Foto bij • Prologue.


Alles ging heel snel nadat we de knal hadden gehoord.
Overal was het donker, de stroom was uitgevallen, dacht ik.
Papa was naar beneden gegaan om te kijken wat er aan de hand was, mama bleef boven bij mij. We wachtten, stiekem in angst, totdat papa weer boven zou komen, maar hij kwam niet meer boven. In plaats daarvan hoorde we een harde schreeuw en gegromd, harde bonken en toen was het stil.
Ik begon te huilen, tranen stroomde over mijn kleine bolle wangetjes. Mijn moeder troostte terwijl ze wist wat er ging gebeuren.
'Waar is papa?' Vroeg mijn trillende, kleine stemmetje.
Maar mama gaf geen antwoord, ze bleef stil en aaide over mijn hoofd.
'Het komt wel goed schat, het komt wel goed.' Bleef ze maar herhalen.
Ik hoorde het, ik hoorde iemand de trap opkomen.
'Papa!' Riep ik, zonder te weten wat voor gevolgen het had.
Alles ging nog sneller dan voorheen. Ik dacht dat papa binnen kwam lopen maar dat was niet zo, er kwam wel iemand binnen maar dat was niet papa.
De persoon kwam op ons aflopen, mama begon te gillen toen hij haar bij haar arm mee de kamer uit sleurde, ik bleef toekijken.
De deur ging weer dicht en ik wist dat er wat ging gebeuren, ondanks dat ik nog zo klein en onwetend was. Mama zou niet meer terug komen, papa ook niet.
Langzaam liep ik naar de deur op mijn kleine voetjes. Ik deed de deur open maar zag niemand op de overloop. Langzaam liep ik de treden af terwijl ik goed luisterde of ik wat hoorde, maar ik hoorde niets.
Het was heel stil in huis, te stil. Ik liep de hoek om de woonkamer binnen waar ik het ergste zag wat ik in mijn hele leven had gezien ooit zou zien.
Papa lag op de grond, bezaaid onder bloed, zijn shirt was opengescheurd en zat ook onder het bloed. Een stukje verderop lag mama, ook onder het bloed, haar armen lagen op een onnatuurlijke manier, net alsof het bod zo door het vel zou kunnen komen.
Ik had hem niet opgemerkt, maar hij was er wel. De grote strigoi man stond bijna pal voor mijn neus.
Toen gebeurde het, hij kwam op me aflopen en gromde hard. Ik wist niet wat ik moest doen en bleef staan waar ik stond. Terwijl de strigoi man op me af kwam rennen ging de voordeur open, meteen kwam er iemand binnen lopen met een apart, zilver, ding in zijn handen. Nog voordat de strigoi mij had bereikt stond de persoon voor me en doorboorde de strigoi met het zilveren, langwerpige, voorwerp door zijn borst.
Op een of andere manier had ik nou pas in de gaten wat er aan de hand was, mama was dood, papa was dood!
Ik begon te huilen en te gillen. Er kwamen meer mannen binnen lopen die me mee namen naar buiten, ik bleef gillen en huilen en begon te protesteren, maar het had toch geen nut meer, mama en papa waren dood...

Reacties (1)

  • Illea

    Awh! Zo zielig! </3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen