Gisteren was één van de zeldzame momenten waarop ik tv keek. Op Eén (Vlaamse televisiezender) was er een programma bezig over een vrouw met een zoontje dat het syndroom van Down had. Zij ging dan met allerlei mensen praten over de abortus van een kind met trisomie-21. Zijzelf was natuurlijk tegen en vond het ethisch onverantwoord, omdat niemand zou mogen beslissen wie wel en wie niet het recht heeft om te leven. Volgens haar ging het helemaal de verkeerde weg op in de geneeskunde.

En ik, als voorstander van abortus, dacht maar één ding: onwetende kip dat ze is. Als er geen geneeskunde was, zouden er niet veel kinderen met het syndroom van Down rondlopen, want ze zouden redelijk vroeg sterven aan de complicaties van hun ziekte. Geneeskunde heeft nooit iets anders gedaan dan beslissen wie er wél blijft leven. Daarbij – en dit gaat heel cru klinken, maar het is de waarheid – zouden kinderen met het syndroom van Down niet eens geboren mogen worden. 2/3 zwangerschappen van een kind met trisomie-21 eindigt in een miskraam, omdat ons eigen lichaam voelt dat er iets mis is met het embryo of de foetus.

En toch, zeggen dat mensen met het syndroom van Down niet zouden mogen leven, zou veel mensen tegen de borst stoten. Als je eraan toevoegt dat we alle mensen met een aandoening gewoon zouden moeten laten sterven, zou heel de wereld in opstand komen.

En toch, vanuit evolutionair standpunt, is dat precies wat we moeten doen. Wij mensen zijn er de afgelopen jaren ontzettend goed in geworden de evolutie te ondermijnen. Mensen met bepaalde aandoeningen, met slecht DNA, worden door therapie oud genoeg om kinderen op de wereld te zetten, en hun slechte DNA door te geven. Aandoeningen verspreiden zich over generaties, waar ze eigenlijk zouden moeten stoppen na één generatie.

Wat ik me dan afvraag, is of wij mensen wel het recht hebben om in te grijpen in de evolutie, om onszelf bijna letterlijk in het been te schieten. Is onze ethiek echt meer waard dan onze evolutie? Vanuit een sociaal standpunt: zeker. Maar vanuit genetisch standpunt, met een oog op de toekomst… misschien niet. Geneeskunde zorgt er niet dat er minder morbiditeit* op de wereld is. In tegendeel, hoe het er nu aan toe gaat, zou je bijna kunnen zeggen dat geneeskunde zorgt voor méér morbiditeit.

*morbiditeit: chiquere term voor ziekelijkheid

Reacties (1)

  • LittleLet

    Ik ben het deels met je eens. Uit humanistisch oogpunt is het - zoals je al aangaf - bijna cru om embryo's met een bepaalde ongeneeslijke ziekte of aandoening te laten sterven. Voor de ouders is dit misschien wel moeilijker te aanvaarden dan een (deels) gehandicapt kind. Maar ik begrijp je punt zeker. Toch vraag ik me af waar je de grens trekt. Wanneer is een ziekte erg genoeg om een kind te laten sterven, alleen maar om er zeker van te zijn dat een volgende generatie dat gen niet meekrijgt?

    1 week geleden
    • Nighthawks

      Wel, als dokter: nooit. Het zou altijd het eerste doel moeten zijn om een patiënt te helpen, zo goed en wel als het kan. Maar als je het vanuit evolutionair standpunt zou bekijken, zou alles beter zijn zonder geneeskunde, want alleen de sterkste zouden overleven. Dus je zou dan helemaal niemand mogen helpen, maar dat gaat dus niet in onze maatschappij. Dat is gwn onmenselijk.
      Ook, er zijn tegenwoordig wel manieren om aandoeningen op te speuren en te voorkomen dat kindjes met de aandoening geboren zouden worden. (Zowel tijdens als voor de zwangerschap.)

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen