• Hey allemaal!
    Ik ben niet echt vaak meer op Quizlet op het moment, maar ik ben op zoek naar een (or meerdere) (ervaren) roleplayer(s) die een one-on-one roleplay wil(len) doen met mij.:)Liefst over email of facebook messaging.

    Interested? Laat hier onder even weten:

    Naam/pseudoniem:
    Age:
    Over email of facebook?:
    English of Nederlands?:
    Idee voor RPG?:
    Ervaring?:
    Voorbeeld van je RPG style:


    Welcome to Night Vale. All Hail the Glow Cloud. All Hail Perfect, Beautiful Carlos.

    Ik zou best wel willen.

    Naam/pseudoniem: Gabriëlle / Gaby.
    Age: Zestien zomers jong.
    Over email of facebook?: E-mail is me tot nu toe vrij prettig bevallen.
    English of Nederlands?: Ik zou me in beide kunnen verdiepen, hoewel mijn Nederlands iets minder grammatica fouten zal hebben.
    Idee voor RPG?: Genoeg. Zowel fantasy, fan-fiction als genoeg realistische situaties.
    Ervaring?: Uh, tot zo ver ik me kan herinneren schrijf ik al drie jaar echt 'serieus' binnen rpg. Schrijven op zich al wat langer.
    Voorbeeld van je RPG style: Eén van de recentere rpg stukken die ik heb geschreven.

    Ameleigh
    Woorden, omgevormd door zinnen. Ze dringen allemaal maar half door, terwijl ik zijn verhaal zou kunnen volgen. Het is simpel gezegd.. eng om hem zo overtuigd en vol bruisende energie te horen praten over iemand die ik niet ken. Over iemand die ik me niet kan herinneren. Over míj. De lange stilte die volgt als hij is uitgepraat maakt het er niet bepaald beter op. Zou het iets uitmaken als ik hem vertel dat ik gewoon niet weet wat ik zou moeten doen?
    Ik bedoel.. Zou ik alles echt hebben ingegraven als het zo mooi was geweest? Ik betwijfel het, hoewel mijn lippen nog altijd zwijgzaam op elkaar zijn geperst.
    Ik weet niet waar ik op hoopte toen ik hem om antwoorden vroeg. Misschien was ik te gretig geweest, misschien te naïef. Er was niets gebeurd. Geen dramatische terugblik op de vage, troebele herinneringen aan mijn mensenleven - geen voelbare vonken. Helemaal niets. En de leegte voelt koud. Oneerlijk.
    'Ik hou van jou, Ameleigh.' Na een onaangenaam lange stilte zorgen de kleine, warme woordjes ervoor dat mijn tanden enigszins voelbaar wegzinken in mijn onderlip, terwijl ik de jongen enkel kan aanstaren. Ik zou het haast aangapen kunnen noemen - op zoek naar een greintje humor. Maar dat blijft uit als ik de hopeloze blik in zijn ogen ontdek. En ik besef opnieuw dat hij wacht. Hij wacht op het meisje waar hij met man en macht voor vecht, omdat hij haar is kwijtgeraakt. Hij wacht op mij.
    Heel voorzichtig - alsof zijn aanwezigheid een granaat is en mijn vingers te grof - glijden mijn vingertoppen over de zachtbruine huid van zijn kaak. Warmte springt als elektrisch geladen deeltjes tegen de koude huid en zorgt ervoor dat ik de opgesloten lucht langs mijn lippen laat ontsnappen.
    Er verschijnt een frons boven mijn ogen terwijl ik in enige concentratie zijn gezicht in me opneem, om vervolgens de krullende structuur van zijn chocoladebruine lokken in me op te nemen. Ze eindigen bij zijn lippen, waar ze uiteindelijk enige tijd blijven liggen.
    Pas als ik ze met enige teleurstelling en een licht gevoel van schuld wil terugtrekken - voel ik een scherpe stoot door mijn lichaam trekken, waardoor ik vrijwel automatisch mijn arm geschrokken terug trek.

    ‘Geen ge-Ame, Raph.’ Legde ik hem streng het zwijgen op, waarna ik mijn lippen zachtjes tegen de zijne drukte, om deze vervolgens zacht te openen om zijn tong te vinden. Warm, zacht. Ik voelde mezelf glimlachen terwijl ik probeerde te winnen in een heel nieuw soort spel. Mijn lokken vielen als een gordijn over ons heen en maakte het duister nog iets intenser zwart.

    Ik schrok een moment toen de lichten aan- en uit sprongen terwijl de kroonluchter trilde en uiteenspatte in het felle licht. Raphaël trilde, diep maar liefdevol stotend terwijl de kamer in een waas verlicht en verduisterd werd. Ik voelde mezelf rillen toen Raphaël zich uitgeput tegen me aan liet zakken en de kamer opnieuw in duisternis werd gehuld. Mijn vingers streelden zachtjes de chocoladebruine krullen uit zijn gezicht en de zachte huid van zijn rug terwijl ik hem dicht tegen me aan trok en mijn ogen langzaam open en dicht liet zakken. Ik was moe, vermoeid waarschijnlijk. En het donker met de warmte maakten me ongekend slaperig. ‘Ik hou van je, Raph.’


    Happend naar adem duwde ik me van hem weg. Het voelde alsof er zojuist negenhonderd volt door mijn lichaam had gejaagd. Het kleine bandje met minieme herinneringen speelde terug, en opnieuw. Steeds opnieuw.
    'Raph..' prevelde ik zachtjes. Zijn naam, samen met het waardevolle stukje herinnering druppelde langzaam in het gat dat mijn borst bezat.
    Er waren zoveel dingen die ik op dit moment wilde doen - zoveel kansen die ik zou kunnen benutten. Maar in plaats daarvan krabbelde ik overeind om me vervolgens als een wilde op de jongen te storten. We rolden enigszins over de grond toen ik zijn lichaam raakte, maar dat was iets waarvan ik de schade later wel in me zou opnemen. Voor nu wilde ik niets anders dan mijn gezicht tegen de vertrouwde warmte van zijn lichaam drukken.


    Ad astra per aspera

    -Het ontbreken van inspiratie hindert me.-


    Le Beau n’est que la promesse du bonheur | Will you dance, dear Emma? | page 28

    Aestas schreef:
    -Het ontbreken van inspiratie hindert me.-


    Jammer :3 Maar misschien kunnen we samen iets verzinnen? ^^


    Welcome to Night Vale. All Hail the Glow Cloud. All Hail Perfect, Beautiful Carlos.

    Ik waag het erop! ;].

    Naam/pseudoniem: Maia.
    Age: Twintig sinds 01 maart.
    Over email of facebook?: E-mail lijkt mij wel een prima idee.
    English of Nederlands?: Beide is goed, ik probeer steeds meer en meer met Engels te schrijven, maar het hoeft natuurlijk niet persé.
    Idee voor RPG?: I’ve got a couple ideas, als het maar niet een fandom zoals 1D o.i.d. is.
    Ervaring?: Ja, ik RPG al enkele jaren, dus ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik wat ervaring heb.
    Voorbeeld van je RPG style: Soms schrijf ik best lange stukken. Dit is één van de langere.. zoals je al kunt merken. Geen zorgen, dat betekend niet dat ik geen kortere posts kan schrijven.

    Ryder Jason Fuller
    De wind klonk uitermate beangstigend op deze duistere nacht, die buitengewoon triest voor enkele mensen was. Al waren er nog een paar dat geen mensen waren, maar meer wat je kon schepsels noemen. Vampiers, wezens die te kampen hadden met de vloek van bloeddorst en die in mythen, verhalen en dergelijke bekend stonden als kil. Zonder enig gevoel. Onsterfelijken werden ze nu genoemd.
    Nu wist ik tot nog toe niet hoe ik daarmee om moest gaan, want het was alles behalve waar. Niet dat de verhalen niet gelijk hadden, want Onsterfelijken hadden de gave om hun gevoelens inderdaad uit te zetten, het knopje om te slaan en mensen een nachtmerrie te bezorgen. Hoewel die nachtmerrie echt was en absoluut geen droom, zoals ze dat waarschijnlijk gewild hadden. Ik weet dat datgene waar is, want in mijn eerdere dagen had ik dat gedaan. Daar ben ik nog altijd niet overheen gekomen. Desondanks was het ook waar dat, als je het niet goed kon handelen, Onsterfelijken emoties drie keer zo erg voelden – kwaad, wellust, wraakgevoelens, liefde, verdriet… Dat was misschien ook de reden dat we ons afsloten van dat alles, vooral van de liefde, want daarvan kwam verdriet en hartenpijn. Wanneer schepsels dat kregen, zullen wij dat erger mee maken dan een mens.

    ‘Nero…’ Hoewel de vrouwelijke stem aangenaam en zacht klonk, kon je duidelijk horen hoe er een toon van schuld in te vinden was. Het was dan ook haar schuld, zo was ik tot hedendaags nog steeds van mening. Haar lange, bruine lokken speelden in de wind met elkaar, die met de minuut lawaaiiger werd. Op een gegeven moment bulderde het ook zo hard dat het in een mensen huid zou kunnen snijden, zo koud en hard ging het eraan toe. Het leek wel alsof de natuurgoden het wisten, dat er iets ergs gebeurd was wat mij emotioneel onstabiel en ellendig maakte, waardoor ik nu de afstandelijke, geheimzinnige-ik was geworden.
    Een man van middelbare leeftijd, zo leek het, stond een paar meter verderop dan de dame die net zijn naam had uitgesproken. Hij had donkerbruin haar die flink door de war zat, vanwege het weer, maar het leek hem niet veel te deren. Zijn gezichtsuitdrukking stond kil en in zijn blauwgrijze ogen zag je geen enkele emotie. Het leek wel alsof hij er geen had, wat natuurlijk kwam doordat het een Vampier was. De mysterieuze sfeer rondom hem scheen dat ook te vertellen, alsof hij dat expres kwijt wilde. Het zou me niet verbazen in elk geval, het was een machtig man die graag schrik aan wilde jagen.
    Toen hij zijn naam hoorde, wat betwijfelend niet zijn echte naam was, verroerde hij nog altijd geen vinger. Niemand wist zijn echte naam, het was net zo’n mysterie als de man zelf was. Zijn emotieloze poelen waren op de grote schuur gericht, waar velen hooibalen lagen en bovendien de familieleden van een jonge man. De rode vloeistof wat je bloed kunt noemen, was gemakkelijk te zien en zelfs op die afstand dat ze stonden te ruiken, die verrukkelijke geur waar Vampiers door aangetrokken werden. Het bloed stroomde uit hun nekken, borst en armen. Ze baadde erin, terwijl ik er levenloos en huilend naast zat. Ja, het waren mijn familieleden, mijn ouders en dierbaren. Het huilen van de wind klonk als een echo van mijn eigen huilen, wat ik schokkend en wel op de grond deed. Alles was erger geworden, veel erger.

    ‘Hm,’ humde hij, ten teken dat de vrouw verder mocht praten. Het was duidelijk dat hij de leider was van de groep, de groep die mijn privacy ingekomen was en mijn familie leeg had gedronken alsof het niets meer dan een drankje was. Voetstappen klonken door het mossige gras. Het was net klaar met regenen en er waren grote modderige poelen gevormd, terwijl het geluid van de vrouw af kwam. Nu stond zij naast hem, de man die als standbeeld kon dienen, zo stil stond hij.
    ‘Dit was niet de bedoeling, Nero.’ Ze had het gezegd, zo goed en duidelijk mogelijk. Toch kon ze niets aan de toon van kritiek doen. Het schuldbeladen deel was ook gemakkelijk te horen, zeker in de oren van Nero, die zich erop getraind had zowat om die dingen te bemerken. Dit keer kwam hij wel in bewegen, waarbij hij eerst een aantal keer ongelovig met zijn ogen knipperde. Vervolgens hief hij zijn mannelijke hand op richting zijn gezicht, waar hij zijn kin vastpakte en iets over zijn korte baardje wreef.
    ‘Draai er niet om heen,’ Een bedenkelijke blik dwaalde door zijn eens zo harde, ongevoelige ogen. ‘Zeg me direct wat je punt is, Elizabeth.’ Nero zijn stem was zwaar en daarbij lichtelijk rauw, wat kwam door het pijp roken. De vrouw die dit mogelijk had gemaakt was Elizabeth, inderdaad de vriendin die ik vroeger had, maar die nu echter mijn leven had verpest. Alhoewel zij dat natuurlijk niet erkende, de schijnheilige onschuld zelve. Een beledigend gesnuif kwam er kort bij haar vandaan, voor zij antwoord gaf. ‘Zijn familie mocht niet dood, hij houdt van hen. Je kon hem dit niet aan doen! Dat was niet onze deal.’ In haar stem klonk het nadrukkelijk hoe ze hem ervan verweet dat dit gebeurde, terwijl haar stem met het woord dat ze uitsprak harder klonk. Nero leek alles behalve onder de indruk te zijn, wat hij graag liet merken aan de korte, spottende lach die hij liet horen. Zijn arm had hij ondertussen weer naast zich laten dwalen, waarna hij zijn gezicht iets kantelde jegens haar.
    ‘Jij wilde hem, dát was onze deal. Je had niets erbij vermeld, het enige dat jij kenbaar had gemaakt, was dat jij hem wilde. Niemand anders mocht hem hebben.’ Bracht hij koud uit, een botte ondertoon, waarbij er toch een scheef grijnsje op zijn lippen begon te dwalen. Het was wel glashelder voor hem dat deze vrouw een nogal bezittend dametje was als het op Zachariah aan kwam. Elizabeth had hierdoor een uiterst kwade blik in haar ogen gekregen. Hard beet ze op haar onderlip voordat zij zich helemaal naar hem omdraaide en haar mond opende.
    ‘Weet je wel wat je überhaupt hebt aan gericht?’ bitste ze. Haar slanke vinger vond zich een weg naar zijn gespierde borstkas, waar zij dan ook een paar keer in prikte, terwijl haar ogen vuur spoten. ‘Hij heeft niemand nu en dan nog maar te zwijgen over hoeveel pijn hij nu moet voelen. Kijk naar hem! Je weet zelf toch wel dat het niet mijn bedoeling was? Dat noemt zich een leider…’ Nero zijn ogen werden donkerder gedurende haar woorden, wat ook mede kwam door het geprik in zijn borstkas. Hij volgde haar woorden ook niet, nam haar bevel niet op om naar Zachariah te kijken, maar in plaats daarvan nam hij snel haar hand vast.
    ‘Laat ik het in gemakkelijke woorden zeggen die zelfs jij kunt begrijpen, Elizabeth,’ sprak hij koud. ‘We hadden een deal: jij wilde hem en in ruil daarvoor neem jij plaats in mijn groep. Je hebt hem gekregen, wat betekend dat jij nu van mij bent. As simple as that.’ Hard kneep hij nog in haar hand, maar liet hierop los en liep met flinke passen van haar weg. Zijn tanden waren op elkaar geklemd en zijn ogen stonden nog killer dan anders. Elizabeth keek hem hulpeloos en nogal verslagen achterna. Het duurde echter niet lang of zij rende door het zompige gras en de modderpoelen naar de schuur, waar ik nog zat te huilen alsof ik een klein kind was. Dit was erger, veel erger en het kon nooit meer goed gemaakt worden.


    zijn one on one rpgs niet verboden?


    Dont say why me, say try me

    BigFatLiar schreef:
    zijn one on one rpgs niet verboden?


    Op Q wel.
    Via e-mail of fb niet ^^


    But I still have this faith in the truth of my dreams.

    BigFatLiar schreef:
    zijn one on one rpgs niet verboden?


    Op het Quizlet forum, ja. Maar ik stel voor om een RPG te doen over email of Facebook. Dus niet op Q. ^^


    Welcome to Night Vale. All Hail the Glow Cloud. All Hail Perfect, Beautiful Carlos.

    ohh niet goed gelezen sorrie


    Dont say why me, say try me

    Naam/pseudoniem: Fren
    Age: 13
    Over email of facebook?: Email, aangezien ik geen Fb heb.
    English of Nederlands?: Nederlands.
    Idee voor RPG?: Nee, sorry.
    Ervaring?: Weinig tot geen, al heb ik geen moeite meer met stukjes van 10 ~ 12 regels
    Voorbeeld van je RPG style:
    Ellie O'Pry
    'Niemand zal ooit van mij kunnen houden, bedankt voor het totaal verpesten van mijn leven, wat heb ik er nu nog aan als ik van je hoor dat je van me houdt? Zo meteen zit ik in de gevangenis, door jóú ; nou dan houd je echt van me ja.' Als Daniels woorden in mijn oren weerklinken, sla ik mijn ogen neer en buig mijn hoofd zachtjes. Hij slaakt een ruwe kreet en draai zich om, om vervolgens het portiek in te stormen. Dus ik sta hier, alleen en in een wijk die ik liever vermijd. Een vraag speelt door mijn hoofd zoals de wind door mijn haren waait. Waarom? Wat hoopte ik te bereiken door Daniel achterna te lopen, en te proberen mijn excuses aan te bieden. Het bleek verloren moeite, en nu ben ik hier. Gelukkig ben ik niet onder invloed van een of ander drug, en ik wandel voorzichtig naar huis toe. Ergens midden op de baan zie ik mijn vader. Ik ga niet sneller wandelen, ik vertraag niet. Gewoon zoals ik voorheen wandelde, mijn ogen met een lege blik op de straat gericht. Ondertussen tel ik de straatstenen, alsof ik probeer op die manier de structuur in mijn leven terug te krijgen. Alleen vrees ik dat deze periode me zal breken en tekenen vanbinnen. Het verlies van Maia én van Daniel zal me opeens teveel worden en ik zal mijn gedachten naar binnen keren, leven op automatische piloot. Geheel in mezelf gekeerd, levend om te functioneren als een van de vele mensen in onze maatschappij die dromen van het leven dat ze hadden kunnen leiden. Waarom hebben zijn het verknald? Wat zorgde ervoor dat zij de pedalen verloren en in de berm reden? Ik besef dat ik nu al met donkere, eenzame gedachten rondloop en probeer me vast te klampen aan de enige bron van een schijnsel dat je amper licht kan noemen. Want anders glij ik weg en word ik misschien als Daniel. Verslaafd, en vanaf er iets fout loopt vluchtend in de wollige watten die je hoofd vullen. Ik moet er tegen vechten, moet de lege ruimte die zich nu al in mijn hoofd nestelt en die eerst gevuld was met Maia en de laatste tijd ook Daniel, vullen met iets anders dan een dronken gevoel of de onuitgeslapen roes na een nachtje flink doorzakken. Wat me vannacht te doen staat, weet ik dus maar al te goed. Ondertussen komt mijn vader steeds dichterbij. Ik weet wat hij gaat zeggen, hij en mijn moeder gaan me verbieden om ook nog maar oogcontact te maken met Daniel. Ze kunnen me echter niet verbieden om naar de dansgroep te gaan, en dat zal ook Daniel niet opgeven. Het wordt een strijd die ik niet zal winnen. Opeens voel ik me echt Odette, bedrogen door mijn eigen evenbeeld. Mijn eigen spiegelbeeld dat Daniel voor de gek hield, maar eigenlijk niet echt van hem hield. 'Op jouw leeftijd is het moeilijk om van iemand te houden, schat.' Maia's stem weergalmt in mijn hoofd. Het was niet ik, het was Odile die bij Daniel wilde zijn en van hem houden. Ik blijf achter, gevangen in het lichaam van een zwaan. Achtergebleven zonder Maia en Daniel. En Valerio? Hem geef ik met plezier de rol van Von Rotbart.

    [ bericht aangepast door Donwell op 22 maart 2013 - 12:47 ]


    Le Beau n’est que la promesse du bonheur | Will you dance, dear Emma? | page 28

    Naam/pseudoniem: lucie
    Age: 17
    Over email of facebook?: kan beide, maakt me niet uit
    English of Nederlands?: kan ook beide (:
    Idee voor RPG?: niet echt maar samen kunnen we er vast wel uit komen!
    Ervaring?: veel ervaring heb al ruim 8 rpg verhalen geschreven
    Voorbeeld van je RPG style: ik zou je er 1 kunnen mailen? Heb ze namelijk niet op Internet staan ofzo alleen op pc ^^


    When you're broken and you're shatterd love will save you from disaster.

    Naam/pseudoniem: lucie
    Age: 17
    Over email of facebook?: kan beide, maakt me niet uit
    English of Nederlands?: kan ook beide (:
    Idee voor RPG?: niet echt maar samen kunnen we er vast wel uit komen!
    Ervaring?: veel ervaring heb al ruim 8 rpg verhalen geschreven
    Voorbeeld van je RPG style: ik zou je er 1 kunnen mailen? Heb ze namelijk niet op Internet staan ofzo alleen op pc ^^


    When you're broken and you're shatterd love will save you from disaster.