• Hallo iedereen!

    Ik zou graag een verhaal willen schrijven samen met iemand. Ik wil op deze manier van mijn writersblock afkomen. Hierbij heb ik iemand nodig met veel inspiratie, creativiteit en uitbundig enthousiasme. Ik ben bereid om over vele dingen te schrijven en desnoods nog wel wat research te doen. Ik schrijf echter niet over boybands als 1D en 5SOS. Justin Bieber heb ik ooit al eens geprobeerd, maar dat werd geen daverend succes dus dat heb ik liever ook niet.

    Voel je - je geroepen om samen met mij te schrijven? Laat dan gerust een reactie achter waarbij je onderstaand lijstje invult.

    Naam:
    Leeftijd:
    Stukje van je schrijfstijl (het liefst zo recent mogelijk):
    Interesses, fandoms etc:
    Lievelingsliedje/lied waardoor je veel inspiratie krijgt:



    NOTE1: Ik schrijf eigenlijk alleen maar in verleden tijd en in de ik-vorm. Ik sta er best voor open om iets nieuws te leren, maar mijn schrijfsels komen het best uit de verf als ik in de vorm schrijf die ik gewend ben.

    NOTE2: Een Disneyachtig iets zou ik heel erg leuk vinden om te schrijven.

    Ik kies: Paracosm, Tenace, Detrahere en Tolkien.

    Dan heb ik vier co-auteurs en dat is meer dan genoeg lijkt mij. Ik wil iedereen bedanken die een reactie heeft achtergelaten en wie weet zullen we later samen een verhaal schrijven. (
    :

    [ bericht aangepast door Villanueva op 13 juli 2014 - 16:08 ]


    26 - 02 - '16

    Dit is een stukje van mijn schrijfstijl. Het is van het verhaal Socially Awkward.

    Hoe zal ik eens beginnen? Beginnen bij het begin is misschien wel handig. Ik was een baby. Een mollig, schattig, stuk ellende zoals mijn vrienden baby's wel eens noemden. Ik was echter niet een gewone baby. Dat bleek echter pas toen ik ouder werd, toen werd het pas ontdekt: Ik had autisme. Ik gedroeg me volgens mensen vreemd. Ik zei bijna niks en de meest gewone dingen waren raar voor mij. Als mensen naar me zwaaiden en me groetten, zei ik niets terug en vroeg me vervolgens af waarom ze zich beledigt voelden. Mijn ouders konden het wel goed snappen en probeerden mij bij te brengen dat ik gewoon terug moest groeten. Ik snapte er echter steeds niet de logica van. Waarom zou ik dat doen? Mijn ouders konden het niet uitleggen. Ze snapten maar niet wat er in mijn hoofd omging. Ik kwam er op latere leeftijd echter zelf achter: Ik had de sociale vaardigheden van een pinda. Ik klapte dicht als mensen mij de weg vroegen, kon wel bijna gillend wegrennen als een wildvreemde tegen me begon te praten en begon te stotteren zodra ik een frustratie kenbaar wilde maken tegen de eerste beste conducteur die ik op het station tegenkwam. Dit kwam er dus op neer dat ik sociaal enorm onhandig was en eigenlijk nog steeds ben. Ik durf wildvreemden nu wel aan te spreken, maar doe dit op de meest stomme momenten en op de meest idiote manieren. Ik heb geen sociale vaardigheden van een pinda meer, maar van een pot pindakaas. Wat er dus op neerkomt dat ik nog steeds niet zo erg opgeschoten ben. Ik ben echter net begonnen op een nieuwe school. De sociaal onhandige pot pindakaas gaat leren om contacten te leggen en te onderhouden, een wildvreemde de weg te vragen en frustraties te uiten op een conducteur. Zonder stotteren! Dit belooft nog wat mensen.


    26 - 02 - '16

    Is het goed als ik het later vanavond invul? Ik ben namelijk wel geïnteresseerd, maar ik kan het lijstje nu nog niet meteen invullen.

    Eichen schreef:
    Is het goed als ik het later vanavond invul? Ik ben namelijk wel geïnteresseerd, maar ik kan het lijstje nu nog niet meteen invullen.


    Geen probleem, neem je tijd :3


    26 - 02 - '16

    Socially Awkward is zooooo leuk, echt waar.
    Ik had het graag willen doen, alleen heb ik het er veel te druk voor. Helaas. Sorry.


    "I'm in the mood for chaos." - Cheryl Blossom [Weggooiwashand --> Katalante]

    Ashtonator schreef:
    Socially Awkward is zooooo leuk, echt waar.
    Ik had het graag willen doen, alleen heb ik het er veel te druk voor. Helaas. Sorry.


    Thanks :3


    26 - 02 - '16

          • Naam
    Mirte

          • Leeftijd
    20 (Almost 21)

          • Schrijfstijl (RPG)

          Wanneer ik eenmaal over de drempel stap, hoor ik Adam nog net enkele woorden mompelen – wat schijnt te eindigen op ‘zo, beter Hemene’. Doordat ik mezelf meerdere malen op een dag streng toe spreek op mijn eigen gedrag, weet ik precies dat Adam zojuist hetzelfde heeft gedaan. Met knarsende tanden schop ik mijn schoenen uit en plaats ze vervolgens naast de deur – in tuinen lopen op blote voeten vond ik altijd al fantastisch. Het moment dat ik besluit om naar Adam toe te lopen en hem wat te zeggen, is het moment dat ik een lichte bries van achter me voel komen ; welke mijn jurkje wat op doet bollen en me een fris, energiek gevoel geeft. Glimlachend bedenk ik me dat het iets of iemand zou moeten zijn die het beste met Adam voor heeft, zijn moeder of wellicht zijn vader. Of. . . het was slechts de wind die door het huis joeg doordat ik de deur open had staan. Doordat het eerste idee mooier klonk in mijn gedachten, stap ik met hernieuwde moed op Adam af ; welke verwoed bezig was met het schoonmaken van de steenoven.
          ‘Adam. . .’ Voorzichtig plaats ik mijn hand op zijn bovenarm, welke strak aangespannen stond doordat hij geconcentreerd aan het poetsen was – veel te hard. ‘Hé, je poetst te hard. Als er iets is, kan je dat altijd vertellen – dat weet je wel, toch?’ Mijn andere hand plaats ik zacht over de zijne, met de poetsdoek er in – waardoor ik deze gemakkelijk van hem over kan nemen. ‘Hier, laat mij het doen.’


          Voor een kort moment laat ik mijn eigen adem over mijn lippen ontsnappen. De laatste woorden waren slechts op mezelf van toepassing, aangezien ik voor de volle honderd procent zeker wist dat Neo uit deze inrichting zou stappen zodra hij was ‘genezen’. Mijn eigen toekomst was echter veel minder helder, aangezien ik nog niet klaar was voor alle sociale situaties buiten de inrichting. Het gegeven dat ik op dit moment haast op de grond viel van het ongemak en doordat mijn benen het gingen begeven.
          ‘Misschien kan je het haar op een manier duidelijk maken? Of het haar vertellen? In de films zoenen ze altijd, of ze gaan picknicken. . .’ Wanneer ik mijn eigen woorden hoor, kan ik niet anders dan mezelf een standje geven in mijn gedachten. Mijn advies was – zoals altijd – verschrikkelijk en ik vond het ontzettend ongemakkelijk dat Neo naar mij was gekomen met dit verhaal. Verwoed richt ik mijn blik op de vloer en hap even naar adem. ‘Ik weet niet hoe dat voelt en wat je er aan moet veranderen, het spijt me,’ brom ik dan maar.

          • Fandoms/IInteresses
    – LOTR
    – Hobbit
    – Disney
    – Divergent
    – Harry Potter
    – Hungergames
    – Mortal Instruments
    * Eigenlijk allerlei verschillende series (films/boeken) – ontzettend breed, daar komt het op neer.

    [ bericht aangepast door Conworld op 11 juli 2014 - 19:41 ]


    ^ Dankjewel! (:


    26 - 02 - '16

    Naam: Sha're. (Ja, met apostrof.)
    Leeftijd: Dertien. Misschien wat jonger dan jij bent, maar persoonlijk vind ik dat weinig uitmaken ;p
    Stukje van je schrijfstijl (het liefst zo recent mogelijk):

          Dit is hoofdstuk 03 van mijn verhaal Bleeding Out.

    O
    nze vertegenwoordigster, Effie Trinket, liep het podium op.
          Haar hakken tikte op de verhoging die een podium voor moest stellen. Het geluid van getik op het podium was voor iedereen het teken om te zwijgen. Alle blikken waren naar onze escort gericht. In haar perfect gemanicuurde handen hield ze een pakketje witte kaartjes. Ze zou alles gewoon op kunnen lezen. Moeite doen om te improviseren was vast teveel gevraagd.
          'Welkom, district twaalf.' Begon ze met een eigenaardig stemgeluid. 'Wij zullen wederom weer tributen mogen kiezen. Ditmaal zelfs het dubbele aantal. Twee halfgoden en twee eerdere winnaars zullen ons naar de overwinning mogen leiden!' Ze lachte haar parelwitte tanden vrolijk bloot en liep al snel naar de eerste glazen bol op het geïmproviseerde podium.
          'Dames gaan voor.' Ik wierp een blik op Katniss. De angst was van haar gezicht af te lezen. Ik kende onze winnares maar al te goed. Nu ze zelf een zoontje en een dochter had, hielp ik Peeta in de bakkerij en paste ik regelmatig op de kleine Sue en John. Ze leerde me soms boogschieten en met het beetje verstand dat ik van zwaardvechten had, leerde in haar andere wapens aan. Gewoon voor de lol.
          Ze wist zelf ook wel dat ze dit jaar opnieuw de arena in zou moeten. Ze was begonnen met flippen zodra ze hoorde dat er eerdere winnaars de arena in moesten. Ik had er naast gezeten, zoals vaak. Mijn ouders waren niet de meest aardige mensen en op heel wat klappen te voorkomen, bleef ik liever uit hun buurt.
          Toen ze eenmaal bijgedraaid was, besefte ze dat ook Peeta, maar ook ik een kans maakte de arena in te moeten. Uiteraard begon ze zich vervolgens zorgen om ons te maken, maar we verzekerde haar beiden dat het wel goed zou komen.
          Nu ik hier stond was ik er niet meer zo zeker was. De twijfel sloeg toe zodra Katniss al op het podium was verschenen, en voor onze halfgodin, Hannah Carson, geen vrijwilligers waren. Als ik werd getrokken kon ik niet verwachten dat iemand het voor mij op zou nemen en de vloek van getrokken worden op zijn of haar schouders zou willen dragen.
          'Haymitch Abernathy.' Aan het eind van haar stem ging het volume van haar stem al snel omlaag. Ook Katniss slikte nerveus. Het was de bedoeling dat Peeta getrokken zou worden, niet Haymitch. Nu zouden de geliefde alsnog samen de arena in moeten en was ik de enige die op hun kinderen zou kunnen passen zonder dat ze zich af gingen vragen wat er aan de hand was.
          'Ik bied me aan.' Klonk de stem van Peeta al snel, waarna de blonde jongeman van momenteel bijna vijfentwintig jaar oud op het podium verscheen. 'Goed dan. Op naar onze laatste mannelijke tribuut.'
          De seconden die volgde waren de meest langzame seconden die ik ooit heb meegemaakt. Alles leek in slow motion te gaan. Hoe onze escort haar hand in de glazen bol stak, hoe ze het witte papiertje zorgvuldig vastpakte en de inkt opnam met haar blik. 'Raven Calloway, zoon van Hades!'

    Interesses, fandoms etc: Griekse Mythologie, Percy Jackson & Heroes of Olympus, Hunger Games, klein beetje van Harry Potter, Divergent (Enkel boek één gelezen & film deels gezien.) & uiteraard schrijven. Ook houd paardrijden me bezig en houd ik enorm van geschiedenis. Verder schrijf ik vrijwel alles (Enkel geen 16+)


    “If it’s one thing I’ve learned in 3,000 years, it’s you can’t give up on family.” ~ Hermes

    ^ Dankjewel voor je reactie


    26 - 02 - '16

    Ik ben nu alvast aan het brainstormen voor het een en ander aan ideeën, maar zoals het er nu naar uitziet kom ik alleen maar uit op Onbekende Personen ideeën. Ik vind fandoms vaak wat moeilijker om over te schrijven, omdat je dan vaak nogal wat research moet doet doen de serie/film/boeken goed moet kennen. We zouden ook vanuit een liedje kunnen schrijven, dus bij deze voeg ik ook aan het lijstje toe wat je lievelingsliedje is of een liedje waar je veel inspiratie van krijgt.


    26 - 02 - '16

    Naam: Tamara.
    Leeftijd: 13.
    Stukje van je schrijfstijl (het liefst zo recent mogelijk):

    Mijn ogen glijden over mijn armen. Niemand die het had kunnen zien. Maar ook niemand die me zou geloven. Ik zou liegen, liegen dat het goed zou gaan, dat ik geen hulp nodig zou hebben. De hulp die ik nooit kreeg, nooit wou, de hulp die ik wel nodig had. Altijd als iemand me vroeg hoe het met me ging had ik maar een glimlach opgezet, mijn mouwen weer naar beneden getrokken en gezegd dat het goed met me ging.Terwijl onder die glimlach een gebroken meisje zat. Achter de mouwen de littekens en achter het totaalbeeld, alleen maar leegte.

    Zo voelde ik me, leeg, gebroken. Omdat ik het niemand had kunnen vertellen, omdat ik niet eerlijk kon zijn. Maar als ik dat had gekund, had ik het dan wel gedaan? Was ik dan in tranen uitgebarsten en gezegd dat ik hulp wou en ik wou dat ze van me hielden. Was er dan iemand geweest die me zou opvangen en zou zeggen dat het goed zou komen.Zachtjes over mijn rug wrijvend en me zou troosten, waardoor de tranen langzaam zouden opdrogen.

    Maar iedere keer, ieder woord, iedere klap. Steeds zonk mijn zelfvertrouwen weg, steeds viel ik een stukje verder in de afgrond. En als ik er wat van wou zeggen, blokkeerde alle woorden, kwam er niets meer uit mijn mond. Alsof hij dichtgeplakt zat, dichtgeplakt met angst.

    Mijn moeder zei dat ik me niets moest aanstellen. Ik had het er tenslotte zelf naar gemaakt. Maar toch bleef ik met de vraag ik mijn hoofd. Had ik dat wel? Was het niet puur toeval. Had het leven niet gewoon een hekel aan mij en wou het me uit de weg hebben. En als het zo was, wat had ik gedaan. Was het angst, woede, wraak, hoop. Als ik foto’s zie van hoe het eerst was vraag ik me af wat ik toen dacht. Dat het leven mooi was. Dat ik het goed deed. Dat ik normaal was?

    Maar het is ze gelukt. Ze hebben me zo ver in de afgrond geduwd dat ik nu alleen maar dieper kan gaan. En dat gaat het snelste op deze manier. Iedere keer dat ze weer iets zeiden kwam er een snee bij. Een snee waar bloed langzaam uitdruppelde en op de grond uiteen spatte, samen met mijn tranen. Samen met de hoop die uit me gleed. Samen met mijn glimlach, die bijna niet meer op mijn gezicht wou verschijnen.

    Mijn blik glijdt over de drukke straat onder me. Een kleine stap en het zou over zijn, de pijn zou verdwijnen en ik zou weg zijn. Weg naar een plek waar pijn niet bestaat, waar ik geen blikken krijg, waar ik normaal kan zijn. Maar dat kan ik niet. Ik kan niet normaal zijn. Ik zal voor altijd “dat” meisje zijn.

    Met een laatste blik naar achteren zet ik een klein stapje naar voren. Nog een klein stukje en het is over. Ik kijk bang over de rand waar auto’s rond razen. De ijle lucht blaast tegen mijn wangen aan en tranen vormen zich in mijn ogen. Ik zet een grote stap naar voren en ik voel mezelf vallen.

    Het is voorbij.

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    We kennen allemaal dat meisje. Dat lacht, zingt, vrolijk is, maar nooit huilde. We zijn haar vergeten door de glimlach die de pijn verborg. We zagen niet wat we moesten zien. We dachten dat het goed met haar ging. Dat ze geen problemen had. We waren vergeten dat ze ook pijn kon hebben. Maar dat had ze, en wij zagen het niet.

    We waren egoïstisch. Meer geïnteresseerd in ons zelf dan in haar. Omdat we dachten dat ze zichzelf kon redden. Maar dat kon ze niet.

    Wat ze wou was een prins. Een prins die er voor haar was. Die van haar kon houden, er voor haar kon zijn. Een prins die haar zou zien als een prinses.

    De grootste leugen die je jezelf kan vertellen, de leugen die zij zo vaak tegen zichzelf heeft moeten zeggen. Waar ze dat deed? Ze wou het geloven. Ze wou gelukkig zijn, zoals wij zijn. Maar wij zagen het niet. En nu, nu zijn we te laat.

    Alles komt goed.

    Interesses, fandoms etc: Voetbal, Justin Bieber, 5 seconds of summer, Onbekende Personen, The Hunger Games.
    Lievelingsliedje/lied waardoor je veel inspiratie krijgt: Demons van Imagine Dragons denk ik. De inhoud spreekt me zo erg aan maar de muziek die ze erachter zetten geeft het dan weer 'power'.


    Het meest heb ik fanfictions geschreven, maar liever heb ik nu een OP. (:

    [ bericht aangepast door Lusk op 11 juli 2014 - 19:34 ]


    wat was dit ookalweer

    HMMM... Ik begin nu ook inspiratie te krijgen voor iets van een sprookjesachtig ding. Pff.. Ik heb echt veel te veel ideeën...

    Bedankt voor je reactie tho ^


    26 - 02 - '16

    Blitzcrank schreef:
    HMMM... Ik begin nu ook inspiratie te krijgen voor iets van een sprookjesachtig ding. Pff.. Ik heb echt veel te veel ideeën...

    Bedankt voor je reactie tho ^

    Haha, dat heb ik ook altijd. Lees ik wat dingen, gelijk inspiratie, gelijk ideeën :')


    Some people are art and do art at the same time

    Pama schreef:
    (...)
    Haha, dat heb ik ook altijd. Lees ik wat dingen, gelijk inspiratie, gelijk ideeën :')


    Al vind ik iets futuristisch of in de toekomst ook wel cool. Ik heb ook een zwak voor fantasy tho.


    26 - 02 - '16

    OH IK HEB DISNEY NIET BIJ MIJN FANDOMS/INTERESSES STAAN.
    Wat een oen ben ik ook.