Foto bij 91.

Wat zouden haar ouders voor haar verbergen ?
Lees het in dit stukje (:
Ik hoor graag wat jullie ervan vinden.

,,Wauw, dus dit is je school ?”
Mijn ouders stonden met open mond naar het gebouw te kijken.
,,Ik had meegekregen dat het een mooi gebouw was, maar niet dat je ook daadwerkelijk in een kasteel zou zitten.”
Een brede grijns verscheen op mijn gezicht terwijl ik mijn ogen over mijn ouders lieten gaan om naar hun reactie te kijken, die precies zo was zoals ik verwacht had.
Mijn ouders hadden altijd al van historische gebouwen gehouden en de meeste kastelen stonden dan ook hoog op hun lijstje en ik had zo’n gevoel dat dit kasteel er vanaf morgen ook op zou staan.
Zelf keek ik ook even naar de torentjes van de school, waarvan de ramen en de luiken gesloten waren om te voorkomen dat er ingebroken zou worden.
De vlag van de school wapperde nog wel heerlijk boven in de mast op de hoogste toren, hoe die er ook afgehaald moest worden had ik echt geen idee van, waarschijnlijk met een hijskraan, tenzij er een trap leid tot een kleine deur met een nog smaller pad op het dak om erbij te komen.
We liepen dichter naar het gebouw toe terwijl ik meer vertelde over de school en mijn lessen, dingen over Hunter, Amber, de tweeling en Chantler liet ik weg, puur omdat ze anders weer allemaal rare dingen gaan denken over mij en mijn nieuwe…. Kennissen bij een gebrek aan een beter woord.
Het pad dat langzaam naar boven kronkelde bood ook een aantal mogelijkheden om te gaan zitten op bankjes die zorgvuldig tegen de helling op waren neer gezet, waar we rustig op neerzegen en nu van het uitzicht onder ons genoten met een bijna donkere lucht boven ons, waardoor de straatlantaarns van in de verte te zien waren als kleine dwaallichtjes in de nacht.
Ik vouwde mijn handen ineen en kneep er even in, niet zo goed wetend of ik de vraag die nu al een tijdje op mijn tong brandde eindelijk moest vragen.
Waarom zou ik wachten ? Ik had het recht om te weten wat er omgaat in hun leven en het is zeker iets wat met mij te maken heeft, anders overladen ze me niet met zulke cadeautjes.
,,Mam ? Pap? Kan ik jullie iets vragen ?”
De toon in mijn stem maakten mijn ouders direct in opperste paraatheid, alsof ze het eigenlijk al wel verwacht hadden dat ik het nu zou vragen.
,,Wat is er aan de hand ? Waarom geven jullie me dit keer allemaal cadeautjes ?”
Mijn ouders wisselden even een gesprek, waarbij mijn moeder uiteindelijk haar ogen afwende van die van mijn vader, die haar handen vastpakten voor steun.
Wat is er toch aan de hand ?
Allerlei mogelijkheden schoten door mijn hoofd heen.
Gingen ze scheiden ? Nee natuurlijk niet, daarvoor hielden ze veel te veel van elkaar.
Moest ik van school af ? Dat zou ook raar zijn aangezien ik hier nog maar net ben en mijn eerste jaar al geheel betaald heb, geld was sowieso niet het geval, anders zouden ze me ook niet overladen met al die cadeautjes.
Was er iemand ziek in de familie ? Was één van onze katten overleden ?
Zoveel mogelijkheden, zoveel mogelijkheden die me allemaal gek maakten.
Mijn nieuwsgierigheid nam langzaam de overhand waardoor ik een beetje ongeduldig heen en weer begon te wiegen voor ik er iets vaags uit zou flappen.
Mijn ogen gleden over mijn moeder, die duidelijk moeite had om de juiste woorden te vinden, maar uiteindelijk deed ze haar mond open.
,,Lieverd luister…” Mijn moeder schraapte haar keel om vervolgens weer verder te gaan.
,,Je weet dat we op vakantie gaan, toch ?”
Ik knikte, een beetje verbaasd door het begin van hun uitleg, maar oké, ik stond open voor hun verhaal.
,,Jullie gingen naar Australië was het toch ?” Iets in die richting stond me in ieder geval bij.
Mijn vader knikte. ,,We gaan naar Sidney.” Iets van zijn opgewektheid die hij eerder deze avond had was weer even terug, maar zakte al snel weer weg terwijl hij de hand van mijn moeder vastpakte.
,,Wel, je vader en ik gaan niet allemaal op vakantie daar.” Weer keek ze even naar mijn vader, die haar een bemoedigend knikje gaf.
Zuchtend draaide ze zich weer naar mij bij, maar haar ogen ontweken te mijne.
,,Je vader en ik gaan daarheen om naar een huis te kijken.”
Oké, dat kan.
,,Odette,je vader en ik…We gaan verhuizen.”

Reacties (2)

  • Vanamo

    hahah I knew it!

    7 jaar geleden
  • Lootus

    Naar de andere kant van de wereld.... Whoopss.... Leuk stukje, snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen