• Een klein groepje tieners heeft een groot geheim, niemand mag hier achter komen want als dat gebeurd kunnen er erge dingen gebeuren.
    Ze moeten zo onopvallend mogelijk blijven voor hun medestudenten.
    Wat hun geheim is vraag je? Ze zijn wolven, die bij volle maan zichzelf niet kunnen beheersen. Ze veranderen in hun werkelijke vorm en moeten er voor zorgen dat ze niet gesnapt worden. Van de alfa krijgen ze allerlei opdrachten. Sommige zijn gevaarlijk, sommige beangstigend.

    Voor deze groep tienerwolven is ook een groot gevaar. De Hunters. Zij zijn tieners die undercover zijn om de tienerwolven te vangen en te onderzoeken. Ze voeren pijnlijke proeven uit om erachter te komen hoe het mogelijk is dat zij bij volle maan in wolven kunnen veranderen. En of ze er iets tegen kunnen doen. De Hunters zetten alles op alles om de tienerwolven tegen te houden, voordat ze uitzaaien en een groter gevaar voor de mens worden dan ze al zijn.



    De tienerwolven: (max. 7)
    Jongens:
    1. Tijdelijke Alfa: Cooper Henderson - Papaoutai
    2. Memphis Grimmaud - Theodora
    3. Cyril Nightingale - Eltham
    4.
    Roedelloos: Jack Willows - Papaoutai

    Meiden:
    1. Scarlet Morningstar - Jackxdaniels
    2. Ayla Hope Savage - Aislynn
    3. Luna Sianii Silver - Ninuturu

    Hunters: ( max. 12 ) NODIG!
    Jongens:
    1. Noah McKinney - Catesby
    2.

    Bounty Hunter: Xander dodge Outcast - Ninuturu

    Meiden:
    1. Marcy Jarvis - Catesby
    2. Aowynn Rune Savan - Aislynn
    3.

    We zijn dringend opzoek naar Hunters!


    Rules;
    ~Minimaal 8 regels schrijven, dat is niet heel erg moeilijk. Voeg dingen toe zoals; Omgeving, gebruik tekst van andere, gevoelens, waarnemingen etc.
    ~OOC graag met haakjes; [] {} () - -
    ~Er mag best liefde tussen tienerwolven en Hunters ontstaan, maar niet alleen maar die koppels.
    ~Reserveringen blijven twee dagen staan.
    ~Graag personages die verschillend zijn, qua karakter etc.
    ~Lol hebben, dat is de grootste regel hier!
    ~De tienerwolven kunnen veranderen in wolven wanneer ze willen, maar als het volle maan is zijn ze blijvend wolf tot de eerste zonnestralen de aarde verlichten.
    ~Houd rekening met andere, wacht tot vrijwel meer dan de helft gereageerd heeft voordat jij reageert. Het is zo voor mensen die minder vaak online zijn makkelijk om er weer in te geraken.

    [ bericht aangepast door Sweven op 16 sep 2013 - 15:56 ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [Ik post binnenkort, aangezien ik nu niet echt veel hem om te posten.]


    Madness will change you

    [Mijn is ook even bezig. Ik denk dat ik trouwens een mannelijke hunter ga maken, zodat ze met wat meer zijn. Haha.]


    "Do not be angry with the rain; it simply does not know how to fall upwards.” - Vladimir Nabokov

    [hunters kunnen we wel gebruiken, haha. ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [Komt Scarlet eigenlijk terug?]

    Memphis

    "Haal je poten van me meisje jij," antwoordt Cooper lachend.
    Ik frons mijn wenkbrauwen en vernauw mijn ogen een beetje. Het is niet omdat hij nu Alfa is dat hij me kan gaan verbieden om mijn roedelleden aan te raken. Dat heb ik ook nooit gedaan, terwijl ik ook vrij bezitterig ben wat de meiden betreft. Daarbij kent Cooper mijn mening over daten binnen de roedel, en hij zou me het verteld hebben mocht hij dan toch iets met Ayla hebben. Maar wat me stoort is dat Coop niet het type kerel is dat hierover grapjes maakt. Hij is veel serieuzer in deze dingen dan ik ben. Alleen al om zijn reactie te peilen, trek ik Ayla nog wat dichter tegen me aan.
    "Ayla, kun jij Memphis misschien uitleggen wat er nou gebeurt is? En mij ook een beetje, want ik kan me niets meer herinneren..." zegt hij ondertussen. Ik hou hem nauwlettend in de gaten, en wanneer hij kreunt, ik vermoed door pijn, weet ik even niet wat gedaan. Het doet me geen goed mijn neefje zo te zien liggen. Echter, zodra hij een beetje ontspant kan ik dat ook weer.
    Ik neem de comfortabele stoel die naast zijn bed staan en vlei mezelf er in neer terwijl ik mijn aandacht op Ayla richt. Ik wil weten wat er gebeurd is en wie ik de nek moet omwringen. Al kan ik me echt niet inbeelden dat het iemand anders was dan Jack. Maar dan zou Ayla toch niet zo geheimzinnig gedaan hebben aan de telefoon tegenover mijn Bonnie?
    "N-natuurlijk. We waren opzoek naar jou, na dat bericht over dat Cooper Alfa werd. Ehm, in het bos kwamen we een buitenstaander tegen die zei dat we je beter met rust konden laten, ofzoiets. We stonden erop dat hij ons vertelde waar je was, maar hij zei dat hij dat niet mocht zeggen. Of dat dat niet aan hem was... We waren te vastberaden en we maakten ons zorgen om je, maar die buitenstaander gaf niet mee. Volgens mij verloor hij zijn geduld en viel Cooper toen aan.. Het ging allemaal zo snel.."
    Ik luister aandachtig naar haar verhaal. Het houdt helemaal geen steek. Ayla heeft het alweer over een buitenstaander. Ze kent Jack. Mocht hij hier achter zitten dan had ze hem zeker bij naam genoemd. Ik bijt op mijn lip en haar een hand door mijn haren terwijl ik probeer te overlopen wat er gisteren allemaal gebeurd is, maar ik raak afgeleid door Ayla's gedrag. Ze kan haar ogen amper van Cooper afhouden en wanneer ze dan toch wegkijkt, speelt ze met zijn deken. Vreemd. Zouden die twee dan toch iets hebben? Het zou verklaren waarom Ayla dan bij hem was. Maar dan zou je dat ook weer kunnen zeggen over Scarlet en mij, terwijl zij gisteren ook gewoon uit bezorgdheid achter me aan ging, niet uit dát soort liefde. Maar we waren dan ook weer niet geheel alleen, de nieuwe had besloten om achter ons aan te komen en-
    "Shit! Cyril!" breng ik uit, terwijl ik overeind veer. Hoe moet ik hen dit nou gaan vertellen? Met mijn handen in het haar, ijsbeer ik door de kamer. Uiteindelijk besef ik dat ik toch met woorden zal moeten komen. Met een zucht kom ik tot stilstand.
    "Hij had inderdaad de belofte gemaakt niks te zeggen. Toen hij me aantrof was ik niet echt in... menselijke staat. Hij zou bij de roedel komen, maar mijn gedrag op dat moment en het feit dat jij de Alfa bent nu hebben ervoor gezorgd dat hij er vandoor is gegaan. Hij is te vertrouwen, Cooper. En hij zou de roedel versterken. Maar dat geeft hem niet het recht jou zo toe te takelen, en daar zal ik het zeker nog met hem over hebben!"
    Ondertussen ben ik weer bij de stoel aangekomen en laat ik mezelf er in zakken. Met mijn handen wrijf ik in mijn ogen. En ik die dacht dat mijn beslissing me uit de miserie zou helpen... Aurora's woorden dringen echter mijn hersenen weer binnen. Zij vond dat ik er goed had aan gedaan.
    "Ro is weg," breng ik dan uit, op een toon zo hol als ik me vanbinnen voel. "Net als Scar," voeg ik er aan toe.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Cooper

    Ik zie hoe Memphis zijn blik even kort veranderd en hij Ayla nog iets tegen zich aan trekt. Een zachte grom verlaat mijn mond nog even en ik kijk richting Ayla.
    "N-natuurlijk. We waren opzoek naar jou, na dat bericht over dat Cooper Alfa werd. Ehm, in het bos kwamen we een buitenstaander tegen die zei dat we je beter met rust konden laten, ofzoiets. We stonden erop dat hij ons vertelde waar je was, maar hij zei dat hij dat niet mocht zeggen. Of dat dat niet aan hem was... We waren te vastberaden en we maakten ons zorgen om je, maar die buitenstaander gaf niet mee. Volgens mij verloor hij zijn geduld en viel Cooper toen aan.. Het ging allemaal zo snel.." vertelt Ayla en langzaam komt er terug wat er is gebeurt. Ja, dat joch! Hij ging er vandoor.
    Ik kijk naar Ayla en op dat moment keek zij ook net naar mij, een klein glimlachje komt om mijn lippen. Ze wendt haar blik af en speelt met mijn deken. Heel even leg ik mijn hand op de hare. Ik volg met mijn blik Memphis die gaat zitten en ik zie hem nadenken.
    "Shit! Cyril!" Roept hij dan en ik schrok even. Who the fack is Cyril!? Met een nieuwsgierige en vragende blik blijf ik Memphis aankijken. Hij loopt door de kamer met zijn handen in het haar, als ik nu op mocht staan deed ik dat om hem te kalmeren.
    "Hij had inderdaad de belofte gemaakt niks te zeggen. Toen hij me aantrof was ik niet echt in... menselijke staat. Hij zou bij de roedel komen, maar mijn gedrag op dat moment en het feit dat jij de Alfa bent nu hebbe n ervoor gezorgd dat hij er vandoor is gegaan. Hij is te vertrouwen, Cooper. En hij zou de roedel versterken. Maar dat geeft hem niet het recht jou zo toe te takelen, en daar zal ik het zeker nog met hem over hebben!" Ik snap serieus niets van wat hij vertelt. Ik wil het wel snappen hoor, maar mijn hersens nemen niets op. Fuck dat!
    Memphis gaat weer naar de stoel en gaat er terug op zitten. Ik bijt even op mijn lip, ik weet niet zo goed wat te zeggen. Als ik zou vragen wat hij nou bedoelde zou ik me stom voelen.
    "Ro is weg. Net als Scar," mijn hart stopt even met kloppen. Wat!? Ze zijn weg? Nee waarom, dat kan niet. Waarom verlaten ze ons, waarom!
    "Memphis, zeg me dat je een grapje maakt!" breng ik luider uit dan ik had verwacht. Ik schrok van mijn eigen stem. "Memphis..." piep ik dan zachtjes. Niet om wat ik vroeg maar omdat ik mijn ademhaling ineens niet meer onder controle heb, niet dat ik snel adem maar eerder dat het lijkt alsof mijn lucht word afgesneden. Ik maak een vuist van mijn goede hand, zonder het infuus, en ram een aantal keer op het bed.
    Ik zoek het rode knopje voor geval van nood maar ik kan hem nergens vinden.
    "Ayla... Knopje..." zeg ik dan en het benauwde gevoel drukt heel erg.


    • May we meet again •

    [ Ik probeer morgen te reageren als 't lukt. Heb smidddags een crematie en savonds uiteten :/
    Anders wordt 't pas zondag. Ben nu niet thuis en via telefoon reageren werkt niet echt :') ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [Ik schrijf morgen een post!]


    I'm Ellie's & Mitshy's little secret. Rawr.

    Noah McKinney ~ Hunter
    Ik kon mijn gedachten nog net horen boven het gebrom van de motor uit. Ik vloog met een veel te hoge snelheid door de straten. Ik was te laat, en niet zo’n klein beetje. Volgens mij was ik zo’n twee uur te laat. Normaal zou me dat niet zoveel kunnen schelen, maar nu wist ik niet met wie ik te maken had. Wie weet was de leider van die nieuwe huntersgroep wel zo’n ouwe heks die me er al uit wilde gooien voordat ik ook maar een voet binnen had gezet, gewoon omdat ik veel te laat was. Maar ik kon het uitleggen. Ik moest naar een feestje en het was gewoon veel te laat uitgelopen. Oké, wat een flauwe smoes was dat? Ik moest wel met iets beters aankomen, ook al was het de waarheid.
    Ik zou wel zien wat ze ervan vonden. Als ik niet toegelaten werd, dan zou ik wel op mijn eentje gaan hunten. Vooral omdat het het enige was wat ik goed kon.
    Het harde ronken van mijn motor stopte toen ik een oprit opreed. Er leek geen licht meer uit het huis te komen. Volgens mij lag iedereen al lang te slapen of ze en waren ze al vertrokken zonder mij.
    Toch parkeerde ik en stapte ik af. Geruisloos sloop ik een beetje om het huis heen, totdat licht uit de achtertuin me aantrok. Misschien waren ze er toch nog. Rustig liep ik verder en klopte ik op de deur. Er kwamen wat stemmen uit het tuinhuis en ik hoorde zelfs een keer het woord Hunter vallen, dus ik zat hier waarschijnlijk wel goed. Ik trok de deur open en wandelde naar binnen. “Sorry dat ik zo laat ben,” verontschuldigde ik me, “er was iets uitgelopen… Ik ben Noah.”

    [ bericht aangepast door Sobel op 23 maart 2013 - 15:03 ]


    "Do not be angry with the rain; it simply does not know how to fall upwards.” - Vladimir Nabokov

    Ayla

    Een glimlach verschijnt op mijn lippen als Cooper zijn hand even op de mijne legt. Miljoenen vlinders in mijn buik stegen nu al op, en dan was het een minimale aanraking. Mijn aandacht werd vervolgen getrokken door Memphis, die met zijn handen in zijn haar heen en weer liep.
    ´Shit! Cyril!´ roept hij dan uit, waarop ik hem totaal niet begrijpend aankijk. Wie was Cyril? ´Hij had inderdaad de belofte gemaakt niks te zeggen. Toen hij me aantrof was ik niet echt in... menselijke staat. Hij zou bij de roedel komen, maar mijn gedrag op dat moment en het feit dat jij de Alfa bent nu hebbe n ervoor gezorgd dat hij er vandoor is gegaan. Hij is te vertrouwen, Cooper. En hij zou de roedel versterken. Maar dat geeft hem niet het recht jou zo toe te takelen, en daar zal ik het zeker nog met hem over hebben!´
    Mijn wenkbrauwen schieten even de lucht in, hij had inderdaad het recht niet om Coop zo aan te vallen en het idee dat hij alsnog bij ons in de roedel zou komen stond me alles behalve aan. Mijn blik vertrok in een die precies vertelde hoe ik erover dacht. Veel tijd om er bij na te denken kreeg ik niet want Memphis had zich in een van de stoelen laten met een blik die me niet geheel aan stond.
    ´Ro is weg. Net als Scar.´ Licht ongelovig keek ik van hem naar Coop en weer terug. ´Je maakt een grapje,´ mompelde ik wat overstemd werd door Coop zijn woorden. Ook hij geloofde niet helemaal wat Memphis zojuist gezegd had. Ro weg? Alsof er een vlijmscherpe steek door mijn hart heen ging staarde ik naar de grond. Ro weg.. Ik kon het niet geloven, sterker, ik wilde het niet geloven. Metertijd was ik haar gaan zien als een klein zusje en het idee dat ze weg was stak enorm. En Scar.. Misschien had ik niet veel met haar op, maar dat ook zij weg was raakte me.
    ´Memphis,´ piepte Coop met een ietwat geknepen stem. ´Coop?´ bracht ik uit toen ik zag dat het niet helemaal goed leek te gaan. Met zijn vuist ramde hij een paar keer op het bed en begon vervolgens te zoeken naar iets. ´Ayla… Knopje..´ Zo snel als ik kon gritste ik het kleine kastje langs zijn bed weg en drukte op het rode knopje. ´Ik heb gedrukt, ze komen eraan,´ reageerde ik en deed mijn best mijn kalmte te houden. Na vannacht kostte me dat steeds meer moeite, en net nu ik dacht dat het redelijk ging met hem.. Met een blik van lichte paniek keek ik even Memphis zijn kant op terwijl zusters snel naar binnen kwamen gelopen om hem te helpen.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Maia Felice Johnson || Hunter
    Het lijkt alsof Aowynn mijn verhaal apart vindt door haar blik en in gedachten ga ik na wat er dan precies raar zou kunnen zijn. Mijn conclusie is dat ik echt geen idee heb waarom ze zo kijkt en ik zie dan ook Marcy's blik even. 'In hoeverre ben je getraind? Hoe is je conditie?' vraagt ze. 'Ik bedoel het niet negatief, het is wel duidelijk dat je een goede motivatie hebt om dit te doen, maar hoe goed ben je? Ik hoef geen perfecte leden, dat is niemand. We gaan voornamelijk te werk met hetgeen waar je goed in bent tijdens het jagen, maar we kunnen geen hinderingen gebruiken. De roedel hier is vrij slim, en ze laten zich niet gemakkelijk gevangen nemen.' Ik knik als teken dat ik begrijp wat ze bedoelt. 'Ik heb mezelf getraind, geleerd met een kruisboog om te gaan en mijn conditie die is optimaal. Elke dag train ik wel om mijn conditie ijzersterk te houden, want je moet altijd voorbereid zijn op de wolven.' Een slechte kant van mij, is dat ik best impulsief kan reageren op dingen, maar dat houd ik toch nog even voor mezelf. Als ik dat vertel, dan lijk ik namelijk onvoorzichtig en dat valt toch wel mee. Hoewel ik eerlijk moet toegeven, dat ik soms nog weleens dingen over het hoofd zie, ondanks dat ik altijd de omgeving in mij opneem. Als het een moment van adrenaline is, dan vergeet ik alles wat ik geleerd heb en handel ik op gevoel en wat het beste uit komt.
    Mijn blik valt even op een gapende Marcy, misschien is ze nog niet goed wakker of heeft ze een lange nacht achter de rug gehad. Beiden zijn ze gewond, dat is te zien aan hun blikken en ook aan het mank lopen. Ik vraag me af wanneer het gevecht geweest is. 'Ze zien er in ieder geval geen luie lamzakken uit, Aowynn,' grinnikt Marcy en dat zorgt in mijn gevoel voor een iets luchtigere stemming, want Aowynn spreekt nogal op een zakelijke toon. “Vinden jullie het erg als ik wat te drinken neem?” maar ik schud mijn hoofd dan al. Dan kijk ik gelijk opzij als ik de deur hoor open gaan. Er stapt een jongen naar binnen en even kijk ik naar hem, wauw, hij ziet er goed uit. 'Sorry, dat ik zo laat ben, er was iets uitgelopen... ik ben Noah.' Nog even kijk ik naar hem. 'Aangenaam, ik ben Maia,' zeg ik met een glimlachje. Geen idee of hij nieuws is of niet. Oh wacht, hij is wel nieuw, aangezien Marcy en Aowynn de enige waren die over zijn van de Huntersgroep hier.


    I'm Ellie's & Mitshy's little secret. Rawr.

    [Scarlet komt nog terug.(; Ik denk zelfs snel.]


    Listen, Smile, Agree And Then Do Whatever The Fuck You Were Gonna Do Anyway..

    [Yay :3]


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Memphis

    "Memphis, zeg me dat je een grapje maakt!" roept Cooper opeens. Ietwat geïrriteerd kijk ik hem aan.
    "Je maakt een grapje," mompelt Ayla gelijktijdig.
    Ik zucht diep en kijk de twee aan alsof ze gek geworden zijn. Ze kennen me beiden beter dan dat, of ze zouden toch moeten. Over de roedel maak ik geen grapjes. Zeker niet wat dit soort dingen betreft.
    "Ja, snoes," antwoord ik zo kalm mogelijk naar Ayla toe. "Want het is ook zo hilarisch he?"
    Ik maak een sarcastisch geluid en schud mijn hoofd. Vervolgens sta ik weer op en loop naar het raam. Het is nog vrij donker buiten, maar ik heb geen zin ze nu aan te kijken. Misschien is het beter als ik naar huis ga en ze alleen laat. Het is duidelijk dat ze het aangenamer hadden voor ik hier was. Maar Ayla belde naar Bonnie, ze vroeg zelf of ik wilde komen. Dat moet toch ook een reden gehad hebben? En toch...
    Het is me niet ontgaan hoe Cooper daarnet naar me gromde toen ik Ayla dichter tegen me aantrok. Het is helemaal niets voor hem om zo bezitterig te doen over een meisje, ookal maakt ze deel uit van de roedel. Dat is eerder mijn ding.
    En de manier waarop Ayla ging glimlachen toen hij haar aanraakte, ookal was het nog zo vluchtig.
    Cooper en Ayla? Dat kan toch niet? Of wel?
    "Memphis..."
    In een ruk draai ik me om naar Cooper. Dat klonk allerminst gezond. Ik schrik me rot als hij dan ook nog een keer op zijn bed begint te rammen en vervolgens iets mompelt dat ik niet begrijp. Ik laat er echter geen gras over groeien en ren naar de deur terwijl Ayla zich om Cooper bekommert.
    "Verpleegster! Dokter! Hulp!" roep ik zo luid ik kan de in de gang. Het duurt maar een paar seconden of ik zie een deur open gaan en een verpleegster naar me toe komt lopen, al snel volgt er een tweede en wanneer ik terug de kamer in wil, wordt ik tegen gehouden.
    "Maar- maar... Laat me naar binnen! Dat is mijn neef!" brul ik terwijl de twee zusters ook Ayla naar buiten duwen. Ik moet me heel erg inhouden niet te veranderen nu, maar ik mag me niet op mijn woede concentreren. Zonder erover te twijfelen, neem ik Ayla in mijn armen en trek haar dicht tegen me aan.
    "Ze gaan hem helpen," probeer ik ons beiden gerust te stellen. "Het komt wel goed."
    Zachtjes aai ik over Ayla's haren. Het moet goed komen. Dat moet gewoon. Anders breek ik het hele ziekenhuis af. En dat is geen loos dreigement.
    Langzaam maar zeker weet ik mezelf een beetje te kalmeren. Het zijn verpleegsters, die weten wat ze doen. Natuurlijk komt het goed met Coopje. Ik neem voorzichtig Ayla's gezicht in mijn handen en kijk haar met een geruststellende glimlach aan. Sterk blijven, Memphis.
    "Is er soms iets dat je mij wilt vertellen?" vraag ik terwijl ik mijn ogen een fractie van een seconde naar de deur laat glijden. "Je hebt nog nooit zo lief naar mij geglimlacht als naar Cooper net," voeg ik er met een overdreven pruillip aan toe.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Cooper

    Het lijkt wel bij elke keer dat ik uitadem mijn lucht mibder word. Daarom probeer ik zo min mogelijk uit te ademen, maar door de stress die er nu in mijn lichaam en om me heen is gaat dat erg moeilijk.
    "Ik heb gedrukt, ze komen eraan," hoor ik Ayla zeggen en ik pak haar hand vast waar ik vervolgens een kneep in geef. Ik sluit mijn ogen even kort en probeer mijn longen zoveel mogelijk lucht te laten opnemen.
    "Verpleegster! Dokter! Hulp!" hoor ik Memphis' stem en ik kijk richting de deur. Ik zie hoe hij buiten word gehouden en hoe Ayla word weg getrokken bij mij vandaan.
    "Nee!" roep ik waarna ik meteen flink naar lucht moet happen. Ik voel hoe de verpleegsters meteen bij me aan de slag gaan.
    "Maar- maar... Laat me naar binnen! Dat is mijn neef!" hoor ik Memphis luid roepen en ik richt mijn blik weer naar de deur maar ik zie dar hij net gesloten wordt.
    "Oke, we gaan naar beademing," hoor ik een verpleegster zeggen en ik krijg een kap voor mijn neus en mond. Iets waar ik totaal niet tegen kan. Ik ruk dat ding daarom ook meteen voor mijn mond weg. Ik voel hoe hij wer terug gedaan wordt.
    "Laat hem even zitten, we gaan je beademen," zegt de verpleegster en ik kijk haar aan, ik moet eerlijk zeggen dat mijn ogen best vochtig zijn. Ik voel hoe er lucht door het kapje wordt geperst maar ik krijg het niet binnen. "Hij neemt het niet op," zegt een van de andere verpleegsters en ik voel hoe het bed gaat rijden. "We moeten hem naar de spoedh ulp brengen, daar hebben ze de juiste benodigdheden!" ik voel hoe mijn longen maar een klein beetje van de lucht naar binnen krijgen, en dan breek ik. Er verlaten een paar tranen mijn ogen en ik voel hoe ze over mijn wangen lopen. Op de gang zie ik Memphis en Ayla en ik kijk naar ze.
    "Ayla..." breng ik zachtjes uit en ik word wen lift in geduwt waarna de deuren sluiten. Wanneer de deuren open gaan word ik de gang door gereden en kom ik in een andere kamer terecht. Meteen ontvermen doctoren zich over mij en voel ik hoe er een slangetje via mijn neis word ingebracht, het irriteert me ontzettend maar ik hem de kracht niet om iets te doen. Alles wat ik nu kan doen is janken, wat ik haast niet doe.


    • May we meet again •

    Aowynn

    ´Nou ze zien er in ieder geval geen luie lamzakken uit, Aowynn,´ grinnikte Marcy, waarop een klein lachje rondom mijn lippen speelt. Dat was waar. Ze zagen er niet uit als types die alles op z´n elvendertigste deden, en dat stond me wel aan. ´Vinden jullie het erg als ik wat te drinken neem?´ vroeg ze vervolgens waarop ik mijn hoofd schudden. ´Daarvoor heb ik het meegenomen,´ glimlachte ik en liet mijn blik weer even een keer over de papieren gaan voor ik me op de twee voor ons richtte.
    Marcy´s vertrokken gezicht was me niet ontgaan, ze hadden ons overduidelijk goed te pakken gehad. Zometeen wilde ik het toch even met haar hebben over wat er nou precies is gebeurd. Ergens in het bos ben ik haar uit het oog verloren en bij het zien van de Alfa had ik vervolgens helemaal nergens meer aan gedacht. Liet dat nou tijdens het jagen net mijn slechte eigenschap zijn, als hij in beeld kwam telde niks meer. Maar het was niet voor niks wat Ome Ray me ooit eens gezegd had; hem moest vangen wilde ik zijn roedel ook aan kunnen. En dat was precies de taak die ik voornamelijk volledig tot me had genomen.
    'Ik heb mezelf getraind, geleerd met een kruisboog om te gaan en mijn conditie die is optimaal. Elke dag train ik wel om mijn conditie ijzersterk te houden, want je moet altijd voorbereid zijn op de wolven,´ reageert Maia op mijn eerdere vraag. Wederom knik ik licht terwijl ik bij haar papieren een kleine aantekening maak. Zelf training was op zich niks mis mee, maar ik wilde wel graag weten wat voor hunters ik in mijn groep had. Sommige kon ik er alleen op uit sturen, andere wilde ik het liefst in een groepje houden. Aangezien ze dus geen referenties had van een vorige vereniging wilde ik haar zelf zien voor ze erop kon trekken, of erop uit gestuurd kon worden.
    ´Ik werk zelf met pijl en boog, nog echt een ouderwetse manier. Binnenkort zou ik graag met je samen willen kijken naar hoe het schieten je af gaat, met je kruisboog natuurlijk,´ reageerde ik en liet mijn stem wat vriendelijker en minder zakelijk klinken. ´Wat betreft je conditie.. Op dit moment ben ik niet in staat die samen met je te peilen,´ vervolgde ik en legde mijn hand weer lichtjes op mijn bovenbeen. Die was het ergste, de blauwe plek op mijn rug kon ik zo goed mogelijk nog wel negeren.
    ´Wanneer ik weer wat beter te been ben wil ik je ook graag een dag meenemen om met me te trainen dan kunnen we samen-´ Hoewel ik nog niet uitgesproken was werd ik onderbroken door een jongen die het tuinhuis binnenstapte, overduidelijk veel te laat. ´Sorry, dat ik zo laat ben, er was iets uitgelopen.. Ik ben Noah,´ zei hij waarop ik mijn wenkbrauw optrok en even Marcy aankeek. Ik had een hekel aan laatkomers dus ik mocht voor hem hopen dat dit geen vast iets was. ´Aangenaam, ik ben Maia,´ hoorde ik Maia zeggen, waarop ik weer naar de jongen keek en hem een licht afkeurende blik toe wierp.
    ´Laten we er voor de volgende keer dan graag voor zorgen dat je wel op tijd bent,´ reageerde ik. ´Ik ben Aowynn, en dat is Marcy,´ vervolgde ik en nam de jongen volledig in me op, waarna ik hem gebaarde ergens te gaan zitten. ´Als we alles hebben nagelopen kunnen we kijken wat je aan extra trainingen eventueel nog nodig hebt, en wat je zwakke punten zijn. Ik wil mijn hunters zo goed voorbereid mogelijk erop uit hebben,´ zei ik vervolgens weer tegen Maia en wierp haar mijn eerste echte oprechte glimlach toe, ook al was hij wat kleintjes.

    Ayla

    ´Verpleegster! Dokter! Hulp!´ hoorde ik Memphis op de gang roepen terwijl Coop mijn hand had vastgepakt. Zacht, maar stevig hield ik hem vast terwijl ik hem bezorgd aankeek. ´Alles komt goed,´ zei ik tegen hem, maar ik had de woorden nog niet uitgesproken of ik werd bij het bed weggetrokken door twee zusters. ´Maar- maar… Laat me naar binnen! Dat is mijn neef!´ Memphis luide geroep buiten op de gang en Cooper die hard ´´Nee!´´ roept wanneer ik wordt weggehaald maken me even gek. ´Ik wil terug naar binnen,´ roep ik tegen de zusters, maar beide geven geen gehoor en ik word zonder pardon de gang opgeduwt.
    ´Ik wil naar binnen! Memphis..´ Mijn stem klinkt in een smeekbede terwijl Memphis me in zijn armen neemt en dicht tegen zich aan trekt. Onrust en schrik giert door mijn lijf heen en het enige waar ik aan kan denken is Cooper, en hoe het met hem gaat. ´Ze gaan hem helpen. Het komt wel goed.´ Memphis stem klinkt gerustellend en hoewel ik een poging doe mezelf te kalmeren lukt het me niet.
    ´Het moet wel goed komen,´ breng ik met een trillerige stem uit terwijl mijn ogen angstig op de deur van Coop´s kamer is gericht. Zachte aaitjes gaan er over mijn haren heen en ik blijf mijn best doen mezelf te kalmeren. Cooper had er niks aan als zowel ik, als Memphis, onze controles zouden verliezen. In dit geval waren we compleet machteloos en er waren ervaren mensen bij hem. Zachtjes word mijn gezicht door Memphis in zijn handen genomen waarop ik hem uiteindelijk aan moet kijken. Een geruststellende glimlach stond op zijn gezicht waardoor ik me langzaam wat rustiger voelde worden.
    ´Is er soms iets dat je mij wilt vertellen?´ vroeg hij me. Even keek ik hem niet begrijpend aan en volgde zijn korte blik naar de deur. Moest ik hem iets vertellen? Ik was te verward om nu te bedenken wat ik hem in godsnaam nog moest vertellen. ´Je hebt nog nooit zo lief naar mij geglimlacht als naar Cooper net,´ voegt hij er vervolgens met een pruillipje aan toe. ´Heh?´ breng ik even uit tot er al snel een lampje gaat branden. ´Nou, ja.. Ik..´ hakkel ik en voel even een lichte blos op mijn wangen verschijnen. Memphis moest weten dat ik over dit soort dingen nooit vlot sprak. Zelfs Cooper wist niet dat ik verliefd op hem was. Nu leek me dat ook een beetje onnodig om dat hem te vertellen, want hij zag toch niet hetzelfde in mij als ik in hem. Maar dit was Memphis voor me en tegenover hem had ik nog nooit iets verzwegen. Ookal kostte me het soms de nodige moeite ik vertelde hem alles wanneer hij er naar vroeg. Dat was mijn loyaliteit naar hem toe.
    ´I-ik ben-´ Tijd om mijn zin af te maken kreeg ik niet. De deur van Cooper´s kamer ging open en zodra ze met hem de gang oprijden vangt mijn blik die van Cooper. Hoewel hij iets zegt kan ik niet horen wat en ik voel de paniek weer omhoog komen. ´W-wat gaan ze doen? Waar gaan ze heen?´ piepte ik terwijl ik me los had gemaakt van Memphis en de zusters met het bed van Cooper achterna liep. Halverwege werd ik tegengehouden, waarop ze de lift in verdwenen en ik mijn handen balde tot twee vuisten. Vervolgens ontspande ik ze, drukte ze tegen mijn slapen aan en negeerde het prikkende gevoel in mijn ogen terwijl ik naar Memphis opkeek. ´Wat gebeurd er allemaal?´ bracht ik zacht uit en voelde hoe het machteloze en paniekerige gevoel me op deze manier net iets teveel begon te worden. Ik wilde naar Cooper, nu.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."