht zou trekken.
'Ed?'
'What?'
'Can't you take me with you?'
'To what?'
'Anywhere but here. I want to walk and run and jump. Not lay and sit and be quiet all day.'
'I'm sorry. I'm afraid I can't. People will recognize me and then I'll probably get accused for kidnapping an innocent girl.'
'I just want to get out so bad. Can't you ask someone to let me out? I want to run.'
'I'll do my best.'
'Thank you.'
Stilte.
'So I should get going,' zei Ed.
'Yeah.' Ik stond op. 'I could say; "I'll walk you out." But I'm not allowed to.'
'It's going to be ok. You'll see that you're getting out of here as soon as possible. You're not crazy.'
Ed trok me in een omhelzing en plantte een kus op mijn hoofd. Gewoon een liefdevolle, moed-insprekende, vriendschappelijke kus.
Ed liep de deur uit.
"Volgende patiënt!"dacht ik.
En daar stond hij. In zwarte jeans met een wit shirt. Het omarmde zijn
Gespierde torso en straalde een en al reinheid uit. Het gezicht raakte me hard. Hij was prachtig.
Ik had hem een week niet gezien. Dit maakte het allemaal wel even wat lastiger. Waarom had ik een week scheiding van deze jongen nodig om me te realiseren dat hij... Mooi was?'
'Hi,' kwam er over mijn lippen.
'Hey,' hij glimlachte.
En ik wist niet meer waar ik vandaan kwam.


c:
Good sunday allemaal.
Oke. Er zijn niet veel dagen dat ik om een kudo smeek, maar dit is er wel een. R A P E. alsjeblieft die kudoknop! PLEASE PLEASe PLEASE?????


EDIT: HOLY FUCK het is half 1 en nu al bovenaan in de top? Jullie zijn GEWELDIG. May you all marry One Direction.

Reacties (2)

  • StyleLamour

    Gisteren was ik weesten Carnavallen met een Gabriella look a like, moest gelijk aan jou verhaal denken hihi!
    Snel verder! x

    6 jaar geleden
  • ThingsInLife

    "May you all marry One Direction"
    Die is goed..

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen