Foto bij [21] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

“Omdat het mijn probleem is, dat jou niets aangaat. En trouwens, dan ga je toch fijn maar wat Nederlands leren, dan kun je fijn mijn dagboek gaan lezen.” Georg slaakt een gefrustreerd kreetje en stampt de kamer uit. De voordeur wordt met een klap dichtgegooid. Triomfantelijk kijk ik naar de televisie. Zo, nu kan ik weer lekker alleen gaan ontspannen.

Verveeld zet ik de televisie uit. Waarom is er nu niets leuks op? En nu heb ik ook niemand meer om te vervelen. Georg is zeker nog boos op me omdat ik het feest van gisteravond een beetje heb verpest omdat ik in het ziekenhuis lag. Aansteller. Ik kan er toch niets aan doen, die garagedeur zat gewoon in de weg! Oké, dat geloof ik zelf niet eens…
Met een zucht ga ik overeind zitten. Door die pijnstiller voel ik de pijn in mijn been helemaal niet meer. Misschien maar goed dat ik extrasterke heb gekregen, want ik ben echt niet van plan om hier de hele tijd wat te blijven liggen. Suf kijk ik even om me heen. Ja, en wat moet ik nu dan gaan doen? Ik krabbel overeind en strompel naar de keuken. Ik wil eten, ik heb honger. Ik open de kastjes en haal alles overhoop op zoek naar wat te eten.
Na een tijdje, als alles verspreid ligt, geef ik het maar op. We hebben gewoon niets lekkers te eten in huis. Een idee schiet me te binnen. Ik ga gewoon pannenkoeken maken! Ik grabbel door de troep die ik heb gemaakt en zet de ingrediënten op het aanrecht. Ik pak een grote beslagkom en gooi alles er in. Ik pak een mixer en zorg dat het er een beetje als beslag uitziet. Koken is nooit mijn sterkste punt geweest. Ik zet twee grote koekenpannen op het fornuis en doe er een beetje olie in. Ik wacht even tot de olie heet is en giet er dan wat beslag in. Vol ongeduld wacht ik tot de onderkanten van de pannenkoeken goed zijn en gooi ze dan tegelijkertijd behendig om. Ik zet de pannen weer op het vuur en snuif. Pannenkoeken ruiken heerlijk.
Met een stapel pannenkoeken ga ik aan tafel zitten. Ik strooi er flink wat poedersuiker op en begin rustig te eten. Jammer genoeg wordt mijn rust al gauw weer verstoord door de deur die dicht wordt gegooid. Het zal die homo wel weer zijn, denk ik. En ik heb gelijk.
“Wat heb jij gedaan?!” roept Georg als hij de troep in de keuken ziet. Ik zet mijn allerliefste gezichtje op. Eens kijken hoe goed hij daar tegen kan.
“Ik had honger, maar er was niemand om eten te maken, dus moest ik het zelf doen,” zeg ik met een klein glimlachje op mijn gezicht. Georg kijkt me met open mond aan, maar dan ziet hij mijn stapel pannenkoeken liggen.
“Mag ik er ook een?” vraagt hij met een pruillipje. Waarom is dat joch zo kinderachtig? Ik schuif het bord naar hem toe.
“Tast toe, ik heb nu opééns geen trek meer!” Hij kijkt me nog beledigd aan, maar ik strompel de keuken alweer uit. Ik ga hem echt geen gezelschap houden! De bel gaat. Chagrijnig loop ik erheen, mijn been half over de grond slepend. Ik open de deur en krijg meteen bijna een trauma.
“Hoor jij niet op de bank te liggen?”
“Hoor jij nu niet te fitnessen? Er mag best wel wat af.” Gemeen grijnzend kijk ik naar Gustavs buik. Hij rolt met zijn ogen.
“Goh, die kende ik nog niet!” mompelt hij sarcastisch. Hij stapt langs me naar binnen toe en loopt naar de keuken toe.
“Geen pannenkoeken eten anders moeten we je zo gaan rollen!” roep ik nog. Giechelend ren ik de trap op naar boven terwijl Georg en Gustav me van alles naroepen. Wat is het toch leuk om die mensen te pesten. Als ik bijna op zolder ben, begint mijn been weer ontzettend te steken. Ik zet mijn voet half scheef op de trede en zak door mijn been heen. Ik zwaai met mijn armen om me ergens nog vast aan te grijpen, maar dat lukt niet. Met veel lawaai donder ik de trap af.
“ANOUK!” Twee paar voetstappen klinken op de trap. Niet huilen, niet huilen, niet huilen. God mag mij echt niet. Ik ga kapot van de pijn.
“Au…” mompel ik, maar durf me voor de rest niet te bewegen.
“Gaat het?” vraagt Georg bezorgd terwijl hij boven me hangt.
“Dank je, nu doen mijn ogen ook nog pijn…” Hij kijkt me beledigd aan. “Oké, sorry. En nee, het gaat niet! Een pijnstiller graag.” Georg stormt de trap af en even later komt hij weer aanlopen met de hemel in een doosje. Vlug slik ik twee pijnstillers door. Lang leve pijnstillers die meteen werken! Voorzichtig krabbel ik overeind. Ik wankel en val weer om. Gelukkig word ik nog net opgevangen door Gustav. Is zijn buik toch nog ergens goed voor. Ik ruk me grommend los uit zijn greep en klauter de trap op. Languit beland ik op mijn bed en ik spreek met mezelf af dat ik niet meer ga opstaan tot deze nachtmerrie voorbij is.

Reactions <3

Reacties (15)

  • Effy

    is die buik toch ergens goed voorXD(yeah)

    snel weiter(H)

    1 decennium geleden
  • kjaartje

    verder verder verder verder bitte

    xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx kjaartje(K)

    1 decennium geleden
  • abcd

    Supaa
    Snelverder
    x

    1 decennium geleden
  • ShadowNight

    hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
    pannekoeken
    zuchttttt
    kijkt nar de lucht en ziet pannekoeken voor bij vliegen kijkt nsar dde quiz en zet een reacite en vraag aan jou of ik ook nog kan meedone in jou storie(typing)(A)
    verder

    1 decennium geleden
  • ChildOfEvil

    Hihi geweldigXD en toch proberen georg en gustav een beetje normaal te doen? naja t is en blijft familie hea XD maar goed ik ga stoppen met kletsen want ik weet niet wat ik nu aan t zeggen:D

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen