Ik heb een maatje meer, zoals ze dat zo mooi zeggen. Dat is eigenlijk begonnen toen ik jaren geleden in een depressie terecht kwam, en sindsdien is het nooit meer beter geworden. Het is niet dat ik veel naar binnen prop. Ik hou van lekker eten, maar evengoed gaat er weinig naar binnen. Soms vergeet ik het zelfs wel eens een dag, omdat mijn hoofd te druk is. Mijn moeder hamert er constant op dat ik moet afvallen.
'Voor je eigen gezondheid,' zegt ze dan.
'Maar ik eet al bijna niets,' antwoord ik, omdat het gewoon de waarheid is. Maar ze blijft erop aandringen. Niet voor mijn gezondheid, zoals ze beweert in een goede bui, maar omdat ze zich schaamt voor me. Mijn oma idem dito. Ik krijg al jaren geen chocoladeletters meer of een reep tussendoor, waar mijn zusje ze nog wel krijgt. En het is niet de eerste keer dat iemand me belabberd laat voelen over mijn gewicht.

De wereld, met name het internet, is hard voor iedereen die niet slank is. Ik weet dat ik het me niet moet aantrekken, maar toch doe ik het. Omdat het gemeen is. Omdat het oneerlijk is. Omdat ik het stereotype van 'we vreten ons vol en zijn te lui om iets te doen' haat. Een paar maanden geleden had ik bijvoorbeeld met een vriendin afgesproken in een park verderop. We zouden elkaar daar kwart over 7 ontmoeten, maar ze was een half uur eerder klaar van haar werk en zat er al. Omdat ik geen fiets heb, wilde ik de bus pakken.
'Even geduld nog,' appte ik, 'Mijn bus komt pas over twintig minuten.'
'Stel je voor dat je eens zou lopen,' kreeg ik kribbig terug. Sprakeloos keek ik naar mijn scherm. Het zou me dertig minuten kosten om met de bus in dat park te komen. Lopend vijftig. Meteen voelde ik me zo vreselijk lui, terwijl ik weet dat ik geen problemen heb met een wandeling.
Dan zijn er nog de mensen die denken dat ik, als aangespoelde baby walvis zijnde, geen rechten heb op het gebied van daten.
'Lelijke, dikke wijven willen altijd een hunk daten omdat iedereen hun uiterlijk maar moet accepteren, maar ze zien er zelf niet uit,' klinkt het dan. Tuurlijk is het hypocriet als je eist dat een jongen een six pack heeft en vier keer per week sport, terwijl je zelf de helft van de inhoud van Sjakie's Chocoladefabriek naar binnen werkt. Maar wie zegt dat we dat ook echt doen? Het is eerder het tegenovergestelde: door mijn gewicht ga ik er automatisch vanuit dat niemand interesse in me heeft.

En dan is er nog het uit eten gaan of iets ongezonds te snacken halen in de supermarkt. Wanneer je mensen ziet kijken: 'zou je dat nou wel doen?'
Dus bij deze: ja, als ik even trek heb in een frietje, dan eet ik een frietje. Als ik een jongen leuk wil vinden die toevallig skinny is, dan kan ik daar niets aan doen. Ik ben niet mijn gewicht, maar gewoon een mens. Ik accepteer iedereen: blank, zwart, dik, dun, tattoo's, geen tattoo's, felle haarkleuren en moderne kapsels, een gothic kledingstyle of de kakkers met hun polo's. En daar vraag ik letterlijk maar één ding voor terug:
dat je mij ook accepteert zoals ik ben.

Reacties (1)

  • Uiltjes

    Mooie Column ! Zeker waar. Ben zelf ook niet de slankste en je zie dat mensen daar heel erg op oordelen en dat is inderdaad niet fijn en doet ook pijn.

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen