• Rollentopic

    Supermensen: (max. 10)
    - Hailey Brianna Williams || xClove, illusies
    - Rachelle Lerman || Jaimes, kracht (sterk)
    - Maya Rae Grande || HurtedHeart, energie
    - Victoria Gwen Calley || Pebble, gedaanteverwisselaar
    - Alice Summer || foxfaceXXX, gedachtelezen

    - Matt Donovan || MadEyeMoody, vuursturen
    - Andy Bright || Ruexx, watersturing
    - Michael 'Elias' Clarckson || Nyan, metaalsturing
    - Myles 'Bandit' Bromic || SICKENING, waarheid vervormen
    - Dylano Nathan Bright || glimmur, zwaartekracht


    Leraren: (max. 3) VOL!
    - Logan Mitchell CollinsMadEyeMoody
    - Aimee Lauraine Zorya || Rider, Telekinese
    - Seaver

    Uitvinder: (max 1)
    - SateGoddess

    Slechterik: (max 1)
    - Caleb Morris || Merrow

    ____________________________________________________________________________________________
    Kamerindeling:
    Kamer 1: Matt en Hailey
    Kamer 2: Alice en Victoria
    Kamer 3: Andy en Dylano
    Kamer 4: Myles en Michael
    Kamer 5: Rachelle en Maya


    Regels:
    - Minimaal 5 regels.
    - +16 mag
    - Het worden 5 jongens en 5 meisjes.
    - Lees elkaars posts (snel) door, zodat er geen verwarring of negering ontstaat.
    - Alleen je eigen personage(s) besturen, niet die van een ander.
    - Meer komt
    [/i]

    [ bericht aangepast door WillNotLearn op 27 dec 2012 - 15:50 ]


    Don't be like the rest of them, darling

    Caleb Morris - Slechterik - Dierlijk instinct

    Met een verbeten trek rond zijn lippen keek Caleb de dieptriestige ruimte rond die de komende tijd dienst zou doen als zijn verblijfplaats. Het maakte hem echter geen barst uit waar hij sliep, zolang er maar een bed stond en hij door niemand werd lastig gevallen. Dat het koud en vochtig was nam hij er voor lief bij. Het was zo’n typische, haast lugubere kelder omdat de eigenaar liever zijn geld stak in het veel te dure interieur, de veel te opzichtige tuin en de veel te onnozele mensen die hier verbleven. Hij wist veel over de bewoners die hier waren; hij was immers zelf ook een proefpersoon. Zijn geheugen was echter niet gewist zoals bij de tien anderen, aangezien zijn vader zelf een hoogopgeleide chemicus was. Een machtsbeluste wetenschapper die uit was op de formule en daarvoor zijn zoon gebruikte. Caleb zelf had zo zijn eigen redenen waarom hij instemde met zijn vaders plan. Hij zou nooit iets doen waar hijzelf niet beter van zou worden.
    Zijn mondhoeken plooiden dan ook in een halfslachtige grijns toen hij de verkregen informatie van zijn vader in zichzelf herhaalde. Uiteraard was het meer dan logisch dat hij Alice Summer zoveel mogelijk moest mijden aangezien ze iemands gedachten kon lezen. Ook had zijn vader hem medegedeeld dat hij Hailey Williams en Myles Bromic juist het beste te vriend kon houden aangezien de ene illusies kon creëren en de ander de waarheid kon vervormen. Dan waren er nog Matt Donovan, Andy Bright en Micheal Clarckson die elk een element konden besturen. Dylano Bright bezat het vermogen om de zwaartekracht te sturen en Maya Grande kon juist de menselijke energie haar wil opleggen. Tot slot waren er nog Rachelle Lerman die onmenselijk sterk was en Victoria Galley die van gedaante kon veranderen. Tien personen die elk hun eigen unieke kracht bezat en er mee moest leren omgaan.
    Hoe zijn vader al die informatie exact had verkregen, wist Caleb niet maar feit bleef dat zijn vader over lijken ging om te krijgen wat hij wilde hebben.
    Het verwonderde Caleb echter dat er maar weinig bekend was over de leraren. Logan Collins was 39 en in staat om anderen te genezen. Verder was er maar weinig bekend over hem. Aimee Zorya mocht dan net zo oud zijn als hij zelf was, toch had hij het simpele rekensommetje al gemaakt bij het lezen van haar kracht; hij wilde haar zeker niet tegen zich hebben. Van de derde leraar was nagenoeg helemaal niks bekend en zijn vader had eveneens weinig informatie voor hem over de uitvinder zelf. Daarbij kwam nog dat hij zelf mocht gaan uitvissen waar ze die formule bewaarden en mocht hij ook nog met een manier op de proppen komen hoe hij het ging stelen. Het was weer veel te typisch.

    Nors stond Caleb dan ook op. Hij kon niet de hele dag hier blijven. Het was al vreemd genoeg dat zijn verblijf in de kelder was en niet bij iemand samen op een kamer. Zijn kracht was er nu eenmaal niet naar om met iemand opgescheept te zitten. Zijn dierlijk instinct maakte dat hij met momenten werkelijk een roofdier was en alles en iedereen die ook maar als prooi kon dienen, zou simpelweg ook als prooi dienen en verscheurd worden. Althans, dat had hij de leraren en de uitvinder weten wijs te maken. Het was niet zo heel moeilijk om de schijn op te houden als onwetende leerling die moeite heeft zijn kracht onder controle te houden. Wat voor hem veel moeilijker ging zijn, was om zich enigszins vriendelijk en welwillend voor te doen. Nu was hij wel niet de enige arrogante zak, maar dat nam niet weg dat het hem beter uitkwam om toch ietsje sympathieker over te komen om gedaan te krijgen wat gedaan moest worden.
    Met zijn handen in de zakken van zijn leren jas gestoken, liep hij de trap op om zo in één van de vele gangen van het huis terecht te komen. Hij had nu niet bepaald een bestemming in gedachten, al speelde het walgelijke idee om wat te socializen toch in zijn hoofd rond. Hoofdschuddend wuifde hij deze beroerde gedachte al aan de kant, besluitend om naar de bibliotheek te gaan. Niet dat zijn interesse bij lezen lag, maar zijn vader had dat aangewezen als het beginpunt om zijn zoektocht naar de formule te starten.

    [Iedereen is vrij om Caleb lastig te vallen in de bieb. Ik wist even niks beters :'D]


    “If you can smile when things go wrong, you have someone in mind to blame.”

    jaimyhoi schreef:
    Rachelle Lerman ~ Kracht (sterk)
    Ik dwaal weer door de gangen heen, mijn weg vervolgend. Ik probeer heel het huis te ontdekken, en zo ook te onthouden waar ik gelopen heb en hoe ik moet terugkomen naar de kamer waar ik wakker geworden ben. Het enige wat me echt heel erg opvalt aan het huis is dat het er luxueus uit ziet en erg groot is. Ik haal een hand door mijn haar en sla weer een hoek om. Volgens mij hoor ik stemmen en naderende voetstappen, even blijf ik stil staan om er zeker van te zijn dat het zo is. Want als je alleen bent kan je je dingen nog weleens verbeelden. Dan hoor ik de stemmen weer en glimlach, het klinkt als een jongen en meisje. Ik loop in de richting van het geluid en ik sla een hoek om. Aan het eind van de gang zie ik een jongen en een meisje lopen, ze lopen de andere kant op dus zien mij nog niet. 'Eindelijk leven,' zeg ik dan tegen mezelf, hopend dat ze me niet gehoord hebben. Want dat ik ze gezien heb, betekent niet dat ik ook contact wil. Het is alleen een fijne geruststelling om te weten dat er meer mensen zijn dan alleen ik. Ik loop terug waar ik vandaan kwam, zodat ik ze niet achterna loop, en ga een random richting op. Mijn voeten brengen me richting een aantal deuren en als ik de veertiende deur passeer doe ik die open. Er zit een bibliotheek achter verscholen en nieuwsgierig stap ik naar binnen. Het is er erg stil, en er is niemand. Dat dacht ik toch tenminste, totdat ik iemand zie. Het is een jongen, of eigenlijk een jongeman. Hij ziet er ouder uit dan ik, de twintig voorbij. Zelf ben ik zeventien. Hoewel ik sowieso wel slecht ben in mensen hun leeftijd inschatten. Ik loop de bibliotheek in en strijk een lok van mijn lichtbruine tot donkerblonde haar achter mijn oor. Er zijn hier echt ontelbare boeken en ik loop naar een rij terwijl ik vanuit mijn ooghoeken naar de jongeman kijk. Hoe zal hij heten?


    I'm Ellie's & Mitshy's little secret. Rawr.

    Hailey Williams
    'Ik heb geen idee. Het enige wat ik wel weet is dat ik naar kamer 1 moet. Al heb ik dus geen flauw idee waar dat is.' Ik beet zacht op mijn lip, en spits mijn oren op een teken van leven. Niks, afgezien van de ademhaling van Matt en mij. Ik begin met de flinke pas er in weer te lopen, me er niet zorgen over makend of hij achter me aan kwam of niet. Ik opende de eerste de beste deur, waarachter zich een bibliotheek bevond. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes toen ik een man van rond de 25 zag zitten. Behoedzaam loop ik naar hem toe, en kom bij hem aan een tafel zitten. Snel werp ik een blik achterom om te kijken of Matt er al is, maar ik zie hem nog niet. 'Ik ben Hailey.' zeg ik op mijn hoede.

    [Haha, ze loopt lekker meteen naar hem toe. Kunnen ze meteen beste vriendjes worden ;dp]


    These rings that I'm breaking are making you a personal debt.

    Matt
    wanneer ik ook de bibliotheek inloop blijf ik bij de muur staan en frons als Hailey gewoon naar de jongen loopt die er zit.
    Geweldig, nu had ik dus niemand meer om mee te praten, wie was nou ook alweer degene die mee wou door het huis heen lopen?
    Ik leun tegen de muur aan terwijl ik die vlam op mijn hand weer laat verschijnen en bol mijn hand vervolgens tot een vuist terwijl het vuur niet dooft maar ik het ook niet echt voel. Cool, het kon me dus niet branden, goed om te weten. Ik liep de vlam weer verdwijnen en zag nog ander leven in de bibliotheek. Een meisje met donkerblond haar.


    Don't be like the rest of them, darling

    Victoria Gwen Calley II Gedaanteverwisselen.
    Ik gaf Snow nog een zachte aai over haar kopje en stond op van de vloer, waarna ik mijn jurkje recht streek en een hand door mijn lange blonde haar haalde. De rozen tilde ik van de vloer. 'Ik ga mijn rozen even wegzetten, lopen jullie mee of zal ik zo terugkomen?' Mijn grote lichtblauwe ogen vonden die van Micheal en daarna die van Myles.

    [Sorry, hij is echt kort.]


    Beauty begins the moment you decide to be yourself - Coco Chanel

    Micheal 'Elias' Clarckson
    Victiora stond op en streek haar jurkje recht en nam ook de rozen van de vloer.'Ik ga mijn rozen even wegzetten, lopen jullie mee of zal ik zo terugkomen?'vroeg ze dan en keek even van mij naar Myles.
    "Ik wil best wel mee gaan,dan kan ik ook eens de kamers zien."zeg ik dan .Ik was wakker geworden in een soort van grote zaal,wat best vreemd was en had daardoor nog niet echt de kamers gezien.Hopelijk gingen ze ons ook rap vertellen wat hier gaande was.


    I find myself pretty funny, so if i say something witty you can be sure i'm crying of laugter... Yeaaaah that me -Saa

    Victoria Gwen Calley II Gedaanteverwisselen.
    'Ik wil best wel mee gaan, dan kan ik ook eens de kamers zien,' zei Micheal, waarna ik naar hem glimlachte en knikte. 'Oké, kom. Ik zie je straks wel weer Myles, dag,' zei ik tegen hem, waarna ik samen mijn weg terug vond naar de kamer waar ik wakker was geworden. 'Ik vind het zo vreemd allemaal. Het ene moment was ik thuis, het volgende moment was ik hier. Waar werd jij wakker?' vroeg ik nieuwsgierig, kijkend naar de rozen in mijn handen. Hopelijk vond ik een vaas of iets dergelijks in mijn kamer, anders zouden de rozen te vlug doodgaan en zou ik er geen plezier meer van hebben. Toen we bij de deur van mijn kamer aankwamen en ik binnenstapte zag ik dat er iemand geweest was, op het andere bed lagen de spullen van die persoon. Zo te zien was het een meisje, maar dat wist ik niet zeker. 'Nou, dit is mijn kamer,' zei ik tegen Micheal, waarna ik een paar kastjes opentrok op zoek naar een vaas. Ergens achterin vond ik er een, waarna ik naar het badkamertje liep die bij de kamer hoorde en de vaas een keer omspoelde voor ik hem vulde met water. Daarna stak ik de rozen erin en liep met de vaas terug de kamer in, waar ik hem op mijn nachtkastje zette.

    [vraagje, hebben alle slaapkamers dezelfde inrichting of niet? Zo ja, hoe zien ze er dan ongeveer uit?]


    Beauty begins the moment you decide to be yourself - Coco Chanel

    Rachelle Lerman • Kracht (sterk)
    Even later nadat ik in de bibliotheek ben aangekomen en aan de kant sta, een beetje afwezig, komt er een meisje binnen. Het is hetzelfde meisje als ik daarstraks zag lopen met die jongen. Ze lijkt me hier een beetje misplaatst, ze is namelijk totaal niet rustig. Haar ademhaling klinkt licht versneld, dat kan ik zelfs horen vanaf hier, en ze loopt erg snel. Totdat ze gaat zitten bij de jongen aan tafel. Ik richt maar gewoon weer mijn blik op de boeken voor me en houd mijn hoofd schuin zodat ik de rugtitels kan lezen. Ik hoop op een goed boek wat ik lekker weg kan lezen, dat moet wel goed komen in deze grote bibliotheek. Mijn aandacht wordt weggetrokken van de boeken als er nog iemand binnenkomt, de jongen waar het meisje net mee was. Deze twee lijken me wel meer van mijn leeftijd in tegenstelling tot de jongeman die hier als eerste was. De jongen is redelijk lang met blond haar wat een leuk model heeft. Ik kijk dan maar gewoon weer richting de boeken en lik een keer langs mijn lippen om die te bevochtigen. Ik ben dorstig.. Ik ga zo op zoek naar iets van eten en drinken. Vanuit mijn ooghoek zie ik de jongen dan bezig, maar ik zie niet echt precies wat. Deels omdat ik niet te opzichtig wil kijken naar hem, totdat ik hem in mijn richting zie kijken. Onze ogen vinden voor een moment die van elkaar, maar dan kijk ik alweer weg richting de boeken en pak er eentje uit de kast.


    I'm Ellie's & Mitshy's little secret. Rawr.

    Micheal 'Elias'Clarckson
    Victoria knikte en glimlachte even.'Oké, kom. Ik zie je straks wel weer Myles, dag,'zei ze dan en liep vervolgens richting haar kamer en ik volgde haar.
    'Ik vind het zo vreemd allemaal. Het ene moment was ik thuis, het volgende moment was ik hier. Waar werd jij wakker?' zei ze ."Ik werd wakker op een stoel in een soort van grote zaal."zeg ik dan.
    Ik had toch liever op een bed geslapen.En ook victoria had gelijk,het ene moment zit je lekker thuis en het andere moment zit je hier.
    Toen we de kamer binnen kwamen.Het zag er zo'n standaard 2 persoonkamertje uit,maar toch nog luxues.'Nou, dit is mijn kamer,'zei ze dan.
    Op het ander bed lagen wat spulletjes."Volgens mij heb je een kamer genoot."zeg ik dan en kijk naar het ander bed.We waren dus niet met ze'n 3en.
    Victoria had ontertussen al een vaas gevonden en hem gevult met water voor de bloemen.


    I find myself pretty funny, so if i say something witty you can be sure i'm crying of laugter... Yeaaaah that me -Saa

    Victoria Gwen Calley II Gedaanteverwisselen.
    Micheal vertelde me dat hij wakker werd op een stoel en ik zond hem een fronsende blik. 'Dat is nog gekker dan in je bed wakker worden,' zei ik hem, waarna ik naast mijn koffers op mijn bed ging zitten. 'Volgens mij heb je een kamergenoot,' zei hij, doelend op het andere bed waar de spullen op liggen. Ik knikte. 'Ja, ik zag het. Ben benieuwd wie het is. Zijn we gelukkig niet met z' n drieën,' lachte ik waarna ik naar mijn bed keek. Het was een saai tweepersoonsbed, waar spijlen omhoog staken. 'Wat een lelijk bed,' merkte ik op. Ik klopte op de metalen spijlen, waar een hol geluid vandaan kwam. 'Ik had graag een hemelbed gehad,' zei ik, waarna het even stil bleef. 'Wacht eens even.' Grijnzend keek ik naar Micheal. 'Zou je dat kunnen veranderen? Dan kan ik er een doek overheen hangen, dan heb ik toch nog enigszins wat privacy.'

    [Heb maar wat verzonnen hoe de bedden eruit zagen, is dat prima?]


    Beauty begins the moment you decide to be yourself - Coco Chanel

    [Wie voor Maya????????]


    I'm finally back, Finally after a Year break

    Caleb Morris - Slechterik - Dierlijk instinct

    Blindelings had Caleb zijn weg weten te maken naar de bibliotheek, alsof hij de route al duizendmaal gelopen had. Dagenlang had hij de blauwdruk van het huis bestudeerd, elke kamer en iedere gang in zijn geheugen gegrift. Hij wilde niet voor een verassing komen te staan en kon zich simpelweg geen misstap permitteren.
    Uiteraard was de bibliotheek immens groot en volgestopt met de meest uiteen lopende boeken. Langzaam liep Caleb langs de vele kasten en trok zo nu en dan een boek tussen de vele andere boeken vandaan om er een enkele blik op te werpen en het vervolgens weer terug op zijn plaats te zetten.
    Zijn mondhoeken trokken echter nog grimmiger weg toen hij na enige tijd nog altijd niks opmerkelijks had gevonden
    ‘Shitzooi,’ mompelde hij, waarna hij nukkig een willekeurig boek van de plank plukte en zich aan een tafel zette. Zijn ogen hadden zich een tel opgelicht, vooraleer hij het boek opensloeg en deed alsof hij erin aan het lezen was. Ondanks dat de voetstappen namelijk onmetelijk ver weg waren geweest, had hij weldegelijk iemand aan horen komen. Al zijn zintuigen waren scherper, zo ook zijn gehoor. Eén van de vele voordelen die zijn mutatie met zich mee hadden gebracht.

    De deur van de bibliotheek ging open en een meisje stapte de grote ruimte binnen. Caleb had niet op hoeven te kijken om te weten dat het Rachelle Lerman was. Haar geur had haar bij binnenkomst al verraden. Caleb hoorde hoe ze naar een kast liep en hij voelde algauw hoe ze hem vanuit haar ooghoeken gadesloeg. Zijn blik bleef echter op de letters gevestigd die het boek nodeloos opvulden. Hij hoefde haar niet te zien om te weten hoe ze eruit zag. Toch speelde er een omslachtige grijns rond zijn lippen die verried dat hij zeker wel doorhad dat hij onopvallend bekeken werd.
    Caleb wist dat Rachelle niet bepaald gevaarlijk was voor hem, toch niet in vergelijking met enkele anderen in dit huis, al wilde hij ook zeker geen ruzie met haar. Ze was onmenselijk sterk, wat dus met andere woorden betekende dat je geen klap van haar wilde ontvangen.

    Toen hij na nog geen vijf minuten al genoeg kreeg van het verschrikkelijke boek dat zoiets was als van ‘te zijn of niet te zijn’ met nog van die larie, wilde hij toegeven aan het eerder belachelijk idee om toch maar te gaan socializen. Toen hij echter alweer nieuwe voetstappen hoorde naderen, besloot hij te blijven zitten, met het verrekte boek nog altijd voor zijn neus opengeslagen en te doen alsof hij nog altijd aan het lezen was.
    De deur ging opnieuw open en dit keer stapte er ook weer een jongedame de bibliotheek binnen.
    Het verwonderde Caleb enigszins dat ze direct op hem kwam afgelopen, zich tegenover hem zette en zichzelf voorstelde, hetzij toch op haar hoede. In eerste instantie keek hij niet meteen naar haar op, in gedachten enkele seconden tellend, om daarna zijn blik naar haar op te slaan. Een simpele truc om iemands aandacht vast te houden door niet meteen te reageren.
    ‘Caleb,’ antwoordde hij terug om vervolgens zijn mondhoeken in een haast ongedwongen glimlach te plooien. Hoe het mogelijk was, wist hij niet, maar het had hem niet beter kunnen uitkomen aangezien deze dame op zijn to-do lijstje stond om vriendjes mee te worden.

    Zijn blik gleed echter al langs haar heen, naar de jongen die hij als Matt herkende. Blijkbaar was hij Haily gevolgd en leek de knul ietwat verontwaardigd doordat ze bij hem was gaan zitten. Ergens vond Caleb het nog best vermakelijk, maar hij wist de grijns die wilde opkomen, te vervormen in een vriendelijke lach.
    Hij keek Haily terug aan en zocht haar blik op om deze vast te houden.
    ‘Aangenaam,’ sprak hij vervolgens, haar volgende zet afwachtend. Feitelijk was hijzelf meer op zijn hoede aangezien hij wist tot wat ze in staat was en hij had nu niet bepaald zin in een gecreëerde illusie terecht te komen die ze bewust of onbewust zou oproepen. Hij mocht dan wel weten welke krachten iedereen had, hij had begod geen idee in hoeverre ze het onder controle hadden en hoe ze ermee omgingen. Iets wat hij hartgrondig haatte.

    [Hopelijk is m'n post in orde zo. Mocht er nu iets fouts in staan, dan verander ik het XD]


    “If you can smile when things go wrong, you have someone in mind to blame.”

    Matt Donovan
    Toen de jongen die achter de tafel in de boeken had zitten neuzen op had gekeken keek hij naar mij na zichzelf voor te stellen aan Haily. Toen ik naar hem keek had hij zich al weer naar Haily gewend, ik mocht hem niet. Besloot ik nu al, geen idee waar dat aan lag. Het meisje dat nu bij de boekenkast stond om naar boeken te kijken had mij ook voor een paar seconden aan gekeken toen ik naar haar had gekeken. Ik besloot de bibliotheek weer uit te lopen aangezien ik er toch niet veel te zoeken had, lezen deed ik wel maar dan liever in mijn eentje. Mensen brachten alleen maar hooftpijn. Ik liep door de gang opzoek naar iets wat ik in brand kon steken zonder dat ik direct het hele huis inbrand stak.. Er was niet echt veel te vinden dus bleef ik tegen de muur geleunt staan terwijl ik de vlam de nu alleen maar in mijn hand wilde verschijnen om mijn hand probeerde te laten draaien.


    Don't be like the rest of them, darling

    Micheal 'Elias' Clarckson
    'Dat is nog gekker dan in je bed wakker worden,' zei ze nadat ze me een fronsende blik had toegewerpt.
    'Ja, ik zag het. Ben benieuwd wie het is. Zijn we gelukkig niet met z' n drieën,' zei ze dan ,ik was ook best opgelucht dat we met meerdere waren.
    'Wat een lelijk bed,'zei ze dan en ik keek naar haar bed,het leek net iets antiek ofzo. Ze klopte op de metalen spijlen, waar een hol geluid vandaan kwam. 'Ik had graag een hemelbed gehad,' zei ze dan
    'Wacht eens even.' Grijnzend keek ze naar mij.Ik voelde al aankomen wat ze ging vragen. 'Zou je dat kunnen veranderen? Dan kan ik er een doek overheen hangen, dan heb ik toch nog enigszins wat privacy.' vroeg ze dan en ik glimlachte even."Is goed,jij hebt trouwens ook al iets voor mij gedaan."zeg ik dan en concentreer me op de metalen spijlen. Ik wist niet dat het goed zou lukken op niet,aangezien ik beter ben in kleinere dingen omvormen.
    Ik rijkte mijn hand uit naar de metalen spijlen die langer beginnen te worden en ook wat dunner.
    En zo had ik na een tijdje een soort van hemelbed gevormd,mischien niet de mooiste dat er bestaat maar het leek er teminste op 1.
    "Ik hoop dat je het goedvind."zeg ik dan met een glimlachje en kijk weer naar Victoria.


    I find myself pretty funny, so if i say something witty you can be sure i'm crying of laugter... Yeaaaah that me -Saa

    Hailey Williams ~ Illusies
    'Caleb. Aangenaam.' zegt hij. Ik bekijk hem, met lichtelijk toegeknepen ogen. Ik hoorde de deur dichtslaan, wat betekende dat Matt weg was gegaan. Toen Caleb ophad gekeken, was er een bepaalde blik in zijn ogen geweest, een blik die ik niet vertrouwde. Sceptisch was ik wel, dus in vertrouwen nemen wilde ik niet meteen. Ik wist niet waarom dat anders was gegaan met Matt. Ik bestudeerde de achterkant van zijn boek, en mijn gezicht betrok bij het lezen van de titel. 'Hamlet. Serieus?' mompel ik zacht, terwijl ik even mijn blik opricht om door de rest van de bibliotheek te kijken. Ik zie een blond meisje staan, die een boek uit de kast haalt. Aangezien ik nu meer op mijn hoede was voor eventueel detail vanwege mijn illusies, zag ik dat de kaft iets indeukte. En dat is niet echt normaal als je een boek pakt. Sterk of waterbesturing waren de eersten die in me opkwamen. Waterbesturing leek onwaarschijnlijk, maar niks was uit te sluiten. Ik richt mijn ogen weer op Caleb, terwijl ik niet echt weet wat ik zou kunnen doen. Tot hij zijn kracht aan mij zou vertellen, zou ik die van mij voor me houden. Eigenlijk wilde ik wel graag weten wat voor krachten iedereen had. Wie ik beter maar kon vertrouwen. Wie ik kon mijden. Ik slaakte een zachte zucht. Hoe was ik hier ooit in terecht gekomen?


    These rings that I'm breaking are making you a personal debt.