• Een klein groepje tieners heeft een groot geheim, niemand mag hier achter komen want als dat gebeurd kunnen er erge dingen gebeuren.
    Ze moeten zo onopvallend mogelijk blijven voor hun medestudenten.
    Wat hun geheim is vraag je? Ze zijn wolven, die bij volle maan zichzelf niet kunnen beheersen. Ze veranderen in hun werkelijke vorm en moeten er voor zorgen dat ze niet gesnapt worden. Van de alfa krijgen ze allerlei opdrachten. Sommige zijn gevaarlijk, sommige beangstigend.

    Voor deze groep tienerwolven is ook een groot gevaar. De Hunters. Zij zijn tieners die undercover zijn om de tienerwolven te vangen en te onderzoeken. Ze voeren pijnlijke proeven uit om erachter te komen hoe het mogelijk is dat zij bij volle maan in wolven kunnen veranderen. En of ze er iets tegen kunnen doen. De Hunters zetten alles op alles om de tienerwolven tegen te houden, voordat ze uitzaaien en een groter gevaar voor de mens worden dan ze al zijn.



    De tienerwolven: (max. 7)
    Jongens:
    1. Tijdelijke Alfa: Cooper Henderson - Papaoutai
    2. Memphis Grimmaud - Theodora
    3. Cyril Nightingale - Eltham
    4.
    Roedelloos: Jack Willows - Papaoutai

    Meiden:
    1. Scarlet Morningstar - Jackxdaniels
    2. Ayla Hope Savage - Aislynn
    3. Luna Sianii Silver - Ninuturu

    Hunters: ( max. 12 ) NODIG!
    Jongens:
    1. Noah McKinney - Catesby
    2.

    Bounty Hunter: Xander dodge Outcast - Ninuturu

    Meiden:
    1. Marcy Jarvis - Catesby
    2. Aowynn Rune Savan - Aislynn
    3.

    We zijn dringend opzoek naar Hunters!


    Rules;
    ~Minimaal 8 regels schrijven, dat is niet heel erg moeilijk. Voeg dingen toe zoals; Omgeving, gebruik tekst van andere, gevoelens, waarnemingen etc.
    ~OOC graag met haakjes; [] {} () - -
    ~Er mag best liefde tussen tienerwolven en Hunters ontstaan, maar niet alleen maar die koppels.
    ~Reserveringen blijven twee dagen staan.
    ~Graag personages die verschillend zijn, qua karakter etc.
    ~Lol hebben, dat is de grootste regel hier!
    ~De tienerwolven kunnen veranderen in wolven wanneer ze willen, maar als het volle maan is zijn ze blijvend wolf tot de eerste zonnestralen de aarde verlichten.
    ~Houd rekening met andere, wacht tot vrijwel meer dan de helft gereageerd heeft voordat jij reageert. Het is zo voor mensen die minder vaak online zijn makkelijk om er weer in te geraken.

    [ bericht aangepast door Feichin op 16 sep 2013 - 15:56 ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Noah McKinney
    Mijn aandacht werd al snel weggetrokken van het gesprek omdat er toch niet echt iets interessants aan de hand leek te zijn en daarbij praatten ze zo stil dat het me wel duidelijk was dat het niet voor mijn oren bestemd was.
    Omdat het toch niet zo interessant leek en er toch geen aandacht aan mij besteed werd, ging ik mezelf maar een beetje entertainen door heel erg asociaal spelletjes op mijn telefoon te spelen. Ik wist ook wel dat het niet zo beleefd was, maar ik was nu toch alleen en ik ging niet als een schaap voor me uit blijven staren.
    Opeens kwam Aurora binnen, ze zag er wat bedrukt uit en ik wist al dat er wat niet goed zat. "Noah, ik wil je niet weg hebben – echt niet. Maar, er zijn wat – complicaties, dus ; zie ik je morgen om negen uur?"
    Ik zuchtte zachtjes. Tuurlijk. Meneer de goede vriend kwam terug en ik was weer overbodig. Waarom verbaasde dit me niets? “Wat jij wil, dame,” antwoordde ik er een beetje geïrriteerd op terwijl ik recht stond. “Morgen negen uur.”
    "Noah, ik – het spijt me," fluisterde ze, maar de woorden leken hun effect te missen toen ze zich weer omdraaide om weg te lopen. Wauw, ik mocht mezelf ook nog even uitlaten. En ik dacht dat ik onbeleefd was.
    Ik slenterde met mijn rugzak op mijn rug naar de deuropening, om daar een of andere kerel met een motor – waardoor ik opeens al wat meer sympathie voor hem had – te zien. Hij langs de rand van de weg en zag er wat over zijn toeren uit.
    Ik vroeg me af of alles wel oké met hem was, maar eigenlijk waren dat niet mijn problemen. Ik zwierde mijn helm op mijn hoofd, wierp de twee nog een blik toe vanonder mijn helm, terwijl ik wat begroetend naar ze knikte aangezien ik niet zo onbeleefd over wilde komen en reed weg de straat uit.
    De wegbeschrijving leek in mijn hersens gekerft te staan en gelukkig raakte ik ook zonder veel moeilijkheden op de juiste bestemming. Een bescheiden appartementje.


    "Do not be angry with the rain; it simply does not know how to fall upwards.” - Vladimir Nabokov

    Memphis

    Ik kijk niet op als de andere kerel op zijn motor stapt, ik kijk niet op als ik het ding hoor starten, en nog sterker; het ronkende geluid van de motor doet me helemaal niks. Op elk ander moment was ik waarschijnlijk dolenthousiast geweest, maar nu kan ik het helemaal niet meer op meer opbrengen.
    Ik schrik me een hoedje als ik de stem van Aurora plots hoor, soms vraag ik me af of ze niet meer weg heeft van een kat in plaats van een wolf. Die meid is er altijd al verschrikkelijk goed in geweest mensen te besluipen. Meestal hoor ik haar wel afkomen, maar het lijkt me onnodig te zeggen dat op dit moment mijn zintuigen niet op scherp staan.
    "Wil je binnen komen? Noah gaat naar huis, dan kunnen we praten."
    Het kneepje dat ze me geeft, mist volledig zijn effect. Ik voel de moed me nog dieper in de schoenen zinken. Hoe ik het doe weet ik niet, maar uiteindelijk weet ik toch mezelf overeind te krijgen, en wandel ik met mijn blik op de grond gericht naar binnen. Mijn gehele lijf, hart en hersenen schreeuwen naar me dat ik niet moeilijk moet doen, dat ik mezelf een kans met Aurora moet geven, dat ik een idioot ben dat ik haar niet de mijne maak. Maar tegelijk weet ik dat ik het niet kan, dat het lot zich tegen ons zal keren, dat ze net zoals mijn moeder en Dakota van me zal worden afgenomen. Ik kan er niet nog één verliezen, en al helemaal Ro niet.
    Eens ik binnen ben, loop ik meteen door naar de keuken, waar ik even om me heen kijk, terwijl ik me iets probeer te herinneren. Ik laat mijn ogen over de keukenkasten glijden en blijf steken bij de derde. Met enige moeite hijs ik mezelf op het aanrecht en hou me vast aan de kasten zelf terwijl ik recht ga staan. Helemaal op de bovenste plank vind ik wat ik zoek: een fles whiskey. Die goeie ouwe Jack Daniels.
    Ik wist namelijk dat haar vader een fles van het spul bewaarde op een plaats waar kleine Ro er nooit zou aan kunnen, blijkbaar heeft hij er niet meer aan gedacht tijdens het verhuizen. Zoveel te beter voor mij natuurlijk, ik kan dit spul namelijk goed gebruiken nu. Met de fles tegen me aangeklemd slenter ik weer de woonkamer in. Ik laat me op de grond neerploffen en schroef de dop van de fles, waarop ik ze aan mijn lippen zet en een flinke teug neem alvorens ze aan Aurora aan te bieden. Ik durf wedden dat ze ook wel iets verzachtends kan gebruiken op dit moment.
    "Ik - Ik - Je moet weten... Ik wil eerlijk tegenover je zijn, tegenover jou altijd." begin ik, terwijl de twijfel opnieuw toeslaat. Nee, ik mag niet egoïstisch zijn en haar voor mezelf opeisen. Ik kan haar nooit geven wat ze verdient, ze kan zoveel beter krijgen dan ik. Ze verdient een goede man. "Ik hou van je, Ro. Ik wil mezelf zo graag van je laten houden maar ik - ik - ik - ik - ik -" wanneer ik merk dat ik even niet meer uit mijn woorden kom, laat ik de tranen opnieuw de vrije loop. Het snikken probeer ik echter zo snel mogelijk weer te laten stoppen. Met een beverige zucht dwing ik mezelf verder te gaan. "De mensen van wie ik hou komen op de verschrikkelijkste manieren om, en ik zou mezelf nooit vergeven als-" Met trillende handen neem ik de fles om er nog een paar flinke slokken van te nemen. Ik wil het me zelfs niet inbeelden dat er wat met Aurora zou gebeuren. Ik heb al veel doorstaan maar dan zou ik mezelf echt van kant maken. "Ik ben je niet waard. En diep vanbinnen weet jij dat ook. Ik ben een eikel wat vrouwen betreft, dat weet je best. Jou kwetsen is het laatste dat ik wil en - en - en - Ik kan het niet, Ro. Ik kan het niet. Het loopt geheid slecht af, op de één of andere manier. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben."
    Met nog een paar flinke slokken maak ik de fles soldaat, maar de spanning is te groot om af te nemen. Laat haar alsjeblieft inzien dat ik het voor haar doe, en niet omwille van mezelf. Er ligt zoveel in het verschot voor haar, en dat mag ze mij niet laten verpesten. Ze verdient beter dan een dronkaard die uiteindelijk waarschijnlijk genekt zal worden door een seksueel overdraagbare ziekte.
    "Ik - Ik - Ik heb Aowynn mee uitgevraagd. Om haar voor de roedel te winnen, als ik haar uit kan schakelen, dan hoeven we niet meer met de rest van die - die die schofterige Hunters in te zitten. Ik ben er zeker van." Vol schaamte richt ik mijn blik op de grond. Ik weet hoeveel pijn dit zal doen bij Aurora. "Ik wilde dat je het van mij hoorde, in plaats van een ander, zodat je geen verkeerde conclusies zou gaan trekken..."
    Ik hoop dat één van die schofterige Hunters mij alsnog te pakken krijgt als mijn plan voltooid is, dat zou voor iedereen beter zijn.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

          • Aurora Elizabeth Morningrose

          Zwijgzaam staat Memphis overeind – Zwijgzaam loop ik achter hem aan naar binnen.
    Midden in de woonkamer blijf ik stil staan, terwijl Memphis andere plannen lijkt te hebben en voor een kort moment in de keuken verdwijnt. Alhoewel ik geen flauw idee heb wat hij daar uberhaupt te zoeken heeft – aangezien de gehele keuken leeg is gehaald – weet ik voldoende wanneer hij terug komt gelopen met een fles Jack Daniel's ; hoogstwaarschijnlijk uit de geheime voorraad van mijn vader.
    Zwijgend zie ik toe hoe hij zichzelf op de grond neer laat ploffen, de dop van de fles draait en een grote slok neemt – waarna hij de fles naar me uitsteekt. Mijn ogen zijn vergroot, maar mijn lichaam beweegt niet ; geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om op dit moment dat spul aan te raken. Ik stond op het punt een serieus gesprek te voeren en dat liet ik niet verpesten door alcohol ; daarnaast zou de Jack Daniel's geen centimer hulp bieden bij het onder controle houden van mijn emoties.
          "Ik – Ik – Je moet weten ... Ik wil eerlijk tegenover je zijn, tegenover jou altijd. Ik hou van je, Ro. Ik wil mezelf zo graag van je laten houden maar ik – ik – ik – ik – ik. De mensen van wie ik hou komen op de verschrikkelijkste manieren om, en ik zou mezelf nooit vergeven als – Ik ben je niet waard en diep vanbinnen weet jij dat ook. Ik ben een eikel wat vrouwen betreft, dat weet je best. Jou kwetsen is het laatste dat ik wil en – en – en – Ik kan het niet, Ro. Ik kan het niet. Het loopt geheid slecht af, op de één of andere manier. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben."
    Alhoewel ik zijn woorden van te voren had verwachten – slaan ze in als een bom en ben ik niet in staat om ook maar met enkele woorden te reageren. Diep van binnen voel ik langzaam dat een gedeelte van mijn hart aan het afbrokkelen is ; het was gevuld met herinneringen aan Memphis en mijn gevoelens voor hem – of, misschien was het wel gevuld met leegte ; wetend dat dit nooit of te nimmer zou gaan gebeuren. Ik zou het willen uitschreeuwen ; roepen dat ik liever een pijnlijke dood sterf en tenminste een káns krijg – maar mijn gezicht blijft emotieloos staan.
          "Ik – Ik – Ik heb Aowynn mee uitgevraagd. Om haar voor de Roedel te winnen, als ik haar uit kan schakelen, dan hoeven we niet meer met de rest vand ie – die – die schofterige Hunters in te zitten. Ik ben er zeker van. Ik wilde dat je het van mij hoorde, in plaats van een ander, zodat je geen verkeerde conclusies zou gaan trekken ..."
    Opnieuw blijft mijn gezicht emotieloos, maar brokkel ik van binnen stukje bij beetje af – Memphis wist hoe zeer hij mij hier door raakte, dat was te zien aan het feit dat hij me niet aan keek maar zijn blik op de grond had gericht. Voor de tweede keer krijg ik de neiging te gaan schreeuwen, maar komt er niets over mijn lippen ; mijn gezicht lijkt wel van steen. Het kon me allemaal niets meer schelen – want het had allemaal geen zin meer.
    Zwijgend begeef ik me naar de bank, waar ik mezelf zachtjes op het puntje laat zakken en mijn blik op een punt op de muur richt. Nu was het moment dat ik wat zou zeggen ; maar mijn keel leek kurkdroog te zijn.
          "Oh – oké," fluister ik dan hees op zijn woordenstroom over het feit dat het nooit of te nimmer iets zou worden tussen ons. Meer kon ik niet op brengen ; dan zou ik gegarandeerd in huilen uitbarsten en dat gunde ik niemand – zelfs Memphis niet. Ik ging hem geen mogelijkheid geven me te troosten ; vanaf dit moment wilde ik het niet meer – al die intimiteit.
    "Dan wens ik je veel plezier, met Aowynn," laat ik er dan fluisterend achteraan volgen – waarbij ik haar naam uit sprak alsof het een of ander vies beest was waar hij zich mee in had gelaten. Ik moest ook toegeven dat ik vond dat hij nog nooit zo laag was gezonken.
    "Maar, uitschakelen? Ga je haar vermoorden, of wat? Wanneer je haar dumpt en ze weet van onze wolven – status af maak je het volgens mij alleen maar erger," mopper ik dan zachtjes. Het zat me inderdaad dwars dat hij geen concreet plan had ; en dat vrijwel met ieder plan Aowynn alleen maar duizend keer bozer zou worden dan op dit moment. Misschien kreeg ze wel echt gevoelens voor hem en dat gunde ik niemand ; aangezien hij van plan was haar gevoelens te breken – wat hij zojuist met mij had gedaan.
          "Ik vind het in ieder geval niets dat je zo maar haar gevoelens gebruikt – dat kan iemand helemaal kapot maken, weet je dat?" mompel ik dan half verstaanbaar, meer refererend naar mezelf dan naar Aowynn.


    •




Add Your Banner Here