Foto bij Page 6 - Phone call

Hiii lieve mensen <3,
Dit stukje is nogal kort (sorry daarvoor), dus misschien moet ik het volgende stukje maar wat sneller gaan plaatsen (: Tenminste, als jullie dat willen... ^^ En daarna duurt het niet meer lang voor Niall zijn entree in dit verhaal maakt, hihi ^^ *hint hint*
Dit hoofdstukje is misschien een beetje raar, want er is eigenlijk geen pov:PHet bestaat eigenlijk alleen maar uit een telefoongesprek tussen Marieke en haar moeder (stelletje roddeltantesxD). Het ging mij toen ik dit schreef eigenlijk vooral om de laatste zin (:
Hope you like! :3

'Soms weet ik gewoon niet wat ik met haar aan moet.'
'Zo erg is het toch ook weer niet? En ze is volwassen, mam, ze moet nu gewoon zelf verantwoordelijkheid nemen voor wat ze doet.'
'Ja, maar het probleem is dat ze zich gewoon niet volwassen en verantwoordelijk gedraagt. Elke keer weer te laat thuis komen, of haar sleutels vergeten, of zichzelf in de nesten werken. Het wordt langzamerhand gewoon vermoeiend. Wat we ook zeggen, ze luistert niet.'
'Waarschijnlijk luistert ze wel, maar is ze het gewoon niet eens met wat jullie zeggen. Ze is te eigenwijs om zich te laten vertellen wat ze moet doen. Sterker nog, hoe meer je haar iets verbiedt, des te groter haar neiging wordt om het juist wel te doen. Het is niks bijzonders voor haar om gewoon precies het tegenoverstelde te doen dan wat je van haar wil.'
'Het zou voor ons allemaal wel een stuk makkelijker zijn als Janneke zich niet zo onhandelbaar zou gedragen. Ze zou gewoon een voorbeeld moeten nemen aan jou. Jij kwam nooit te laat thuis.'
'Maar Janneke is niet zoals ik. Je kunt haar niet in een kooitje stoppen, mam. Ze zal altijd proberen om uit te breken. Als een vogeltje dat vrij moet zijn.'
'Ze rent weg voor haar verantwoordelijkheden.'
'Ze maakt zich geen zorgen om verantwoordelijkheden. Daarvoor is ze te druk bezig met genieten van het leven. Dat doet me eraan denken, ze heeft me gevraagd of ze bij mij kon komen logeren. Ik hoop dat je dat niet erg vind?'
'Dat was natuurlijk te verwachten. Ze wil niet eens meer bij ons in huis zijn. Hebben we het nou echt zo slecht gedaan bij haar, Marieke?'
'Nee, mam, natuurlijk niet. Ze is toch een prima mens geworden?'
'Maar wel eentje die dagelijks haar sleutels vergeet. Of verdwaald. En dat wil dan ook nog eens de wereld rond gaan reizen. Ze kan nauwelijks een kaart lezen! En over klokkijken heb ik zo af en toe ook mijn vraagtekens.'
'Niet te vergeten dat ze nog steeds het verschil tussen links en rechts niet weet. Ik begrijp nog steeds niet hoe ze dat nou steeds voor elkaar krijgt. Maar het voordeel is dat ze zich bijna uit elke situatie weet te redden. Als het niet kan zoals het zou moeten, moet het maar zoals het kan.'
'Ach ja, kleine meisjes worden groot. Jullie zijn nu allebei volwassen. Het voelt soms alsof jullie me elke dag net iets meer uit de vingers glippen. Ik zal moeten accepteren dat jullie lang niet meer zo veel zorg nodig hebben als vroeger.'
'Mam, doe nou niet zo sentimenteel. We blijven nog altijd jullie kinderen. En we zullen ook altijd van jullie blijven houden. Jay ook. Ze houdt echt wel van jullie, mam. Ze houdt alleen ook veel van haar vrijheid.'
'Ja, ik denk dat we dat maar zullen moeten accepteren. En hoe onpraktisch ze ook af en toe is, ze blijft altijd ons kleine zonnetje in huis.'
'Één ding zullen we toch moeten toegeven.'
'En dat is?'
'Als we allemaal zo zorgeloos en vrolijk waren als Jay, zou het leven waarschijnlijk een stuk makkelijker zijn.'

Reacties (9)

  • Summerday

    rt @Goodfellow
    Amazing...

    5 jaar geleden
  • Veturius

    Oké,
    ik beken,
    ik ben zó jaloers op je schrijfkunsten:$

    6 jaar geleden
  • Sketch

    Moooi geschreven! snel verder!!

    6 jaar geleden
  • CEHoran

    VEDAHH

    6 jaar geleden
  • Lugano

    Die laatste zin ^^
    Leuk stukjaaah

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen