• Een klein groepje tieners heeft een groot geheim, niemand mag hier achter komen want als dat gebeurd kunnen er erge dingen gebeuren.
    Ze moeten zo onopvallend mogelijk blijven voor hun medestudenten.
    Wat hun geheim is vraag je? Ze zijn wolven, die bij volle maan zichzelf niet kunnen beheersen. Ze veranderen in hun werkelijke vorm en moeten er voor zorgen dat ze niet gesnapt worden. Van de alfa krijgen ze allerlei opdrachten. Sommige zijn gevaarlijk, sommige beangstigend.

    Voor deze groep tienerwolven is ook een groot gevaar. De Hunters. Zij zijn tieners die undercover zijn om de tienerwolven te vangen en te onderzoeken. Ze voeren pijnlijke proeven uit om erachter te komen hoe het mogelijk is dat zij bij volle maan in wolven kunnen veranderen. En of ze er iets tegen kunnen doen. De Hunters zetten alles op alles om de tienerwolven tegen te houden, voordat ze uitzaaien en een groter gevaar voor de mens worden dan ze al zijn.



    De tienerwolven: (max. 7)
    Jongens:
    1. Tijdelijke Alfa: Cooper Henderson - Papaoutai
    2. Memphis Grimmaud - Theodora
    3. Cyril Nightingale - Eltham
    4.
    Roedelloos: Jack Willows - Papaoutai

    Meiden:
    1. Scarlet Morningstar - Jackxdaniels
    2. Ayla Hope Savage - Aislynn
    3. Luna Sianii Silver - Ninuturu

    Hunters: ( max. 12 ) NODIG!
    Jongens:
    1. Noah McKinney - Catesby
    2.

    Bounty Hunter: Xander dodge Outcast - Ninuturu

    Meiden:
    1. Marcy Jarvis - Catesby
    2. Aowynn Rune Savan - Aislynn
    3.

    We zijn dringend opzoek naar Hunters!


    Rules;
    ~Minimaal 8 regels schrijven, dat is niet heel erg moeilijk. Voeg dingen toe zoals; Omgeving, gebruik tekst van andere, gevoelens, waarnemingen etc.
    ~OOC graag met haakjes; [] {} () - -
    ~Er mag best liefde tussen tienerwolven en Hunters ontstaan, maar niet alleen maar die koppels.
    ~Reserveringen blijven twee dagen staan.
    ~Graag personages die verschillend zijn, qua karakter etc.
    ~Lol hebben, dat is de grootste regel hier!
    ~De tienerwolven kunnen veranderen in wolven wanneer ze willen, maar als het volle maan is zijn ze blijvend wolf tot de eerste zonnestralen de aarde verlichten.
    ~Houd rekening met andere, wacht tot vrijwel meer dan de helft gereageerd heeft voordat jij reageert. Het is zo voor mensen die minder vaak online zijn makkelijk om er weer in te geraken.

    [ bericht aangepast door Feichin op 16 sep 2013 - 15:56 ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Memphis

    "Heh? Nou, ja.. Ik.. I-ik ben-" Ondanks het tragische van de situatie -niet alleen dat Cooper in het ziekenhuis ligt, maar het feit dat die twee gek op elkaar blijken te zijn en ik helemaal geen voorstander ben van relaties binnen de roedel, moet ik zacht glimlach als ik de blosjes op Ayla's wangen zie. Dus toch, ik had wel gelijk. Wanneer haar gezicht verstrakt, volg ik de richting waar ze in kijkt. Mijn hart lijkt even stil te staan, en ik krijg rillingen over mijn hele lijf als ik mijn neefje zo zie liggen.
    "W-wat gaan ze doen? Waar gaan ze heen?" vraagt Ayla in paniek.
    Ik denk niet dat zij het gehoord heeft, maar als ik me niet vergis, zei Cooper haar naam. Haar naam, niet de mijne. Ayla, niet Memphis. Ik had al een vermoeden dat het serieus was, maar nu weet ik het wel zeker.
    Pas nadat ik tot die conclusie gekomen ben, besef ik dat Ayla uit mijn armen ontsnapt is en voorbij een paar zusters probeer te komen. Ik trek een sprintje naar de dames toe, en gebaar geluidsloos naar de verpleegsters dat ik wel bij Ayla blijf. Van Cooper is, op twee sluitende liftdeuren na, geen teken meer.
    "Wat gebeurt er allemaal?"
    Alsof het iets tastbaars is, kan ik Ayla's emoties bijna zelf voelen. De blik waarmee ze naar me kijkt is hartbrekend. Ik leg een arm om haar schouder en veeg met mijn andere hand een verdwaalde lok haar van voor haar gezicht weg. Vervolgens druk ik een kusje op haar voorhoofd.
    "Rustig blijven, snoesje. Hier help je hem niet mee. We geven allemaal om Cooper, maar het enige dat we kunnen doen is wachten en op de dokters vertrouwen," sus ik haar. Ik kijk haar met een indringende blik aan terwijl ik mezelf dwing me sterk te houden. "Ik beloof je dat je naar hem toe mag zodra de dokters ermee instemmen. En als je je er beter bij voelt dan wacht ik wel even op de gang, zodat hij je zelf kan troosten."
    Ik leg mijn vrije hand op haar wang en aai er zachtjes over. Even schiet er een beeld van Aurora door mijn hoofd en de tranen springen me haast in de ogen. Zij had Ayla zoveel beter kunnen troosten dan ik, met haar zachte stemmetje en aandoenlijke snoet. Ik zucht zachtjes en neem Ayla opnieuw in haar armen, en dit keer niet alleen om haar troost te bieden. Ik kan er zelf namelijk ook wel een beetje gebruiken.
    Laat me alsjeblieft Cooper niet verliezen, niet nog iemand. Drie mensen kun je amper een roedel, een familie noemen en Cyril kennen we niet eens zo goed. Ik kijk zo subtiel mogelijk rond om te kijken of ik geen van de verpleegsters zie die met Coop mee gingen. Niemand te zien. Hier blijven staan is geen optie.
    "Laten we een kop koffie en een broodje halen. Hoe lang ben je hier al? Je bent vast toe aan iets om te eten," fluister ik terwijl ik haar een beetje los laat.
    Ik neem haar bij de hand en trek haar achter me aan, naar de cafetaria.
    "Hoe lang voel je je al zo?" vraag ik stilletjes, terwijl ik haar aankijk.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Marcy Jarvis
    “Daarvoor heb ik het meegenomen,” antwoordde Aowynn lachend. Ik vond het wel amusant hoe ze los tegen mij deed, maar zodra haar blik op de twee nieuwelingen in de sofa bleef hangen ze zo zakelijk werd als maar kon. Echter vertrok mijn gezicht toen ik mijn been van het tafeltje afhaalde en rechtstond. Ik mankte nogal wankel richting het aanrecht terwijl ik opzoek ging naar een beker.
    “Ik heb mezelf getraind,” begon Maia,“geleerd met een kruisboog om te gaan en mijn conditie die is optimaal. Elke dag train ik wel om mijn conditie ijzersterk te houden, want je moet altijd voorbereid zijn op de wolven.”
    Daar had ik wel respect voor. Volgens mij zou ik niets kunnen met dat zwaard van me als ik mezelf alles had moeten leren. Dankuwel, hunter moeder en vader. Daarin voelde ik me dan wel weer bevoorrecht. Maar de trainingen met Aowynn hadden mijn techniek er ook wel op doen vooruit gaan.
    “Ik werk zelf met pijl en boog, nog echt een ouderwetse manier. Binnenkort zou ik graag met je samen willen kijken naar hoe het schieten je af gaat, met je kruisboog natuurlijk,” vertelde Aowynn. Ik had het niet meer op vliegende dingen, zeker niet nu ik erdoor een gat in mijn hand had. Dus ik bleef toch maar liever uit de buurt. Het was niet dat ik hun niet vertrouwde, maar ik zag mezelf er wel voor aan om even gezellig ertussen te lopen terwijl ze schoten en dan was ik gaatkaas.
    “Wat betreft je conditie…” ging ze verder. “Op dit moment ben ik niet in staat die samen met je te peilen.”
    Ik had ondertussen mijn beker al uitgeschonken een wilde een slok nemen. Een zachte grinnik kwam uit mijn mond. Betrapt sloeg ik mijn hand voor mijn mond en keek ik haar aan. “Sorry, eigenlijk is het niet grappig. Het lag gewoon aan de manier waar op je het zei,” verontschuldigde ik me. “Willen jullie ook wat te drinken?”
    “Wanneer ik weer wat beter te been ben,” ging Aowynn toch verder, “wil ik je ook graag een dag meenemen om met me te trainen dan kunnen we samen-”Haar zin werd afgekapt door een deur die open ging. Een jongen rond onze leeftijd stak zijn hoofd naar binnen en glimlachte kort. “Sorry dat ik te laat ben, er was iets uitgelopen… Ik ben Noah.”
    Oeeh, die had het aan zijn broek hangen. Aowynn hield allesbehalve van telaatkomers. Aowynn trok haar wenkbrauw op en de blik die ze me gaf bevestigde mijn vermoedens. “Aangenaam, ik ben Maia,” antwoordde Maia.
    De afkeurende blik die Aowynn naar de jongen toewierp deed me weer zacht grinniken. Eigenlijk zou ik niet mogen lachen en hoewel ik pijn had, was ik dan ook wel goed gezind. Waarschijnlijk omdat ik hier zat en niet alleen thuis, maar ook omdat Hunten een van de liefste dingen was die ik deed.
    “Laten we er voor de volgende keer dan graag voor zorgen dat je wel op tijd bent,” zei Aowynn. “Ik ben Aowynn, en dat is Marcy.”
    Ik wilde terugstrompelen richting mijn zitplaats, maar omdat nog niemand had geantwoord en de jongeman die net binnenkwam er was gaan zitten werd ik wel gedwongen om recht te blijven staan.
    “Als we alles hebben nagelopen kunnen we kijken wat je aan extra trainingen eventueel nog nodig hebt, en wat je zwakke punten zijn. Ik wil mijn hunters zo goed voorbereid mogelijk erop uit hebben,” richtte Aowynn zich daarna weer op Maia.

    Noah McKinney

    “Aangenaam, ik ben Maia,” antwoordde een meisje op de bank. Ik knikte begroetend en glimlachte kort.
    Het meisje met de map op haar schoot – duidelijk de dominantie hier – wierp me een afkeurende blik toe. Ik echter trok me er niets van een en liet mijn blik over de kamer glijden. Ik moest wel toegeven dat ze hier lekkere chicks hadden in dit groepje. Ik zou het haast erg vinden als ze me weg zouden sturen omdat ik te laat was. Een zacht gegrinnik kwam van een meisje met krullen, dat rechtstond en van haar glas nipte als een boer met kiespijn. Waar zat zij nou weer om te lachen?
    “Laten we er voor de volgende keer dan graag voor zogen dat je wel op tijd bent,” zei het meisje met de map. “Ik ben Aowynn en dat ik Marcy.”
    Zoals ik al dacht; chick was kwaad. Of ze kon er in ieder geval toch al niet mee lachen. Hoe dan ook, ik kon maar beter even mijn manieren houden voordat ik er al meteen uit gegooid werd. Het meisje knikte als teken dat ik moest gaan zitten en dat deed ik dan ook op het vrije plekje in de zetel. “Zal ik doen,” antwoordde ik beleefd, ook al kon ik er niet aan doen dat dat feestje uitgelopen was. Behalve vroeger weggaan natuurlijk, maar dat was niet van mijn gewoonte.
    Aowynn’s aandacht voor mij leek alweer helemaal verdwenen te zijn en ze ging verder tegen het meisje naast me met de lange haren. “Als we alles hebben nagelopen kunnen we kijken wat je aan extra trainingen eventueel nog nodig hebt, en wat je zwakke punten zijn. Ik wil mijn hunters zo goed voorbereid mogelijk erop uit hebben."


    "Do not be angry with the rain; it simply does not know how to fall upwards.” - Vladimir Nabokov

    Ayla

    Zacht legt Memphis zijn arm om mijn schouder en veegt met zijn andere hand een lok uit mijn gezicht weg. Op dit moment wilde ik niet eens weten hoe mijn spiegelbeeld eruit zag, want als dat eruit zag zoals ik me voelde was dat alles behalve charmant. Niet dat ik daar nu op dit moment zo heel erg mee bezig was. Een klein kusje wordt op mijn voorhoofd gedrukt terwijl ik de opkomende tranen uit mijn ogen veeg.
    ´Rustig blijven, snoesje. Hier help je hem niet mee. We geven allemaal om Cooper, maar het enige dat we kunnen doen is wachten en op de dokters vertrouwen. Ik beloof je dat je naar hem toe mag zodra de dokters ermee instemmen. En als je je er beter bij voelt dan wacht ik wel even op de gang, zodat hij je zelf kan troosten.´
    Memphis zijn woorden zijn sussend en helpen me enigszins te kalmeren. Zijn vrije hand legt hij op mijn wang en aait er vervolgens zachtjes over, waarop ik hem een bibberig glimlachje toewerp. Hij had gelijk, door als een paniekhaas hier over de gangen heen te lopen hielp ik Coop inderdaad niet en zou ik waarschijnlijk meer problemen veroorzaken als wat anders. Een diepe zucht verlaat mijn lippen terwijl ik licht knik naar Memphis en hij me weer in zijn armen neemt. ´Het komt inderdaad wel goed. Cooper is sterk,´ mompel ik zacht en sla mijn armen ook even om Memphis heen.
    Als ik het zo moeilijk had, dan moest Memphis het al helemaal zwaar hebben. Het was tenslotte zijn neef. En mijn gedrag hielp daar dan ook niet echt bij. ´Laten we een kop koffie en een broodje halen. Hoelang ben je hier al? Je bent vast toe aan iets om te eten,´ fluistert hij dan en laat me vervolgens een beetje los.
    ´Ik ben hier al vanaf dat hij hier heen is gebracht,´ reageer ik en werp ondertussen nog even een blik op de liftdeuren. ´Ik had je eerder willen bellen, maar je mobiel deed het niet en we wisten niet waar je was. En door alles wat er gebeurde.. was ik het ook een beetje vergeten,´ voegde ik er vervolgens zacht aan toe en liet mijn hoofd een beetje hangen terwijl hij me aan bij hand nam en achter zich aan trok naar de cafetaria.
    ´Hoe lang voel je je al zo?´ Even kijk ik hem schuin aan en zie dat zijn blik op de mijne is gericht. Dit keer hoefde ik geen twee keer na te denken over wat het bedoelde, zijn gezicht alleen sprak al boekdelen. ´Nog niet zo lang,´ reageerde ik en schraapte vervolgens al mijn moed bij elkaar om Memphis gewoon direct en zonder hakkelen te vertellen wat ik dacht. ´Ik vond hem al een tijdje leuk, maar ik had er eerder niks achter gezocht. Gisteren zijn we bijna de hele dag weggeweest en toen.. Ja..´ vervolgde ik en voelde mijn wangen wederom weer kleuren bij de gedachten aan gisteren in het restaurantje. Ik moest waarschijnlijk als een verlegen schoolmeisje over zijn gekomen op Coop. Met mijn blozende wangen en de kriebels in mijn buik.
    ´Er is niks gebeurd ofzo, je kent me wel. Ik kwam er gewoon achter dat ik erg gek op hem ben. Hij weet er ook van niks en dat is ook niet nodig,´ voegde ik er wat zachter aan toe terwijl we de cafetaria bereikte. Inmiddels had ik mijn blik voor me gericht en slaakte een kleine zucht. Het liefst zou ik Coop vandaag nog vertellen hoe ik me voelde, maar ik was te bang voor een afwijzing en daarom vermeed ik die liever ook.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [ hier is 't ook al ff stil :3 ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Memphis

    "Nog niet zo lang. Ik vond hem al een tijdje leuk, maar ik had er eerder niks achter gezocht. Gisteren zijn we bijna de hele dag weggeweest en toen.. Ja.. Er is niks gebeurd ofzo, je kent me wel. Ik kwam er gewoon achter dat ik erg gek op hem ben. Hij weet er ook van niks en dat is ook niet nodig," antwoordt Ayla. Het verbaast me een beetje dat ze er nu zo vlot over spreekt, maar wanneer ik haar zie blozen besef ik dat het haar vast meer moeite kost dan ze laat uitschijnen. Ik grinnik even. Deze kant heb ik nog niet vaak van haar gezien. Hoewel Ayla één van de weinigen in de roedel is die op een normale manier voor haar gevoelens uitkomt, stelt ze zich niet vaak zo gevoelig op.
    "Jij denkt dat hij van niks weet?" vraag ik terwijl ik mijn wenkbrauw optrek. Ondertussen hebben we de cafetaria bereikt en hou ik de deur voor haar open. Ik begin me een beetje af te vragen of die twee blind zijn. Ik ben de meest ongevoelige zak van de roedel wat relaties en liefde betreft, maar zelfs ik heb in de smiezen dat die twee meer in elkaar zien dan vrienden. Of misschien komt het gewoon omdat Cooper mijn neef is en ik hem door en door ken, dat zou natuurlijk logischer zijn. En Ayla, tja. Ik ben ondertussen goed geworden in het lezen van lichaamstaal van meisjes.
    Ik wapper even met mijn hand omdat ik merk dat ik me anders uitgedrukt heb dan ik zou willen. Ik bied Ayla mijn arm aan en wandel verder de cafetaria in.
    "Hij kan misschien inderdaad zelf niet goed benoemen wat er in hem omgaat, en waarschijnlijk snapt hij je subtiele gedrag ook niet, maar denk je nou echt dat Coop je niet ziet staan? Ayla, kom op. Zo naïef ben jij heus niet, je moet toch weten welk effect je op hem hebt?" zeg ik rustig.
    Ik moet zachtjes lachen om de ironie van de situatie. Ben ik, de eeuwige vrijgezel die relaties binnen de roedel volledig heeft afgezworen, nu echt mijn neef en één van mijn meest vertrouwde roedelleden aan het samen brengen? Ben ik serieus degene die hen moet vertellen wat ik bij de ander zie? Ik haal mijn vrije hand door mijn haren en kijk Ayla een beetje verbaasd aan. Wanneer we bij de rij zijn aangekomen, om aan te schuiven en te bestellen, wacht ik even voor ik verder ga. Ik ga wat dichter bij haar staan en zorg ervoor dat mijn stem een stuk stiller is. Het is niet dat ik hier ook maar iemand ken of herken, maar het komt gewoon door het delicate onderwerp, vermoed ik.
    "Je hebt het niet gehoord, hé?" besef ik luidop. "Ayla... Hij zei jouw naam toen ze hem de lift in reden. Jouw naam, niet de mijne. Cooper stelt zijn familie boven alles... Kan je echt geen reden bedenken waarom hij dan eerder jou bij zich zou willen dan mij?" Ik kijk haar indringend aan en doe mijn best mijn uitdrukking zacht te houden. Om eerlijk te zijn, ik had verwacht van Ayla dat ze de situatie met Coop zelf in de hand zou hebben. Maar ze lijkt zich er zo onbewust van.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    Ayla

    ´Jij denkt dat hij van niks weet?´ vraagt Memphis me met een opgetrokken wenkbrauw. Licht schud ik met mijn hoofd en haal kort daarna mijn schouders op. Natuurlijk wist Cooper het niet, ik had hem niks verteld en mijn pogingen iets te laten blijken waren nou ook niet bepaald een succes. Als hij de deur van het cafetaria voor me open houd loop ik door, waarna ik even mijn blik rond laat glijden voor ik me weer op Memphis richt, die op zijn beurt even met zijn hand wappert.
    ´Hij kan misschien inderdaad zelf niet goed benoemen wat er in hem omgaat, en waarschijnlijk snapt hij je subtiele gedrag ook niet, maar denk je nou echt dat Coop je niet ziet staan? Ayla, kom op. Zo naïef ben jij heus niet, je moet toch weten welk effect je op hem hebt?´
    Even doe ik mijn mond open om te reageren, maar klap hem dan al snel weer dicht. Ik was niet naïef. Of misschien een heel klein beetje. Als ik Memphis zacht hoor lachen kijk ik hem schuin aan, waarna hij met zijn hand door zijn haren heen gaat en me verbaasde blik toewerpt. Bij de rij aangekomen kijk ik bedenkelijk voor me uit. Er was wel een moment geweest waarop we beide ietwat ongemakkelijk zaten, maar ik vermoedde dat dat meer kwam door mijn subtiele poging iets te laten blijken dan dat het kwam doordat Coop misschien hetzelfde dacht, en voelde.
    ´Je hebt het niet gehoord, hé?´ Met een niet begrijpende blik richt ik me weer op Memphis en kijk hem vervolgens vragend aan. ´Ayla… Hij zei jouw naam toen ze hem de lift in reden. Jouw naam, niet de mijne. Cooper stelt zijn familie boven alles… Kan je echt geen reden bedenken waarom hij dan eerder jou bij zou willen dan mij?´ Met een indringende blik kijkt hij me aan terwijl ik hem nog steeds niet begrijpend aan blijf kijken. Ik had inderdaad niet gehoord wat Cooper zei, op dat moment was ik te paniekerig om iets goed door te krijgen, en ik wilde zo graag achter hem aan.
    ´Misschien zei hij het omdat ik al de hele avond en nacht op hem had zitten wachten,´ bracht ik uit, wetende hoe stom die zin wel eigenlijk niet klonk. Het was precies wat Memphis zei, zijn familie kwam boven alles en daar zou niemand tussen komen. Zelfs ik niet, toch? ´Denk je..´ Licht schudde ik mijn hoofd terwijl ik iets naar voren stapte om de rij bij te blijven. Ik kon niet geloven dat Coop net zo over mij dacht als ik over hem. Ik wilde het wel, niks liever, maar ik had bij hem nooit meer het gevoel gekregen als alleen maar vriendschap. Waarschijnlijk een van de redens dat ik mijn eigen gevoelens zolang onderdrukt had.
    Memphis zijn woorden gleden opnieuw weer door mij hoofd heen en ik voelde een vorm van waarheid steeds meer naar binnen glijden. Een kleine glimlach sierde even mijn lippen en de zachte kriebels in mijn buik stegen even op. ´Zou hij echt zien in mij, wat ik in hem zie?´ mompelde ik zacht en vragend naar Memphis, terwijl ik voor me uitstaarde. Het naïeve gedeelte in me sprak het echter tegen en verklaarde me licht voor gek dat het enigszins zo zou kunnen zijn, maar als het waar was wat Memhis zei.. Coop zei mijn naam, niet dat van Memphis.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [Vanmiddag komt mijn reactie eraan (: ]


    I'm Ellie's & Mitshy's little secret. Rawr.

    (Mijne ook hoop ik, als ik wat met Coop weet;))


    • May we meet again •

    [ik wacht nog even, maar ik wil wel lekker verder lezen, dus mensjes(A)]


    Madness will change you

    [Cybele --> Nerys ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    Memphis

    Ik kan Ayla's hersenen zowat horen kraken, en het muntje lijkt maar traag te vallen.
    "Misschien zei hij het omdat ik al de hele avond en nacht op hem had zitten wachten." Ik rol met mijn ogen en schiet in de lach. Niet omdat ik het zo grappig vind, het is eerder een lach uit miserie. Ik begrijp niet hoe die twee niet kunnen zien hoe stom ze in elkaars buurt doen. Ik voorspel nog heel wat vervelende, ongemakkelijke kleffe momenten als ik bij hen in de buurt ben, nu Ayla het weet van Cooper, maar wat dat betreft stel ik het geluk van mijn neefje boven dat gevoel. Ondertussen kunnen we wat verder schuiven in de rij.
    "Denk je..." Ik kijk nog net op tijd naar Ayla om te kunnen zien hoe ze haar hoofd zachtjes schud. Oh, in godsnaam! Hoe kun je nou zo blind zijn? Een kleine, diepe geïrriteerde grom verlaat mijn lippen. En dat moet mijn ne- Nee, nee. Nee, Memphis zo moet je niet gaan denken. Ayla is een goede partij, beter dan jij waarschijnlijk ooit zult krijgen. Ze is zorgzaam, trouw, zachtaardig en bovendien lig ik zo vaak in een deuk met haar. Cooper mag zich gelukkig prijzen dat ze op hem valt.
    Terwijl Ayla even van deze wereld weg lijkt te zijn, is het eindelijk aan ons. Ik kijk even op de kaart en bestel twee ontbijtjes. Ze bevatten elk een kop koffie, twee croissantjes, kaas en ham en een potje confituur. Gezien ik al geen man van het ontbijt ben, zou dat voor mij meer dan voldoende moeten zijn en ik heb de indruk dat Ayla ook niet veel door haar keel zal krijgen.
    "Zou hij echt zien in mij, wat ik in hem zie?" Ik kijk haar aan terwijl ik een briefje van twintig naar de dame aan de kassa schuif. Een kleine zucht verlaat mijn lippen. Ik vouw mijn portefeuille weer dicht en stop hem terug in mijn achterzak.
    "Luister, ik kan niet zeggen wat hij voelt, en ik weet natuurlijk ook niet precies wat jij voelt," zeg ik zachtjes, terwijl ik de dame gebaar dat ze het wisselgeld op het dienblad met ons eten op mag leggen. Ik neem het dienblad over en wenk Ayla mee zodat we aan een tafeltje kunnen gaan zitten. "Maar ik weet wel wat ik gezien en gehoord heb, en ik kan je vertellen dat Cooper zoiets echt niet bij elk meisje doet. Nu ik erover nadenk ben jij de eerste bij wie ik hem zich zo zie gedragen." Ik zet het dienblad op een willekeurig tafeltje en schuif een stoel achteruit voor Ayla. Vervolgens ga ik zelf ook zitten. Ik verschuif mijn stoel zodat ik dicht naast haar zit.
    "Cooper is veel onschuldiger dan ik ben, wat opzich eigenlijk niet erg moeilijk is," zeg ik met een klein lachje. "Maar als je hem echt voor je wilt winnen dan zul je het toch echt wat minder subtiel aan moeten pakken. Ik ben natuurlijk nog nooit op date geweest met Cooper, dat zou een beetje strafbaar zijn, maar ik denk dat ik je wel kan helpen met hoe je het best aanpakt. Dat ik tegen daten binnen de roedel ben, betekent niet dat ik het jullie kan verbieden en zeker niet nu Coop zo'n beetje Alfa is. Daarbij wil ik jullie beiden gewoon gelukkig zien, en als dat met elkaar is dan is het gewoon zo. Dus als ik je kan helpen, vraag maar raak," zeg ik terwijl ik in mijn kopje zit te roeren en staren.
    Voorzichtig laat ik mijn blik even opzij, naar Ayla glijden.


    I've no idea of the future, but I can see the past quite well. And the present, if the weather's clear.

    [*wakkerschop*]


    • May we meet again •

    [ Ik ga zometeen iets in elkaar zetten voor Ayla, met Aowynn moet ik nog wachten op Jaimes (: ]


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."

    [Ik weet serieus nog altijd niets voor Coop D: ]


    • May we meet again •

    Ayla

    Doordat ik zo diep in mijn eigen gedachten was verzonken had ik niet mee gekregen dat we al iets moesten bestellen. En ik wierp Memphis dan ook een dankbaar glimlachje toe, toen ik zag dat hij betaald had en het dienblad aannam.
    ´Luister, ik kan niet zeggen wat hij voelt, en ik weet natuurlijk ook niet precies wat jij voelt. Maar ik weet wel wat ik gezien en gehoord heb, en ik kan je vertellen dat Coop zoiets echt niet bij elk meisje doet. Nu ik erover nadenk ben jij de eerste bij wie ik hem zich zo zie gedragen.´
    Een voel ik mijn wangen weer kleuren terwijl we naar een tafeltje lopen. Daar aangekomen zet hij het dienblad op tafel en schuift een stoel voor mij naar achteren, waarna hij zelf ook gaat zitten. Bedenkelijk ga ik zitten en besefte steeds meer dat ik misschien toch echt een gigantisch bord voor mijn kop had zitten. ´Cooper is veel onschuldiger dan ik ben, wat opzich eigenlijk niet erg moeilijk is,´ vervolgt hij waarop ik licht knik. Dat was helemaal waar, Coop was niet het type wat inging op iemand zoals Memphis het deed. En dat bedoelde ik niet negatief over Memphis, als jarenlang een lid van zijn roedel te zijn wist ik inmiddels hoe hij in elkaar zat.
    ´Maar als je hem echt voor je wilt winnen dan zul je het toch echt wat minder subtiel aan moeten pakken. Ik ben natuurlijk nog nooit op date geweest met Coop, dat zou een beetje strafbaar zijn, maar ik denk dat ik je wel kan helpen met hoe je het best aanpakt. Dat ik tegen date binnen de roedel ben, betekend niet dat ik het jullie kan verbieden en zeker niet nu Coop zo´n beetje Alfa is. Daarbij wil ik jullie beiden gewoon gelukkig zien, en al dat met elkaar is dan is het gewoon zo. Dus als ik je kan helpen, vraag maar raak.´
    Even moest ik zachtjes lachen om zijn woorden omtrent hem daten met Coop en terwijl ik een croissantje beleg met een plakje kaas. Mijn hoofd had geen honger, maar mijn maag rammelde inmiddels alles bij elkaar. Vervolgens richtte ik mijn blik even op Memphis en keek hem peinzend aan. ´Ik ben nooit goed geweest in dit soort dingen, en ik zou niet weten hoe anders ik het aan moeten pakken,´ reageerde ik en glimlachte flauwtjes. Ik durfde best wel wat, maar praten over dit soort gevoelens deed ik met moeite en ik wist nu al van mezelf dat ik nooit op een directe manier tegen Coop zou zeggen wat ik voor hem voelde.
    Na een schuine blik op mijn broodje te hebben geworpen keek ik weer even naar Memphis. Het was aan de ene kant best raar om aan hem advies te vragen, of zelfs hulp. Er is een tijd geweest dat ik er alles aan deed om hem dwars te liggen, of uit de tent te lokken. Mijn zelfgenoemde wolvenpubertijd. Wat moest ik hem gefrustreerd hebben soms, maar volgens Bonnie was dat een volkomen normaal iets als je al zolang in eenzelfde roedel zit. Even grinnikte ik en schudde licht met mijn hoofd. ´Ik denk echt dat ik je hulp hierbij nodig heb, Memphis, want verder dan een paar subtiele hints naar hem toe kom ik volgens mij niet,´ zei ik vervolgens en schaamde me ergens even lichtelijk. Ik kon er gewoon echt niks aan doen, dit was het enige moeilijke voor mij. Als Coop het straks zou weten, en andersom ook, dan werd het iets gemakkelijker voor me om over mijn gevoel te praten.


    "Though I may kneel before you, I will never be below you.."




Add Your Banner Here