• Heey,
    Ik heb al tijden een verhaallijn in gedachten, maar ik was aan het twijfelen tussen OP en fanfiction. Uiteindelijk ben ik voor het laatste gegaan, wat uiteindelijk uitkwam op een Hogwarts story.
    De verhaallijn van deze story heb ik uitgewerkt en ontevreden ben ik zeker niet. Het wordt geen Malfoy of Potter verhaal, integendeel. Mijn hoofdpersonages zullen onbekend zijn en een jaar hoger zitten dan het jaar van Harry en co. Ik heb namelijk geen zin om een verhaal te schrijven, waarin de helft van Rowling afkomt, vandaar dat dit verhaal niet om de personages van Rowling zal draaien. Wel zullen de namen enkele keren langskomen, Harry is immers in alle afdelingen en leerjaren bekend.

    Als je interesse hebt zou het fijn zijn als je onderstaande lijst in zou kunnen vullen. ^^
    Je bent vrij in het bepalen van de lengte van het lijstje, ik zal alles sowieso wel lezen.

    Naam:
    Kort iets over jezelf:
    In welk perspectief schrijf je het liefst:
    Verleden of tegenwoordige tijd:
    Hoe regelmatig schrijf je?:
    Heb je een uitgebreid vocabulair?:
    Welke story die je hebt geschreven had/heeft het meeste succes?:
    Een fragment van je schrijfstijl (in een spoiler s.v.p.):
    Heb je zelf misschien nog wat leuke ideeën (dit mag ook in een pb, anders graag in een spoiler):

    Als er genoeg mensen die interesse hebben zijn, kijk ik naar de beste en stuur ik hem/haar/hun een pb'tje met de verhaallijn.
    Voor de nieuwsgierigen, mijn schrijfstijl hieronder. :]

    De heerlijke geur van versgebakken brood drong de neusgaten van een meisje binnen, die net de bakkerij binnen gestapt was. Haar bruine haar had ze in een rommelige knot bovenop haar hoofd vastgezet met enkele speldjes en haar wimpers droegen een dun laagje mascara met zich mee. Glimlachend streek ze met haar roodgelakte nagels een losgeraakte pluk haar weer achter haar oor, om vervolgens richting de rekken en planken te lopen. Vol nieuwsgierigheid liet ze haar blik langs de broden glijden, wat voor speciaals was er vandaag gebakken? Zoetigheid. Donuts met allerlei kleuren glazuur en appelflappen in alle maten.
    Schichtig om zich heen kijkend, stak ze langzaam haar hand uit, om snel een cupcake mee te grissen.
    'Wie is daar?' Een vriendelijke vrouwenstem weerklonk in de oren van het meisje en verschrikt keek ze op, iemand had haar betrapt.


    xoxo.

    [ bericht aangepast door Camouflage op 15 jan 2014 - 16:30 ]


    And when I leave, you will finally understand, why storms are named after people.

    Naam: Noekerddd.
    Kort iets over jezelf: Ehm, tsja. Ik ben dus Noek.
    In welk perspectief schrijf je het liefst: Ik vind alles best.
    Verleden of tegenwoordige tijd: Ook hier vind ik alles best.
    Hoe regelmatig schrijf je: Dat verschilt, maar ik hou er niet van de boel te verwaarlozen.
    Heb je een uitgebreid vocabulair: Hoewel ik dat zelf niet zo goed kan zeggen: Redelijk.
    Welke story die je hebt geschreven had/heeft het meeste succes: Ehm, geen idee. Het licht eraan wat jij 'succesvol' vind.
    Een fragment van je schrijfstijl: Ehm, tsja. Ik weet nooit wat voor fragmenten ik dan neer moet zetten maar hier dan een epiloog:

    De oude vrouw zakte bij de grafsteen van haar man in elkaar. Haar gewrichten kraakten protesterend, maar het kon haar koppige ziel niks schelen. Haar ziel, dat in tweeën gebroken was, met zijn dood had hij haar hart meegenomen. Pas een week geleden was het gebeurd. Hij was gestorven in haar armen, pijnloos, van ouderdom. Midden in de nacht had hij haar wakker gemaakt met een kusje op haar vervelde lippen, had haar toegefluisterd dat het einde daar was, dat hij het voelde. Ze had zijn zwaar verzwakte lichaam in haar armen genomen en hij had zijn laatste ademhaling uitgeblazen, fluisterend dat hij van haar hield en blij was dat hun leven zo afgelopen was. Dat hij nergens spijt van had. En dat hij op haar zou wachten. Met een glimlach was het leven uit zijn lichaam geblazen.
    Nu pas hadden de tranen zich in haar ogen gevormd, een week lang had ze weten te overleven zonder hem. Was ze sterk geweest, maar hij maakte haar sterk. En hij was er niet meer. Haar gerimpelde handen grepen naar de witgrijze krullen op haar hoofd, trokken hier lichtjes aan. En een kleine schreeuw van verdriet klonk over het kerkhof. De schreeuw van een verloren ziel.
    "Mam?" Klonk de zachte stem van haar oudste dochter.
    De vrouw hief haar hoofd en liet deze toen weer zakken. Haar hele lichaam schokte van de snikken en ze veroerde zich niet toen ze een hand op haar uitgemergelde schouder voelde. Klemde zich alleen maar steviger vast aan de kleine steen die er al stond, wachtend op zijn plaatsvervanger.
    Tachtig jaar precies waren ze samen geweest, de gemiddelde leeftijd van een mens. Ze waren beiden heel oud geweest, wisten dat ze niet lang meer hadden. Maar toch was het altijd een klap. Leven zonder hem bleek nog onmogelijker dan ze dacht. Tachtig jaren waren hun geschonken en ze bedankte de wereld dat zij dit had mogen voelen. Maar nu, nu was er van oude vrouw niks meer over dan een hoopje botten, grijze haren en verdriet. Oh zo veel verdriet.
    Haar dochter had hulp gehaald, merkte de vrouw toen ze haar probeerden weg te voeren. Ze bitste dat ze dat niet wou, dat ze hier haar laatste momenten door wou brengen. Bij de liefde van haar leven. Haar alles. Hier was hij het meest dicht bij.
    Het duurde even voor haar dochter realiseerde dat ook haar moeder's ziel naar de hemel zou verrijzen, dat ook zij en sprankelende ster zou worden. Dat het ieder moment kon gebeuren. Haar broertje en zusje kwamen dichter in de buurt, de laatste in haar rolstoel. Doodziek omdat ook haar andere nier er langzaam maar zeker mee op hield, maar ze wouden beiden hun moeder steunen. Alleen zij drie.
    De ademhaling van de vrouw, die eerst ongezond snel was geweest vertraagde. Ze begrief haar hoofd in de steen. Streelde met haar knokkelige vingers over de kleine inkepingen. Meer had er in de korte tijd niet kunnen komen. Maar wat er nu stond was al genoeg.
    Liam James Payne, voor altijd in ons hart.
    Haar hand verslapte, haar lichaam zakte langzaam in elkaar. Haar kinderen snakten naar adem en geruisloos stroomden de tranen over hun wangen. Haar ademhaling ging nog een laatste keer, in en uit. Haar hart klopte nog een laatste keer, een keer zoals het klopte voor haar man. Vlug, gelukkig, zielsverwarmd. Haar mondhoeken krulden omhoog. En haar ogen vielen dicht.




    Het was donker, overal zweemde een diepe duisternis. Was ze bang? Nee, ze wist dat het weer goed zou komen, dat hij haar zou komen redden. Een kleine fonkelend puntje licht verscheen. Werd steeds groter. Overal ontstonden kleine sprankelingen. De wereld werd weer licht. En opnieuw sloot ze haar ogen.
    Toen ze dezen weer open deed keek ze in het gezicht van Liam. Niet zomaar in zijn gezicht, een jong gezicht. Zoals op de dag dat ze elkaar ontmoet hadden. Zijn hele lichaam was puur, jong, ongeschonden. En verbaasd keek ze hem aan. Ze hief haar hand, bracht deze naar zijn gezicht. Probeerde zijn zachte huid aan te raken.
    Een klein schokje ging door haar hand, een tinteling, maar het lukte. Ze streelde over zijn hele gezicht, zijn wangen, zijn ogen, zijn wenkbrauwen, zijn neus en zijn lippen. Vanaf daar ging ze door naar zijn nek, naar zijn hals. En legde haar handen op zijn brede schouders. Liam hielp haar overeind. Glimlachte naar haar. Ze keek naar beneden en terwijl haar bruine, krullende haar voor haar gezicht viel kwam ze erachter dat ook zij weer jong was. En dat niet alleen.
    De littekens waren verdwenen, die op haar enkels, die op haar polsen en ongetwijfeld die in haar nek. Haar huid was egaal, overal. De tint leek een gloed te hebben. Zeker door de enkellange, sneeuwwitte jurk die ze beiden droegen. Zacht zijde was het. In haar haren waren gouden draadjes gevlochten en verbaasd ging ze er met haar handen door heen.
    "Ik heb je gemist," fluisterde ze Liam toe. Ook haar stem klonk niet meer oud.
    Zijn glimlach werd nog breder. En hij naam haar handen vast. Zacht drukte hij een kusje op haar lippen en een elektrische schok ging door haar lichaam, dit kon haar enkel niks schelen. "Kom," fluisterde hij, ze genoot van zijn warme stem. "Ze wachten op je, op ons."
    Beduusd, door alles en nog vooral door zijn jonge schoonheid knikte ze. Hij liet haar hand even los. En streelde over haar wang, veegde de glazen traan weg. Pas nu viel het haar op dat ook zijn ogen vochtig waren. Even leunde ze met zijn hoofd tegen zijn borstkas. Toen rechte ze haar schouders, haar rug en keek naar de bron van licht. De plek waar ze naar toe moesten. En hun vingers verstrengelden weer.
    Een zacht gekietel op haar pols liet haar hier even naar kijken, het was warm, niet onprettig. Ze zag woorden die oplichten, samen leken te smelten terwijl hun handen dat ook deden. Ze wist wat er stond, maar om het zeker te weten las ze het toch. Voor het weer verdween.
    I love you 'till the end, and when the end comes, I still love you.
    Ze hadden gelijk gehad, het was echt geweest. Tot het einde en daarna. Stap voor stap liepen ze richting de bron. Hand aan hand. Hun lichamen waren warm. Ze gloeiden beiden op. Waren beeldschoon. En verdwenen toen.

    Heb je zelf misschien nog wat leuke ideeën: Ehm, well. Ik weet het nog niet, misschien komen er later ideeën.

    [ bericht aangepast door Breckenridge op 15 jan 2014 - 16:54 ]


    Reality's overrated.

    Als er voldoende mensen zijn beslis ik. Niemand die wil? :3


    And when I leave, you will finally understand, why storms are named after people.

    Naam:
    Sylvie
    Kort iets over jezelf:
    19 jaar, hou van schrijven uiteraard en natuurlijk Potterhead anders vul ik dit niet in. Voor de rest ben ik ook Directioner, hou ik ook van dansen, plezier maken en Disney. Ik denk niet dat de rest echt boeiend is.
    In welk perspectief schrijf je het liefst:
    Ik-vorm.
    Verleden of tegenwoordige tijd:
    Tegenwoordige tijd schrijf ik liever.
    Hoe regelmatig schrijf je?:
    Ik probeer toch een aantal keren per week te schrijven.
    Heb je een uitgebreid vocabulair?:
    Daar kan ik zelf niet echt over oordelen vind ik, sorry.
    Welke story die je hebt geschreven had/heeft het meeste succes?:
    Euhm... dat waren er wel meerdere, maar die staan nu op inactief, buiten de meest succesvolle dan. Dat is When We Stand Together, deze schreef ik wel met iemand anders. Buiten deze, is mijn succesvolle verhaal dat ik alleen schrijf Beat Of My Heart.
    Een fragment van je schrijfstijl:

    Schreeuwend word ik voor de zoveelste keer wakker. Ik krijg steeds dezelfde nachtmerries en ze houden maar niet op. Ik trek mijn knieën naar me toe en begin dan te huilen. Omdat mijn ouders vinden dat ik langzaamaan gek begin te worden moet ik naar een psycholoog wat ik absoluut haat. In het begin loog ik dat ik een afspraak had gemaakt, maar ik dat was niet zo, dus ik verzon allerlei smoezen. Ik vertrok op het juiste tijdstip dat ik een afspraak zou hebben, zodat iedereen me zou geloven, maar uiteindelijk ging ik ergens anders naartoe. Ik ging daarna gewoon weer naar huis en deed alsof ik bij de sessie aanwezig was, maar dat was niet zo. Op een dag geloofde mijn moeder me niet meer en ze bleek me te volgen en ontdekte dus dat ik niet echt naar een psycholoog ging. Ze heeft toen zelf een afspraak gemaakt en sindsdien brengt ze me zelf elke keer. Op de één of andere manier helpt het om je verhaal aan zo'n onbekend persoon kwijt te kunnen en hulp te krijgen van die persoon. Toch heb ik het gevoel dat ook mijn psycholoog me uitlacht om wat ik vertel. Ik vertel haar elke keer opnieuw over mijn nachtmerries die zo echt lijken, ze lijken zich allemaal in de toekomst af te spelen en er gebeuren allemaal rare dingen met mensen die ik ken of gewoon ooit gezien heb. Ik ben bang, bang dat die nachtmerries ooit zullen uitkomen op het juiste moment. Toch zie ik aan mijn psycholoog haar ogen en gezichtsuitdrukking dat ze me liever zou uitlachen dan me echt te helpen.
    Als ik geklop op mijn deur hoor, zie ik hem al open gaan voor ik toestemming gaf om binnen te komen. Mijn moeder kijkt me met een bezorgde blik aan. "Heb je weer een nachtmerrie?" vraagt ze aan me. Ik knik en droog mijn tranen. Ze komt op bed naast me zitten en streelt zachtjes door mijn haar. "Het komt goed, het zijn maar stomme nachtmerries," sust ze me. "Nee, mam!" roep ik met een trillende stem. "Ik ben bang dat het echt gaat gebeuren!" snauw ik. "Shhttt, Matilda, het komt goed en die dingen gaan heus niet gebeuren..." Ze probeert me gerust te stellen, elke keer weer opnieuw, maar elke keer weer mislukt het. Ik kan niet gerust gesteld worden en ik kan al helemaal niet meer kalm blijven. Ik heb stress tot en met, ik eet amper, ik slaap amper en ben sneller ziek dan anders. Wat moet ik toch doen?

    Heb je zelf misschien nog wat leuke ideeën:
    Nu momenteel niet, maar dat kan misschien nog komen en moest je me kiezen, kunnen we samen ook altijd overleggen natuurlijk.


    16 - 09 - '17

    Nog meer? :3


    And when I leave, you will finally understand, why storms are named after people.

    Naam:
    Michelle
    Kort iets over jezelf:
    22 jaar, zeker Potterfan, daarnaast twilight en vampier/weerwolven fan. Maar in het dagelijks leven gewoon student en rij ik veel paard, werk ik in het weekend en heb ik een heel dagelijks bestaan XD Ik heb wel Dyslectie dus als je daar aan stoort dan mag je me gelijk weer weghalen;)
    In welk perspectief schrijf je het liefst:
    ik of hij/zij
    Verleden of tegenwoordige tijd:
    Euhm,, met dit soort verhalen verleden tijd maar als ik in ik perspectief schrijf tegenwoordige tijd. Ik wissel dit gewoon heel veel af
    Hoe regelmatig schrijf je?:
    Elke dag minimaal een stukje van minimaal 700 woorden
    Heb je een uitgebreid vocabulair?:
    Ik vind van wel XD
    Welke story die je hebt geschreven had/heeft het meeste succes?:
    Bloedhete zomer : totaal 105 abo's ik ben het verhaal aan het herschrijven onder een andere naam
    Een fragment van je schrijfstijl (in een spoiler s.v.p.):


    Wat random stukjes;)

    Mijn lieve blonde jager zag de kans schoon en voordat ik een stap had verroerd stond hij heel dicht bij me. Zijn lichaam was een klein beetje bedekt met zweet. Waardoor ik zijn geur niet kon ontwijken. Een moment van behoefte schoot door mijn lichaam maar ik negeerde het. Deze jongen was niet om op te eten. Nee, deze jongen poogde me te vermoorden.
    “Je speelt een gevaarlijk spel weetje,” zijn blauwe ogen vonden al snel de mijne en toen iemand hem opzij duwde om erdoor te komen voelde ik zijn lichaam heel even tegen de mijn arm. Mijn huid tintelde even maar ik negeerde het.
    “Hoezo, gevaarlijk?” Ik speelde even met mijn blonde lokken die over mijn schouder hingen terwijl ik nog steeds verleidelijk op de muziek mee danste.
    “Hij is ook een jager.” Zijn mond kwam heel dicht naar mijn oor toen hij het koel zei.
    “Hmm, als hij ook een jager is wordt dit alleen maar leuker. Want, is het niet zo dat La Gotha’s een nogal gebroederlijke clan zijn.” Ik danste te dicht bij maar dit gevaarlijke spel beviel me wel.
    Toen ik de naam van zijn Clan uitsprak zag ik zijn ogen heel even verstrakken. Zijn lippen werden in een smalle streep getrokken terwijl hij zachtjes binnensmonds vloekte.
    “Dus, je bent er achter bij welke clan ik hoor. En toch ben je niet gevlucht.” Hij sprak twee tonen lager en keek me nog steeds koel aan.
    “Ik ben niet bang voor jou.” Fluisterde ik heel zachtjes dicht bij zijn oor.
    We keken elkaar berekenend aan toen ik een hand om mijn middel voelde.
    “Tristan, je was toch niet van plan mijn nieuwe vriendinnetje af te pakken.” Mike gaf hem een ingedekte sneer. Ik voelde het aan zijn houding. Hij was jaloers dat ik aandacht aan zijn maat besteedde. Iets wat mij nog eens goed uit kon komen. Iets wat het spel nog gevaarlijker maakte."

    ‘En nu terug naar je post en laat ik niet weer merken dat dit gebeurt.’ Hij draaide zich om en leiden haar mee tussen de gordijnen door. Die achter hun weer op zijn plek verschoven. Melissa keek naar de geïmproviseerde gang voor zich. Er hingen aan alle kanten gordijnen die afscheidingen leken te maken. Een soort kleine kamertjes.
    Ze schrok licht toen Ian zijn hand op haar wang legde en haar dwong om hem aan te kijken.
    ‘Misschien is het niet verstandig dat jij dit allemaal onder ogen komt.’ Hij keek haar een poosje bedenkelijk aan. Het meisje schudden echter haar hoofd. En zijn hand gleed van haar wang.
    ‘Ik denk dat ik het wel aan kan.’ Fluisterde ze zachtjes tegen hem.
    Hij glimlachte naar haar en ze smolt van binnen. ‘Ik denk dat je inderdaad gelijk hebt. En dan als nog heb ik geen keus ik laat je niet achter bij dat tuig.’ Zijn hand wees naar het gordijn achter hun.
    En hij pakte haar hand weer vast. ‘En misschien is het ook wel tijd dat je dit komt te weten.’ Hij glimlachte weer en leiden haar mee door de smalle doorloop.

    Ze liepen door de geïmproviseerde gang. Melissa keek hoe de gordijnen zacht bewogen. Ian trok haar met een zekere snelheid mee. Ze wilde weten wat zich achter de gordijnen bevond maar ze durfde het op dit moment niet te vragen. Ian staarde voor zich uit.
    ‘Ik kan godverdomme niet geloven dat hij het gewoon weer flikt.’ Mompelde Ian meer tegen zich zelf dan tegen haar.
    Het meisje knikte enkel ze kwamen aan bij een deur. Ian trok met enige kracht de deur open.
    Een gil verbrak de stilte.

    POV Jezebell

    De volgende ochtend ging de wekker al vroeg, ze liep naar de badkamer om nog even snel een douche te nemen. Haar lange blonde krullen die tot halverwege haar rug kwamen waren nat toen ze onder de douche vandaan stapte. Het was belangrijk om de juiste indruk te maken op de eerste schooldag had ze wel geleerd. Ze zou midden in het schooljaar aankomen dus ze was benieuwd hoe haar klasgenootjes zouden reageren. Ze trok een strak strapless jurkje aan met daaronder een legging en een leer jack. Ze was de kou hier niet gewend en al die regen zou haar lichaamstemperatuur vast geen goeds doen. Ze zocht nog even de perfecte schoenen en kwam tot de conclusie dat haar 8 cm hoge hakken het beste bij haar outfit zouden passen.
    Ze keek op de klok ze zou duidelijk te laat gaan komen. Haar oom en tante waren beide niet meer thuis dus ze viste de paraplu uit de daarvoor bestemde bak naast de voordeur. Stak haar gekregen sleutel in haar zak van haar winterjas en nam haar tas in haar andere hand.
    Het regende op dit moment niet maar ze zou zeker niet haar haren laten verpestte mocht dit het wel gaan doen. Ze liep langzaam richting de high school wat nogal een opgave was op haar schoenen. Maar ach, ze was nu toch al te laat die paar minuten extra zouden ook niet uitmaken.
    Toen ze eenmaal bij de high school aan was gekomen liep ze met dezelfde pas naar binnen. Ze had zich moeten melden bij de administratie maar die was natuurlijk nergens te bekennen.
    Die mensen hier hadden vast nooit gehoord van bordjes. Een platengrond was ook voldoende geweest. Ze zuchtte toen ze haar plu en haar tas in één hand nam om vervolgens nog een andere deur te openen. Ze stond midden in een klaslokaal.
    Oeps toch de verkeerde deur, de leerlingen die aanwezig waren in het lokaal staarde haar met open mond aan. Ze negeerde ze en ging met haar vrije hand door haar haar.
    “Sorry, ik ben opzoek naar de administratie.” Ze keek de leraar die ook licht uit het veld geslagen leek strak aan. Hij pakte het echter snel weer op.

    Heb je zelf misschien nog wat leuke ideeën (dit mag ook in een pb, anders graag in een spoiler): Ideeën bespreek ik liever later;)

    [ bericht aangepast door michellexoxo op 24 jan 2014 - 21:58 ]


    Schrijven; een manier van dagdromen waarbij je elke letter op papier zet die je voor je ziet !

    naam: Hade
    kort: Ik ben 14, ik heb alle 8 de films gezien van potter:)ik ben ook directioner, mixer, lovatic, ... Ik hou ook van dansen en zingen
    perspectief: ik
    vt of tt?: tegenwoordig of verlede, maakt mij niet veel uit:)
    hoe regelmatig?: Hangt er van af
    vocabulair, goed, denk ik XD

    Harry pov:
    Ik zit op mijn kamer. Ik verveel me. Hmmm, ik zal mijn teksten nog maar eens zingen zeker. Ofnee, ik neem wel een douche. Ja, dat ge ik doen. Ik wandel naar de badkamer. Ik zet het water aan om het warm te laten worden. Ik loop naar de deur en doe hemop slot. Ik wandel terug naar de badkamer en kleed me uit. Ik ga onder de douche staan. Tien minuten later stap ik uit de douche. Ik neem een handdoek en droog me af en doe kleren aan. daarna ga ik met mijn handdoek door mijn warrige krullen. Ik loop naar de tv en zet hem aan. Even later hoor ik geklop op de deur.Wie is daar, vraag ik. Roomservice, een pakketje voor Harry Styles, antwoord een hoge vrouwenstem. Ik kom eraan. Ik zet de tv af en open de deur. Ja??? Vraag ik. Hier is je pakketje, zegt de jonge vrouw. Ze neemt het pakje, maar in plaats van het te geven, ramt ze ermee tegen mijn gezicht. Ik val met mijn hoofd tegen de tafel. Een hevige pijn voel ik bij de achterkant van mijn hoofd. het bloed stroomt van mijn hoofd. Ik zie zwarte plekken voor mijn ogen, en 1 minuut later verlies ik het bij bewust zijn. Ik word wakker. Ik open mijn ogen. Wat is er toch gebeurt, waarom heb ik zoveel pijn. Ik probeer te bewegen tot ik door heb dat ik vast gebonden ben. Ik kijk om me heen, niemand. Ik probeer te roepen, maar in mijn mond zit een grote prop. Ik probeer me zelf los te maken maar het touw zit te strak. Opeens, hoor ik gestommel in de badkamer. Een jonge vrouw, ik schat haar rond de 25 komt richting mij. De vrouw van de Roomservice, denk ik bij mezelf. Allen is het verschil nu dat er een grote vent bij haar is. Ah, ons droomprinsje is wakker, zegt de gespierde man als hij ziet dat ik wakker ben. W...w..l...l m l .... S! Probeer ik uit te brengen, maar dat lukt natuurlijk niet met die prop. Ogarmpjes, what's wrong? Ik hoor je niet zo goed, zegt de jonge vrouw bespottelijk tegen me. Ze wandelt rond de stoel waar ik vastgebonden aan ben. Haal het! Commandeerde de vrouw dan. Hier is het. DE gespierde man haalt een geweer boven. En richt het op mij. Heeeeeelp, probeer ik nog uit te brengen, ik probeer me los te wringen, maar niets helpt. Vaarwel, mister Styles is het laatste wat ik nog hoor een fractie van een seconde later, schiet de vent een kogel door mijn hoofd. Daar lig ik dan, dood.

    .........................................
    En? wat vonden jullie ervan???
    Xxx


    Friendship is not about who you know the longest, it's about who is there when you need someone the most <3

    Ik zou ook graag mee willen werken aan je verhaal. Lijkt me een leuke ervaring, hier mijn info

    Naam: Lynn
    Kort iets over jezelf: Ik ben dus Lynn, 19 jaar, Harry Potter vind ik zelf geweldig en heb de boeken en films meerdere malen gelezen/gezien. Heel gaaf idee, maar ben het met je eens dat ik dezelfde verhaallijn niet graag terug zie komen en liever een "eigen verhaal in de wereld" bedenk om het zo te zeggen, vandaar dat dit me aansprak. Heb getwijfeld maar het bleef in mijn hoofd hangen dus besloten me toch aan te melden. Daarnaast ben ik gewoon best wel weg van fantasy en schrijf het liefst in die genre. Naast schrijven is mijn grote hobby paardrijden maar ben ook druk met school.
    In welk perspectief schrijf je het liefst: Ik-perspectief:)
    Verleden of tegenwoordige tijd: Ik mix regelmatig, maar hoofdlijnen toch wel tegenwoordig
    Hoe regelmatig schrijf je?: Heb wel eens pauze momenten, maar schrijf regelmatig. Sowieso regelmatig voor mezelf maar ben vrij kritisch op mijn verhalen.
    Heb je een uitgebreid vocabulair?: Redelijk.
    Welke story die je hebt geschreven had/heeft het meeste succes?: Nooit mega successen gehad, maar het meest toch my eternity.
    Een fragment van je schrijfstijl (in een spoiler s.v.p.):


    Ik laat je gewoon wat dingetjes zien, korte hoofdstukken;)
    Mijn eigen nieuwe HP story:
    Het getik van haar lage hakje klinkt hol in de tunnel.
    ‘Loop nu eens door.’ Een lange, slanke vrouw pakt het meisje stevig bij haar pols en trekt haar haastig mee de tunnel door. Ze ziet er angstig uit, een beetje paranoia.
    ‘Mammie, doe eens rustig. Je doet me pijn.’
    De vrouw knijpt nog harder in de pols van het meisje. In haar ogen verschijnt een pijnlijke uitdrukking. Ineens klinkt er een luide knal. De tunnel wordt gevuld met zwarte rook. De 2 personen zijn aan het zicht verdwenen, maar het zware gekuch en een zielig geblaf verraden de exacte plaats van waar de twee zich nu bevinden. De rook is nog niet helemaal weg getrokken of er klinkt een luide, pijnlijke maar vooral angstige gil die ieders nekharen van de nabije buurt overeind doet staan. Dan licht de tunnel ineens groen op. Sneller dan het gekomen was, is het verdwenen. De rook is uit de tunnel verdwenen, zo ook de personen die zich er eerst nog bevonden.

    **
    My Eternity

    Met een grijns draai ik in het glaasje aquardente die voor mijn neus staat. Het is een luguber café. De paar heren die er zitten stinken naar rook en alcohol, dragen vuile, kapotte shirts en zijn vrijwel allemaal ongeschoren.
    Er is er eentje die me opvalt. Zijn ogen schieten soms schichtig heen en weer. Als zijn blik die van mij kruist, blijft hij me strak aankijken. Niet op een manier zoals de andere in het café, eerder afwachtend. Ik snuif de geuren op die ik binnen krijg. Ik ben er nog nooit een tegen gekomen, maar vandaag zal dan mijn geluksdag zijn. Met de aquardente nog half vol schuif ik mijn stoel achteruit, leg een paar stuivers op het tafeltje en loop met statige passen naar de deur. Ik knik kort naar de uitbater van het duistere gebeuren. Buiten stap ik in een zee van zonlicht. Even scherm ik mijn ogen af. Dan pak ik een zonnebril uit mijn zak en zet deze op mijn neus. Bijna had ik hem niet horen aankomen.
    --
    De man stopt. ‘Wie ben je.’ Het is geen vraag. Meer een gebod tot antwoorden.
    ‘Net als jijzelf.’
    Zijn uitdrukking verstrakt. Hij kijkt me fel aan. ‘Ik ben niets als jij.’
    Oprecht kijk ik hem verbaasd aan. ‘Mijn excuses. Wat ik van u opmerk, zijn we hetzelfde. Misschien niet dezelfde wijsheid…’
    ‘Degene die je bent geworden, bepaald niet wie je bent.’
    Ik had hem goed ingeschat. Dit geeft me iets meer zekerheid. De kracht in zijn armen was meer spanning. Een showtje die André vaak genoeg opvoerde. Hij is niet zo oud als hij is. Lang niet zo sterk. Ik denk niet dat het op een conflict aankomt, maar als dat zo is schat ik mijn kansen in op overleven. Terwijl ik hem aankijk grinnik ik. De man stopt met lopen. ‘Dus je bent er zo een.’
    ‘Niet iedereen loopt weg voor wat hij is.’
    ‘Niet iedereen verschuilt zijn misdaden door wat hij is geworden. Het is een handicap, geen levensstijl.’
    ‘Maar het ís een levensstijl. Je bent je er misschien niet bewust van door je zwakte…’
    De spieren in zijn lichaam spannen zich aan en de lange, bleke vingers hebben zich harder rond mijn pols gesloten. ‘Maar we zijn wel degelijk door wat we worden’. Dit laatste pers ik tussen mijn lippen. Dan grijp ik zijn keel stevig vast met mijn nog vrije hand. De man is duidelijk geschrokken. Misschien door mijn felheid, waarschijnlijk door mijn kracht.
    ---
    Vaker dan eens denk ik terug aan het moment dat het begon. Nou ja, dat hij begon. Het was de eerste keer dat ik genegenheid voelde voor een ander, en deze ook toonde. De eerste keer dat ik iemand die ik lief had opgaf voor een onbekende. Ze zeggen, dat je de eerste keer onthoud. Ik neem aan dat het ook hiervoor geldt. Heel soms kruipt er een gevoel van spijt naar binnen, iets vaker een gevoel van twijfel. Beide gevoelens weet ik, als monster zijnde, makkelijk aan de kant te schuiven. De spijt het simpelst, maar twijfel volgt al snel. Wat maakt het mij tenslotte uit wat er verder gaat gebeuren. Iets goed doen kan ik amper, en als ik dat dan doe, maken verdere gevolgen niet veel uit want ik heb eens iets goeds gedaan. De eerste jaren waren nog het makkelijkst. Het kleine kind was onschuldig, goed gelovig en nam al snel alles aan wat ik hem met de paplepel ingoot. Mensen zijn niet wat ze je laten geloven te zijn. Het is het veiligst binnen deze muren. Dit is ons huis, ons leven. Mensen die hier komen willen niets dan het van ons afpakken. We moeten onszelf ertegen beschermen. Als ik dan visite had, was een knikje richting de tuin voldoende. Ik kon rustig binnen mijn gang gaan met mijn bezoeker, soms bezoekers, zonder dat ik me zorgen hoefde te maken betrapt te worden.
    ---
    Mijn lichaam die net nog slap voorover hing is omhoog geschoten als een elastiek die op spanning wordt gezet. Heel even merk ik dat Jonas’ blik op mij gericht is. Hij kijkt me twijfelend aan, maar al snel verdwijnt hij uit mijn zicht. Voor mijn ogen schieten bomen langs, struiken, een groen grasveld… en daar is het. Een snee in de vinger, zeer veel rode vloeistof. Mijn mond wordt droog en mijn oren lijken te suizen. Het enige dat nog werkt zijn mijn hersenen die het beeld voor mijn ogen verbeelden en mijn neus die de geur steeds sterker opneemt. En dan is het daar, een andere, zeer indringende geur. Het bloed en beeld verdwijnen meteen uit mijn gedachte, het suizen in mijn oren is gestopt en mijn zintuigen staan op een heel andere spanning dan een paar seconden geleden. Dan voel ik in een brandende pijn op mijn schouder die me opzij doet springen. Het beeld van de realiteit waar ik nu sta is weer helemaal terug. Maar deze keer is het niet alleen Jonas' blik die op mij gericht is.
    ‘Jij komt voor iemand die hier al lang geleden is vertrokken.’ De vrouw brengt haar slanke hand naar haar al even slanke pols en de lange, sierlijke vingers prutsen wat aan het zilveren armbandje waar witte bloemetjes aan hangen. Zorgvuldig stopt ze de armband weg in haar binnenzak. De geur mindert meteen. ‘Misschien kan ik je helpen.’
    Nog steeds wantrouwend kijk ik de vrouw aan. ‘Waarom zou jij me kunnen helpen.’ Haar geur verteld me genoeg. Zij is niet wat ik zoek.
    ‘Ik heb iemand gekend zoals jij. En ik kan me zo voorstellen dat hij degene is waarvoor je hier weder bent.’
    Mijn gedachten gaan als een gek te keer in mijn hoofd. Ongeordend, chaotisch, niet uit elkaar te houden.
    ‘Kent hij hem ook?’ Haar hoofd knikt in Jonas’ richting
    ‘Nee. Hij kent mijn oude kennissen niet.’ Ik kijk de vrouw in haar ogen aan.


    Heb je zelf misschien nog wat leuke ideeën: Ja, om samen te bespreken;)




Add Your Banner Here