School Project

Eigenlijk is dit niet zo zeer een gedicht, maar meer een kort verhaal over zelfverzekerdheid en goed in je schoenen staan wat ik voor Mentor les moest schrijven. Het is niet heel veel speciaals, maar ik moest me in een karakter trekken wie ik eigenlijk niet was. Ik moest het vanuit iemand zijn ogen schrijven die eerst voor zichzelf kiest, maar zonder egoïstisch te zijn. Ik ben zo iemand die eigenlijk iedereen altijd wel zou helpen, en het gaat vaak ten kosten van mezelf. Dit was eigenlijk meer een les voor mijzelf, opgegeven door mijn mentor.. Maar ik zou het toch graag willen delen omdat ik er best trots op ben so yeah (En ja, ik heb de namen van 5SOS gebruikt, maar dat komt omdat dat gewoon in me opkwam )




Sommige mensen onderschatten het tiener zijn heel erg, zeker veel volwassenen die denken dat het nog net zo makkelijk is als het was toen zij jonger waren. Het is eigenlijk alleen maar moeilijker en moeilijker geworden, en dit is mede dankzij het feit dat er nu Soical Media bestaat. Veel tieners vinden het zo belangrijk wat anderen van hem of haar denken dat ze niet eens meer durven op te komen voor hun eigen mening, of zelfs meer durven te doen wat ze echt leuk vinden. Ze tellen elke volger op Twitter, en elke like op Instagram en Facebook. Ze kijken naar de foto’s van dunnere meiden, en proberen net zo dun als hen te worden, aangezien het schoonheidsbeeld zo is veranderd dat je niet ‘mooi genoeg’ bent als je wat voller bent, of als je zelfs een normaal gewicht bent. Al worden zowat alle foto’s bewerkt die in de tijdschriften staan, toch wil iedereen er op lijken. Zelfs ik, als een jongen zijnde kijk er nog wel eens naar, het zijn niet alleen de meiden die onzeker zijn over hun uiterlijk, geloof me daar maar in. De groepsdruk is groter als ooit en je wilt niet dat iemand ook maar denkt dat je een bitch bent, of een egoïst, of een lul-hannes die iedereen maar naar beneden haalt. Het erge is, de meeste tieners denken al dat ze egoïstisch zijn als ze eens voor zichzelf kiezen in plaats van voor de groep. Dit is vaak zo met projecten, of al met ideeën die een iemand van de klas bedenkt. Keuzes maken is nu eenmaal moeilijk en je hebt kanten die tegen elkaar op wegen. Soms maak je te snel keuzes, terwijl je deze in de eerste instantie niet wou maken, maar dat je het maar deed omdat anderen het van je verwachten, of omdat je anderen niet wil teleur stellen.
Ik was een van die personen die altijd maar iedereen gelukkig wou hebben, al koste het mij verdriet of moest ik mezelf heel erg naar beneden halen. Misschien was dit wel zo omdat ik het juist zo belangrijk vond wat mensen van me dachten. Ik wou altijd die lieve, leuke en handsome jongen zijn die bevriend was met iedereen. Maar die vrienden behouden, dat was het moeilijke. Ik deed letterlijk alles om iedereen maar tevreden te houden, en het was me serieus aan het dood maken van binnen. Diep van binnen wist ik namelijk wel dat het niet goed voor me was, al dat extra werk, al dat stressen over wat anderen van me dachten en al dat slechte gedrag van me, je kent het wel herrie schoppen in de klas, de clown uit hangen en een grote mond hebben tegen alle leraren. Het was eigenlijk altijd zo geweest tot er ooit eens iemand naar me opkwam en me vertelde dat het niet verder kon zo, dat ik mezelf, en zelfs anderen, er alleen maar pijn mee deed, en die jongen had gelijk. Die jongen was, en is, mijn beste vriend en hij zag hoe het steeds slechter met me ging. Sinds dien ben ik gaan eerst gaan kijken, en gaan bedenken, of ik het zelf wel wou wat mensen van me vroegen, of ik echt wel met die eene persoon wou samen werken, of ik me echt wel gelukkig voelde bij mijn keuzes. En ik moet toegeven, ik heb me nog nooit zo gelukkig, blij en vrij gevoeld. Natuurlijk heb ik nu minder mensen die mijn ‘vrienden’ zijn, maar daarvan denk ik nu ook ‘waren zij ooit echt mijn vrienden, of gebruikten ze me alleen maar?’ Er zijn veel mensen die nu van me zeggen dat ik een egoïst ben, dat ik een lul ben die alleen maar aan mezelf denkt, en die geen enkele rekening houd met anderen. Maar ik denk er heel anders over, ik denk juist dat ik oprecht slim ben geweest, dat ik voor het eerst in mijn tienerleven echt het gevoel heb dat ik iets goeds aan het doen ben. Het maakt me ook helemaal niets meer uit wat anderen van me denken, zeker niet als het gaat om mensen die me naar beneden proberen te halen. Ze kunnen het gaan uitzoeken, want voor het eerst in dit gedeelte van mijn leven ben ik, Ashton Irwin, echt gelukkig, en ik houd het liever hoe het nu is. Hoeveel mensen er ook van me smeken om weer te worden hoe ik vroeger was, hoeveel mensen ook zeggen dat ze de ‘oude’ Ashton leuker, of aardiger, vonden. Het is mijn leven, en ik maak de keuzes die ik wil en waar ik me goed bij voel, en ik denk dat iedereen dit zou moeten gaan doen. Iedereen is op deze planeet voor een reden. Je bent hier om jezelf te zijn, en niet om een kopie van iemand anders te zijn. Iedereen op deze aarde is het waard om te leven, al zeggen anderen dat dit anders is. Jij bent jij, en dat is genoeg. Ga niet veranderen omdat iemand dat maar van je wil, doe wat jou gelukkig maakt, en lijd een gelukkig leven waarin jij de keuzes maakt die jij goed vind.
“Hey Ash” Ik keek om naar Luke, mijn beste vriend sinds weet ik veel hoelang. School was net weer een paar weken begonnen, en aangezien we beide in het laatste jaar van HAVO zaten worden we zowat dood gegooid met huiswerk. “Hey Luke, hoe was je weekend” “Het gewoonlijke, huiswerk maken, feesten en uitslapen tot drie uur in de middag” “Dat verbaasd me echt helemaal niets van je.” “Ik kan er niets aan doen dat ik de mainstreem tiener ben hier. Niet iedereen is zoals jou en leert elk weekend door.” “Ik haal liever mijn examens Luke, en je weet hoe erg ik het verpest heb vorig jaar. Ik moet wel” “Vorig jaar was ook een moeilijk jaar voor je. Het verbaasd me eigenlijk hoe meer volwassen je bent geworden binnen zes maanden tijd.” Luke glimlachte zijn tanden naar me bloot, terwijl ik hem vragend aankeek. “Hoe bedoel je dat nu weer? Het is niet zo dat ik me anders ben gaan gedragen” “Toch wel. Aan het begin van HAVO4 was je die jongen die altijd maar deed wat anderen van hem vroegen. De jongen die altijd maar iedereen tevreden wou stellen, en kijk nu eens naar je. Je bent mentaal echt sterker geworden. Je maakt de keuzes die jij zelf wilt en je trekt je niets meer aan van wat anderen van je denken. Raar om te zeggen maar ik ben echt heel erg trots op je.” “Je klinkt nu echt als mijn moeder” Luke gaf me een duwtje en we liepen daarna naar de les. School is door de laatste maanden heen moeilijker geworden, maar ik denk niet dat ik me ooit beter in me vel heb gevoeld. Zelf denk ik dat iedereen eens stil moet staan bij de keuzes die ze maken, en er echt eens moeten over na denken of ze echt gelukkig worden van de keuzes die ze maken. Het maakt je namelijk zoveel gelukkiger als je achter je eigen keuzes staat, en niet gewoon maar de keuze maakt die andere mensen het gelukkigst maakt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen