Foto bij O3O

Tada, een picture of Charlotta. Al wel met blonde haren. Hu blond? denken jullie vast, lees maar snel dan weet je het!

Charlotta
Zo voelde de dood dus, je voelt eigenlijk niks, maar ook weer alles. Alles is zwart, maar toch gekleurd. Ik probeerde mijn ogen te openen, ik zag weer kleuren na een lange tijd. Hoe lang zou ik weg zijn geweest? Zou niemand me zijn vergeten? Zou de dader al gepakt zijn? Zou oma nog leven?
Ik wist het niet en keek de kamer rond, ik was in een ziekenhuis.
Wat was er met me gebeurd?
'Little, ben je wakker?' zei een bekende stem naast me.
Ik probeerde mijn hoofd te schudden, maar dat deed pijn.
'Niet bewegen, niks zeggen. Ik haal de dokter' zei de stem en stond op. Ik sloot mijn ogen en viel weer in slaap.
Dit keer toen ik wakker werd, was de kamer gevuld. Papa, Will, Harry, James en een dokter.
'Hoe voelt U zich?' vroeg de dokter.
'Hoofdpijn en ik heb pijn in mijn onderbuik' zei ik.
Hij knikte en schreef alles op wat ik zei.
'De hoofdpijn kan komen door de klap, je bent nadat je bewusteloos bent geraakt op de grond neer gekomen. En je onderbuik, want daar ben je geraakt'
Ik knikte voorzichtig.
'Ik zal je zo laten onderzoeken' zei de dokter en verliet de kamer.
'Little' zei Harry en kuste me op mijn voorhoofd. Ik knuffelde mijn vader en mijn broers.
'Heel Engeland is in rep en roer, omdat niemand weet hoe het met je is' zei William met schuine lach.
Ik glimlachte.
'Lieverd, wat fijn dat je weer wakker bent' zei papa, ik aaide over zijn hand.
Ik keek James aan.
'Hallo Charlotta' begroette hij me.
'Wanneer moet ik weg?' vroeg ik om gelijk met de deur in huis te vallen.
Hij zuchtte, 'Zo snel mogelijk'
Ik knikte instemmend.
'Zou je het erg vinden dat we je haar blond verven? Omdat je dan minder op jezelf lijkt, anders heeft iedereen zo door dat jij het bent' zei James.
Daar moest ik over na denken, ik ging met mijn hand door mijn bruine haren. Maar ik knikte toch.
'Perfect. Ik ga je onderduikadres gelijk in lichten dat je bij kennis bent' zei James en verliet de kamer.

Ik liep door het hoofdkwartier van de PPP -Princess Protection Programm-, overal liepen mensen met prinsessen.
James en ik liepen naar de afdeling waar we een beetje vermomd werden.
De kapper, Gustavo, bood me een stoel aan en ging gelijk aan de slag.
Met mijn hand ging ik over het verband om mijn buik. Ik hoefde nog maar twee weken in het verband en dan was ik helemaal genezen.
'Blond staat je beeldig, schat!' zei Gustavo enthousiast.
Ik keek in de spiegel en ging voorzichtig door mijn blonde lokken, het stond me inderdaad niet slecht.
'You're still sweet' zei Gustavo.
'Dankjewel' zei ik.
James glimlachte en nam me weer mee. Ik kreeg groene contact lenzen, om mijn bruine ogen te verschuilen.
Van Kristen moest ik mijn ring af, maar ik weigerde, hij was van mama geweest. Ze leek het te begrijpen ,want ze ging verder met mijn style. Schattig of Stoer? Een beetje van beide. Ik moest voortaan spijkerbroeken dragen met een schattig blousje, blazer of ander topje.
James zou me doorbrengen naar mijn nieuwe huis, waar mijn nieuwe familie op me wachtte.
Een man, een meisje en een jongen. Het meisje was twee maanden jonger dan ik en de jongen een jaar ouder.
'Ben je zenuwachtig?' vroeg James aan me.
Ik schudde mijn hoofd. Ik had mijn blonde haar in een hoge staart gedaan en speelde constant met mijn haar.
'Het maakt niet uit als je zenuwachtig bent, het is niet niks dat je wordt neergeschoten'
Ik knikte. We waren ergens in Amerika in de staat North Corolina. Het precieze plaatsje wist ik niet.
We werden begroet door een man, Jeffrey, hij pakte mijn koffers en zette ze binnen. Hij legde uit dat hij werkte bij de PPP, maar als dekmantel een eigen restaurant had. Jeffrey riep zijn kinderen. Hij vertelde dat zijn vrouw was gestorven aan kanker, ik condoleerde hem automatisch.
Een modieus meisje met een glimlach kwam als eerste naad beneden. Fay, stelde ze zich voor.
Daarna kwam een veel te knappe jongen naar beneden, Jeremy.
'Hi Charlotta' zei hij flirterig.
Jeffrey en James schudde tegelijk hun hoofd. 'Vanaf nu heet ze Anna Carther, een uitwisselingsstudente uit South Dakota' zei Jeffrey.
Fay en Jeremy knikte.
'Je had toch bruin haar?' Vroeg Fay aan me. Ik knikte. Fay had donkerrood steil lang haar en mooie heldere blauwe ogen. Jeremy daar in tegen had bruine ogen en bruin haar.
Fay was aardig, ze hielp me gelijk met vanalles en nog wat.
Jeremy was knap, lief en grappig, eigenlijk precies wat ik in een jongen zocht

Reacties (1)

  • Lugano

    Jeremyyyy maar ze mag Harry niet vergeten! En Lou!
    Hahha toen wij die film gingen kijken xd:)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen