• Hey,
    jaja ik weet het daar ben ik weer... Deze keer wat anders...
    Sind 4 jaar nu, heeft mijn papa de ziekte van Parkinson. Steeds gaat hij meer en meer achteruit. een maand geleden kreeg hij zwaardere medicatie,
    hij kon ervoor nauwelijks opstaan uit de zetel zonder pijn te hebben.
    Mijn papa heeft door zijn ziekte ook verschillende depressies doorstaan en is nu dus soms wat 'levensloos' om het mooi te verwoorden.
    Hij doet de hele dag niets anders als eten, tv kijken en slapen..
    Mijn mama doet alles om hem te helpen, maar ook zij gaat er nu stilletjes aan onderdoor... het is nu zelfs zover gekome
    dat ze steeds maar boos word op ons (de kinderen), ook al hebben we niets misdaan...
    Daardoor gaan ook wij er weer aan onderdoor...
    Ik weet dat het allemaal moeilijk is, maar ze heeft zojuist mijn zus zo uitgekafferd en gedaan dat ik mijn zus (die reeds 22 is!) tot hier op mijn
    kamer kan horen huilen... Dit kan toch niet de bedoeling zijn?
    niemand in dit huis kan er nog tegen... We zijn op gezinstherapie geweest en daar doen mijn ouders dus enkel maar of alles koek en ei is...
    Ik kan er gewon niet meer tegen... En daar bovenop doen onze ouders nog eens schijnheilig naar de vriendjes van mij en mijn zus.
    Ze zouden namelijk liever hebben dat beiden relaties stopgezet werden, al zouden ze dt nooit luidop zeggen...
    Maar dit is gewoon geen leven meer... Mijn zus en ik huilen iedere dag minimum 1 keer door iets wat zij zeggen of doen...

    Sorry, voor de lange tekst, maar het moest er eventjes uit.... =(
    xxx

    EDIT: mijn ouders hebben een paar maanden terug besloten om te stoppen met de therapie, want zij vinden de situatie goed zoals hij is...

    [ bericht aangepast door DreadsSnake op 14 jan 2014 - 19:14 ]

    Ik zie circulaire causaliteit.
    Ok, not helpful. Uhm, dat lijkt me een behoorlijk nare situatie. Krijg jij bij die therapie ook de kans om te zeggen dat het niet lekker gaat?


    You are beautiful, you are love.

    Vertel dan zelf eens bij de therapie dat je het er zo moeilijk mee hebt. Jullie kunnen er dan samen over praten, met iemand erbij, dan zullen ze ook minder hard reageren.


    Everybody wants forever, I just want to burn up bright...

    Je zegt dat je ouders de therapie stopgezet hebben. Dit hoeft niet te betekenen dat jij geen hulp mag zoeken voor jezelf. Als ik jou was, zou ik dat doen.. Op deze manier blijf je het (denk ik) niet volhouden, als je iedere dag minimaal één keer moet huilen om wat je ouders tegen je zeggen. Dat hoort niet. Het is echt een rot situatie, maar maak jezelf er geen slachtoffer van, zoek hulp voor jezelf en voor je zus als ze dit wil (:

    *hug* <3


    Never look back, don't doubt tomorrow.