Foto bij Chapter one hundred fifteen

Jake Fraun

Ik wreef een beetje zenuwachtig over mijn bovenbenen. Na nog een blik op de klok, schraapte ik mijn keel. Hoe graag ik voor mijn moeder zou willen blijven, we moesten naar huis. Ik kon me wel inbeelden dat Liam zich zorgen begon te maken en dan zou hij domme dingen doen.
"Charlie, drink je appelsap op, we moeten door", zei ik en ik keek Charlie even aan. Hij knikte en dronk het restje dat in zijn glas zat in één teug leeg.
"Door? Waar ga je heen? Blijven jullie niet hier?" vroeg mijn moeder en ik hoorde de paniek in haar stem.
"Nee mam, we gaan naar huis want voorlopig kan ik dit niet thuis noemen", zei ik haar en ik zag de droeve blik in haar ogen.
Ik kon er niet aan toegeven, ik was er nog niet klaar voor. Maar ik voelde wel dat de wrok die ik eerste voelde, gezakt was. Ik kon het haar wel vergeven, misschien nu nog niet, maar ooit wel.
"Maar ... waar is thuis dan wel? Waar hebben jullie gewoond? Ik heb naar de familie Finkle gebeld, maar daar was je niet. Jake, ik heb me zorgen gemaakt! Waarom kunnen jullie niet hier blijven? Ik ben je moeder, Jake", zei ze. Ze probeerde dwingend te praten, maar haar stem klonk smekend, wanhopig.
"Mam, voorlopig komen Charlie en ik niet terug. We hebben een thuis gevonden en we hebben het goed daar. We zijn gelukkig", legde ik haar uit.
"Maar bij wie dan?"
"Bij vrienden, meer kan ik niet zeggen."
"Jake, bij wie? Wat bedoel je met 'meer kan ik niet zeggen'? Het zijn geen echte vrienden als ze je weg houden van thuis."
Ik keek naar mijn moeder en zag de bezorgdheid die enkel een moeder kon opbrengen.
"Jezus mam, ik zit niet in een bende of zoiets dergelijk moest je dat denken. Het zijn écht vrienden, maar ik kan er je nu niets over zeggen. Ik ben veilig en Charlie ook", probeerde ik haar gerust te stellen.
Mijn moeders houding veranderde en ik dacht dat ze eindelijk leek te beseffen dat ik in orde was.
"Charlie blijft hier."
Ze keek me arrogant aan en ging voor Charlie staan.
"Mama, doe dit nu niet", smeekte ik haar. Ik wierp een blik op de klok, normaal gezien waren we al thuis geweest. Liam zou zich zorgen beginnen maken.
"Ik ben zijn moeder, Jake. Je kunt hem niet van me afpakken."
Ik slikte de brok in mijn keel weg. Ik wilde haar geen pijn doen, echt niet, maar het zag er niet naar uit dat ze Charlie met me liet gaan.
"Mister Captain, kom je? Ik geloof dat er iemand al op je zit te wachten."
Ik keek naar Charlie en knikte naar de deur. Hij veerde op en sprong van zijn stoel. Mijn moeder greep zijn handje vast zodat hij niet verder kon lopen.
"Waarom hou je me vast?" vroeg Charlie verbaasd. Ik zag hem naar mijn moeder kijken.
"Charlie, wil je niet hier bij mama blijven?"
Charlie keek naar mij en ik zag de verwarring in zijn blik. Ik had medelijden met hem. Het was een schande dat hij de dupe van deze situatie was. Moest ik hem niet beloofd hebben altijd bij hem te blijven, zou ik me overgegeven hebben. Aan de andere kant zijn mijn redenen om weg te gaan nog niet de kop ingedrukt.
"Maar ik wil met papa naar papa Li en de jongens gaan. Ik wil Blake ontmoeten", zei Charlie en hij keek met grote ogen naar mijn moeder. Ze draaide zich van Charlie weg en keek verbijsterd naar mij. Haar mond viel open.
"Het spijt me mama, maar je hebt Charlie gehoord. Ik beloof je dat we snel terug op bezoek komen", beloofde ik haar.
Ze leek niet in staat om nog te reageren, iets wat ik wel kon begrijpen. Ik vond het vreselijk om haar zo te ... beledigen, maar ik zag geen andere oplossing.
"Kom Charlie", zei ik zacht. Ik nam zijn handje en liep samen met hem naar de voordeur.
"Tot snel, mam", zei ik nog voordat ik de deur dichttrok en we verder wandelden.
"Wanneer komen we terug?" vroeg Charlie en ik keek hem aan. Charlie had het niet door en wandelde op zijn gemak verder, nieuwsgierig om zich heen kijkend.
"Snel", was mijn enige antwoord en ik was blij dat Charlie er niet over door vroeg.

Oh my god! SORRY echt waar zo sorry dat ik zo lang niet meer heb geschreven! Maar eerst lag Quizlet er heel erg vaak en onregelmatig uit en dan kon ik niet schrijven en ik wist ook niet meer waar ik geëindigd was dus ik kon ook niet schrijven in Word of op papier of zo... En toen scheelde er iets met onze computer, dus die hebben we binnen gedaan, maar toen kon ik wel twee dagen niet op de computer. Toen was het alweer weekend, Saf was hier dus kon ik ook niet echt schrijven PLUS het internet lag eruit! En natuurlijk, de boosdoener die mij altijd weer opnieuw nekt: s-c-h-o-o-l:@
Ik kan niet beloven dat ik vanaf nu regelmatiger ga schrijven want ik heb het nog steeds erg druk enzovoorts... Ik schrijf nog wel steeds heel erg graag en ik word nog steeds graag aangemoedigd *hint* *kudo?* *comment?*
Maar wat ik dus wilde zeggen: maak je geen zorgen, al komen de hoofdstukken traag, ze blijven komen tot het einde... Als dat een geruststelling is tenminste (:
Ik hou met heel mijn hart van jullie! Laat me weten hoe het met jullie gaat, goed/wat minder?
Liefs, Fluweeltje(flower)

PS: SCHIEKEN (she knows what I'm talking about:))
PPS: weet er iemand wat dat 'spoiler' gedoe is? Ik zag het ineens staan en nu ben ik nieuwsgierig(A)

Reacties (4)

  • SadCalum

    O geef mij maar weer de schuld:(

    8 jaar geleden
  • IveG0TStyles

    Die spoiler-knopjes zijn eigenlijk gemaakt voor de forums volgens mij, waar ze over boeken en films praten en als je die boeken nog moet lezen of de films nog meot zien is he heel irritant als je het einde al weet. Volgens mij zijn ze daarvoor maar ik weet het niet zeker.
    Anyway, dit is echt zoo leuk, ik ben echt blij dat je er weer bent;)
    Snel verder;) [weet eigenlijk niet of er nog meer hoofdstukken zijn, ga nu ff kijkenxD]
    <3

    8 jaar geleden
  • AppleTree1

    snel verder<3

    8 jaar geleden
  • kryptonarry

    Mooooooi!
    Ik weet het ook niet met die spoiler

    Ik hartje Jou!

    boe

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen