• Dit is een emotioneel topic, dus als je niks aardigs te zeggen hebt wees dan alsjeblieft gewoon zo respectvol om niet te reageren.

    Ik zal maar beginnen bij het begin.
    Twee jaar geleden besloot ik kleuteronderwijs te gaan studeren, en dat bleek een hele groot fout te zijn. Ik kon niet overweg met mijn mentor, en zij moest mij al evenmin. Tijdens een stagebezoek heeft ze me, aan het begin van de dag, volledig de grond in geboord. Ik had geen greintje zelfvertrouwen meer, en ben gestopt met de opleiding. Al die uren hard werk die ik er in had gestoken waren voor niks geweest.
    September 2011 begon ik met een bang hartje aan een specialisatiejaar Kinderzorg. Ik mocht bij een groot kinderdagverblijf stage doen, en een vrouw die daar werkte en mij zou begeleiden wist me meteen op mijn gemak te stellen. Ze geloofde in mij, en vond me een spontane, en vriendelijke meid.
    Ik heb een maand stage bij haar gelopen en zóveel mogen leren van haar. Uiteindelijk kreeg ik het maximum aantal punten voor mijn stage bij haar, terwijl ik nooit eerder met kinderen van 1 - 3 jaar gewerkt had.
    Eind juni ben ik afgestudeerd, met het hoogste totaal van stagepunten van mijn jaar/klas. En dat heb ik te danken aan haar geduld, en toewijding. Ik weet zeker dat het me nooit zo goed gelukt was mocht ik eerst ergens anders stage gelopen hebben.
    Ondanks dat alles raakte ik maar moeilijk aan werk, en ik was dan ook dolgelukkig toen het kinderdagverblijf me eind december zelf opbelde omdat ze iemand zochten om een zieke collega te vervangen. Op mijn eerste dag, wipte ik spontaan even binnen om E. (de vrouw bij wie ik stage gedaan had) een bezoekje te brengen. Maar ze was helemaal niet vriendelijk en zag er moe, en ziek uit. Ze moest hoesten, waarbij ze klonk als een bronstige zeeleeuw of iets in die aard. Kortom, ik besloot haar een beetje met rust te laten, wat ook niet moeilijk was gezien ik niet met haar zou samen werken.
    Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat ik haar nog een keer wilde bedanken, zonder haar was ik daar nu namelijk nooit aan het werk geweest. Ik had het idee, dat als ik een keer moest invallen bij haar (waar de kans groot op was, want ik mag zo'n beetje in alle leefgroepen staan afhankelijk van waar ze het meest iemand kunnen gebruiken die dag) dat ik iets lekkers zou mee doen en haar nog eens uitgebreid bedanken voor alles wat ze me leerde.
    Maar die kans heb ik nooit gekregen, want E. werd ziek. Het duurde een tijdje voor we te weten kregen wat er aan de hand was, maar uiteindelijk viel het verdict; longvlieskanker.
    E. zelf pepte iedereen (via smsjes aan een andere collega) op en gebood ons de moed er in te houden, omdat ze dat zelf ook zou doen. Ze zou beter worden, ze kreeg tenslotte chemo. Maar een week later werd ze in het ziekenhuis opgenomen met een klaplong.
    Nog een week later hebben ze haar in kunstmatige coma gebracht opdat haar lichaam alle energie op genezing aan zou kunnen wenden. De sfeer op het werk zakte diep onder nul en iedereen leek zich er bij neer te leggen dat ze niet zou terug komen. En ik was zo donders kwaad. E. was een sterke vrouw, ze zou erdoorheen spartelen en ook al zou het lang duren, ze zou weer gezond worden.
    Ik heb ongelijk gekregen. Vandaag kregen we te horen dat ze gestorven is. En nu zit ik met zoveel mooie woorden van dankbaarheid die er niet meer toe doen.
    En het ergste is nog dat ik op mijn werk het gevoel krijg dat ik me aanstel. Mijn collega's kijken naar mij met een blik: "waarom staat zij te huilen, ze kende E. amper."
    En aan de ene kant kan ik hen geen ongelijk geven, want de meeste weten niet dat zij mijn eerste stagebegeleidster was, degene die me mijn beroep heeft aangeleerd. En ik wil het ook niet opbrengen, omdat het niet om mij draait. Maar ik zag hoe de directie de collega's kwam halen, en mij niet en ik voel me nu zo alleen in mijn verdriet.
    Ik kwam huilend thuis, en zelfs mijn eigen vader zei: meisje, je mag je er niet zo in laten gaan. Ik wist het op dat moment amper anderhalf uur.
    E. zal nu nooit weten hoe bijzonder ik haar vond, en ze zal nooit een ander meisje dezelfde goede start kunnen geven. En dat is zo jammer. Het is gewoon niet eerlijk.

    Bedankt als je dit allemaal gelezen hebt, ik moest het gewoon even kwijt.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Awh Elise, dit zijn van die zure momenten waar we vroeg of laat allemaal te maken mee krijgen. Misschien helpt het om het uit te schrijven wat je tegen haar wilde zeggen of een soort brief naar haar te schrijven zodat je het toch nog een soort van gezegd hebt. Verder kan ik niets anders zeggen dan gecondoleerd en sterkte. Mijn pb staat altijd voor je open, dat weet je.


    "The only way of finding a solution is to fight back, to move, to run, and to control that pressure."

    Veel sterkte.


    But I still have this faith in the truth of my dreams.

    Wow, heel veel sterkte. Ik geloof er sterk in dat er iets is na de dood, dus naar mijn idee weet ze het inmiddels wel doordat ze dit mee kan kijken met je.
    En dat is inderdaad wel erg klote van de directie en je collega's, want vooral de directie zou toch moeten weten dat ze je stagebegeleider was. Heel veel sterkte in ieder geval en het is helemaal niet erg om je zo te voelen.


    "Some day you will be old enough to start reading fairy tales again. - C.S. Lewis

    Omg, dat is echt heel erg, jeetje. Zo kan het leven een heel ander wending nemen wauw


    Ha! I invent the word impossible. That's why I am the champ. Whether I like it or not.

    Oh wat erg...
    Sterkte ermee.

    (Ik ben het trouwens eens met het schrijven van die brief. Daar kan je nog alles in kwijt wat je haar wou zeggen!)


    It's never gonna happen, ladies.

    ColouredWind schreef:
    Wow, heel veel sterkte. Ik geloof er sterk in dat er iets is na de dood, dus naar mijn idee weet ze het inmiddels wel doordat ze dit mee kan kijken met je.
    En dat is inderdaad wel erg klote van de directie en je collega's, want vooral de directie zou toch moeten weten dat ze je stagebegeleider was. Heel veel sterkte in ieder geval en het is helemaal niet erg om je zo te voelen.


    Bad decisions make good stories.

    Gecondoleerd en heel veel sterkte!


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Wat verschrikkelijk. Allereerst, je stelt je absoluut niet aan. Je maakt jezelf met die gedachte alleen maar verdrietiger rn ongelukkiger dan je al was. Als ik jou was, zou ik een brief schrijven, en alles erin zetten. Gewoon alles. Wat ze voor jou betekende, hoe jij je voelt, etc. Anders blijft het maar in je zitten. Verder is het misschien verstandig om met iemand te praten (bij mij kan je altijd terecht).
    Heel, heel, heel veel sterkte, en onthoud, je stelt je echt niet aan.


    Cappuccino en/of bier.

    Jemig, dat is echt rot zeg. En je stelt je niet aan! Ik kan me donders goed voorstellen, na dat zij je heeft geholpen en heeft gesteund, dat je je nu kut voelt.
    Beste is gewoon om het een plekje te geven..
    Veel sterkte <3


    "like i'd follow you around like a dog that needs water."

    Bedankt voor de lieve reacties.

    Misschien probeer ik inderdaad wel een brief te schrijven, alleen heb ik daar nu niet echt veel zin in.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    ColouredWind schreef:
    Wow, heel veel sterkte. Ik geloof er sterk in dat er iets is na de dood, dus naar mijn idee weet ze het inmiddels wel doordat ze dit mee kan kijken met je.
    En dat is inderdaad wel erg klote van de directie en je collega's, want vooral de directie zou toch moeten weten dat ze je stagebegeleider was. Heel veel sterkte in ieder geval en het is helemaal niet erg om je zo te voelen.


    * Lululu *