De aanwezigheid van een overledene

Soms heb je wel eens een moment dat onrealistisch voelt. Een moment waarbij je afvraagt wat je zojuist hebt meegemaakt. Iets onverklaarbaars. Een onnatuurlijk fenomeen. Of misschien wel een complete mindfuck. Het is zoiets wat je wellicht maar eens in je leven zou meemaken. Maar als je het hebt meegemaakt, je het nooit meer zou vergeten.

Het is begin 2013. Ik heb op dat moment een nieuwe relatie. Het begin van een verhaal dat hopelijk nooit zou eindigen. Althans, je hoopt toch zo lang mogelijk bij elkaar te blijven. In die tijd had ik ook nog contact met mijn ex-vriendin. Met haar had in de zomer van 2011 een relatie. De relatie strandde vanwege de afstand (we woonde immers 2 uur van elkaar vandaan). Na de zomer ging ik werken en zij studeren. We zouden elkaar niet veel meer gaan zien.

Gelukkig had zij inmiddels ook een nieuwe relatie. We waren blij voor elkaar, maar toch vond zij dat ik niet te hard van stapel moest lopen. Oké, misschien deed ik dat ook wel. Ik was toen nog jong, naïef en plaatste maar al te graag de liefdeskiekjes op Facebook. Mijn ex-vriendin hoopte dat m'n hart niet weer gebroken zou worden, omdat zij nog veel om mij gaf. Een beetje een vreemde reactie in ons nieuwe leven, maar stiekem vond ik het wel erg lief van haar.

Een maand later gebeurde één van de schokkendste gebeurtenissen uit mijn leven. Mijn ex-vriendin en haar nieuwe vriend waren uit elkaar gegaan en die avond heeft zij een einde aan haar leven gemaakt. Zij was op dat moment net 18 jaar. Een complete schok en een erg nare tijd brak aan. Ik had een flinke tijd nodig om deze gebeurtenis te verwerken en zelfs jaren later vond ik het nog lastig om hierover te praten. Buiten het feit dat dit natuurlijk al een verschrikkelijk gebeurtenis is, kreeg dit alles een nog grotere lading vanwege ons laatste gesprek.

Op haar uitvaart kwamen meer details naar boven over haar leven. Details die ik zelf, op dat moment, ook nog niet wist. Details die veel puzzelstukjes op z'n plek lieten vallen en wat mijn verdriet voor haar alleen nog maar vergrootte.
Ik had haar zoveel meer geluk en liefde gegund, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. Op de uitvaart kreeg ik een kaartje met een foto van haar als herinnering. Dit kaartje kreeg een mooie plek in mijn slaapkamer (in die tijd woonde ik nog niet op mezelf).

Zo'n gebeurtenis in een prille relatie vraagt natuurlijk erg veel. Ook voor mijn nieuwe vriendin. Gelukkig kon ik veelal bij haar terecht en steunde zij mij in deze lastige tijd. Ondanks ik zelf wel tevreden over de relatie was, zagen buitenstaanders dit anders. Veel mensen snapte niet hoe wij een stel waren en zagen weinig liefde tussen ons. Ik had er maling aan en leefde vrolijk verder met haar.

Inmiddels waren we al een paar maanden samen en ging het, naar mijn inziens, tussen ons nog steeds goed. Tot we op een avond op mijn slaapkamer zaten. We staarde wat voor ons uit, tot ik plots iets opmerkelijks zag gebeuren.
De foto, die op het herdenkingskaartje staat, leek te veranderen.
De blik van mijn overleden ex-vriendin werd bijna duivels en de foto zag er ineens horrorachtig uit. Ik dacht dat het aan mijzelf lag, dus ik hield mijn mond. Tot mijn vriendin ineens zei dat het leek of mijn ex-vriendin haar niet mag. Ik schrok en vroeg waarom zij dat dacht. 'Zij kijk ineens zo boos naar mij' reageerde ze. Ik schrok ontzettend en was stom verbaast, het lag dus niet aan mij.

Wellicht was dat moment wel typerend voor de tijd dat zou gaan volgen. De liefde, die er volgens velen al niet was, leek ook van mijn kant over te gaan.
Ik voelde niet meer wat ik eerst voelde en probeerde steeds meer een uitweg te vinden. Uiteindelijk besloot ik dat het beter was om uit elkaar te gaan. De tijd die daarop volgde zorgde voor nog meer vreemde situaties. Steeds als ik wat riep gebeurde het. Zelfs als het onmogelijk leek, lukte het mij nog. Het was een mooie tijd, maar ik kreeg ook steeds meer het gevoel dat iets over mijn leven regeerde. Ik wilde er afstand van nemen en besloot op bezoek te gaan naar iemand die mij ermee kon helpen. Maar iedereen hield z'n handen er van af bij het horen van dit verhaal.

Dus besloot ik het maar zelf te doen met een goede vriendin van mij. We gingen nu zelf het contact met de foto op het kaartje zoeken en hoopte nog een reactie op te kunnen krijgen. Er leek niets te gebeuren en we wilde onze actie afbreken. Ook omdat er een steeds negatievere energie in de slaapkamer begon te hangen. Toen opeens leek er een traan zichtbaar te worden op het kaartje. Weer zei ik niets, maar terwijl ik het zag riep m'n goede vriendin dat het lijkt alsof ze huilt. Ook nu zag ik dus hetzelfde wat de ander dus ook zag. Daarna volgde een bevrijd gevoel en zijn we ermee gestopt.

De onverklaarbare gebeurtenissen stopte vanaf die dag dan ook. Hoe raar het misschien klinkt, maar ik voelde mij zelfs lichtelijk schuldig naar mijn ex-vriendin toe. Heb ik haar dan nu ook laten zitten? Maar ik ging door met mijn leven en ging een jaar later op mezelf wonen. Het kaartje ging wel mee, maar ging een mapje in om het te bewaren. Zelf stond ik weinig meer stil bij dit kaartje. Tot dat ik rond de zomer van 2016 in een flinke mentale dip zat en weer eens terug dacht aan het kaartje. Ik zette deze die avond neer en heb er een tijd naar gekeken. Hopend dat ik nog steeds een verbinding met haar zou kunnen hebben. Die avond was het begin van mijn totale metamorfose en daaropvolgende successen. Toeval?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen