• Beacon Hills



    Can someone in this town stay dead?! -Peter Hale


    Beacon Hills – California
          Wat door kan gaan voor een slapend stadje aan de rand van San Francisco, verbergt een groot geheim. Als je verder kijkt dan de mooie huizen, mooie parken en vriendelijke mensen kom je erachter dat Beacon Hills zijn naam niet voor niets draagt. Als baken van energie trekt het allerlei vreemde wezens aan. Sommigen op zoek naar vernieling, anderen om deze vernieling tegen te gaan.
          Vreemde moorden vinden plaats door de hele stad. Zonder motief, zonder enige aanleiding.
    Wie of wat deze moorden veroorzaakt is nog maar de vraag. Mensen verklaren een groot beest te hebben zien wegschieten vlak nadat iemand arriveerde op de plaats delict.
    De politie is echter niet in staat om de dader te pakken te krijgen. Angst en zorgen verspreiden zich meer en meer onder de bevolking. Wanneer zal hij immers opnieuw toeslaan?

    Ondertussen kampen een paar leerlingen van Beacon High met een heel ander probleem. Op de een of andere manier zijn ze aangevallen door een wild dier. En dit dier heeft meer sporen achter gelaten dan zou moeten…..

    Zal het dit groepje vrienden lukken om hun geheim verborgen te houden voor de rest van de wereld? Zijn ze in staat om tegelijkertijd hun school op orde te houden en het kwaad uit de stad te verdrijven? En hoe zit dat met hun normale leven?
          Het is een taak waar niemand op zit te wachten, maar dankzij de vindingrijkheid en moedigheid van deze jongeren zal men versteld staan.




    Dit is het officele speeltopic voor de RPG Beacon Hills!


    Rollen ¤

    Mensen
    ¤ Marilyn Rosa O'Connell • Nemeton[1,7]
    ¤Gehele rol vrij •
    ¤Gehele rol vrij •
    ¤Matthew Kendo Parker • Opalia[1,5]
    ¤Matthew Dallas Beswick • Rejects[1,5]
    ¤Alexalyn Ulyssa Velouetté. • Avus[1,6]

    Weerwolven
    ¤Aurelian North Hawthorne • Paracosm [1,7]
    ¤Eros Zenildo Caetano Veríssimo • Dunbar[1,2]
    ¤Ezequiel Leandro Caetano Veríssimo •Verde[1,2]
    ¤Gehele rol vrij •
    ¤Lennox Grace Reid • Leighton[1,3]
    ¤Gehele rol vrij •

    Overig
    ¤Werecoyote -Natasha Rose Zayev •Opalia[1,4]
    ¤Banshee -Raelin Mellari Anqeloir • Ressurect[1,6]
    ¤Hunter- Nicola Jason Westerbury• Yokubo[1,5]



    Rollentopic 01
    Praattopic 01


    Het begin :
    Maandagochtend : 08:00
    Het schooljaar begint met een introkamp naar de bossen van Beacon Hills. Onder andere om elkaar beter te leren kennen en de leraren hebben opdrachten gemaakt voor de hele week. Een bus staat klaar om de klas naar de heuvels te brengen, waar ze de week zullen spenderen. De leerlingen mogen zelf bepalen bij wie ze in de tent gaan - maar het moet wel van hetzelfde geslacht zijn. Tevens moeten ze zelf koken, en een kampvuur weten te maken.

    Het weer : de maan is driekwart, wat betekent dat aan het einde van de introweek de maan vol zal zijn - wat kan zorgen voor problemen. Overdag is er een fijne temperatuur met een zacht briesje, in de nacht is het iets kouder. De gemiddelde temperatuur ligt rond de 22 graden.

    [ bericht aangepast door Mahoganaea op 29 aug 2014 - 10:01 ]


    The woods are lovely, dark and deep. But I have promises to keep, and miles to go before I sleep.

    Raelin Mellari Anqeloir
    BANSHEE
    _______________________



    ••

          Half acht.
    Ik plukte onzichtbare pluisjes van mijn rok terwijl mijn ogen de hardcase – koffer naast de deur nogmaals in zijn volledigheid scanden. Ik kon het me niet permitteren iets te vergeten: het zou de gehele week zomaar kunnen verpesten.
          ‘Je bent toch niet nerveus om terug te gaan?’ Mijn moeders slanke vingers streken liefkozend langs een losse krul die naast mijn wang naar beneden kriebelde.
          ‘Natuurlijk niet. Het is mijn laatste jaar en ik kan niet wachten om eindelijk aan het volgende hoofdstuk te beginnen. . .’ De universiteit. Het liefst had ik Beacon High vorig jaar al achter me gelaten. De grote hoeveelheid bovennatuurlijke gebeurtenissen maakten mijn comfort er niet veel beter op.
          ‘Geniet er van, lieverd. Het is voorbij voordat je het weet.’ Haar lippen zonken weg tegen mijn voorhoofd. Ze omhelsde me – twee pezige lichamen tegen elkaar aangedrukt.
          Ik had mijn vader gedag willen zeggen, maar hij was niet thuis. Zoals hij sinds het begin van de zomer was teruggetrokken in zijn atelier, zat hij er nu in vastgeroest. Ik wilde mijn moeder niet achterlaten in een leeg huis, maar de introductieweek was verplicht en eerlijk gezegd zou een beetje frisse lucht een welkome ontsnapping zijn op dit moment.
          Terwijl mijn moeder mijn bagage achterin haar BWM laadde, sponnen mijn gedachten rond de werkweek die we tegemoet zouden gaan. Ik zou mijn tijd niet hoeven besteden aan het ontmoeten van andere leerlingen: ik kende de meesten al praktisch gezien sinds de basisschool.
          ‘Je komt te laat, Raelin.’ Mijn schoenen tikten neer tegen het grind toen ik naar het zwarte monster beende. Statig, elegant. Ik had hetzelfde loopje als mijn moeder.
          De radio stond aan en mijn moeders handen lagen strak om het stuur. Ik zweeg en leunde weg tegen de comfortabele, kalfslederen stoel. Mijn eigen auto was bij lange na niet zo luxueus. Mijn vader was er van overtuigd geweest dat de jeugd een dergelijk voertuig pas verdiende als ik bewees geen wrakken te maken.
          ‘Ik wil dat je voorzichtig bent, lieverd. Zorg ervoor dat je het naar je zin krijgt. Je verdiend een beetje ontspanning.’ Ze kneep kort in mijn schouder voor ik de passagiersstoel ontglipte en naar de achterkant van de vierwieler liep om mijn koffer eruit te vissen.
          Ik zwaaide naar haar, terwijl de BWM oploste in de vroege ochtendmist. Ik had welgeteld zeven minuten voor de aftandse, gele schoolbus zou vertrekken.
          De resterende modderpoelen ontwijkend, dwaalden mijn ogen automatisch over de kleine groepjes leerlingen die zich buiten hadden verzameld. Ik herkende hun stemmen en gezichten – maar vond niet waar naar ik op zoek was.
          Ik volgde hoe mijn koffer door een paar mannenhanden werd vastgepakt en vervolgens vakkundig in de laadruimte van de bus werd achter gelaten. Ik kon niet ontkennen dat ik me lichtelijk zorgen maakte over de veiligheid van mijn bezittingen, maar besloot niet te klagen en draaide me daarom om voor ik me zou kunnen bedenken.
          De eerste passen binnenin het gele gevaarte waren het moeilijkst. Er waren meerdere plaatsen bezet en de geur die me in het gezicht sloeg als een drukkend masker deed me bijna kokhalzen. Ik zou willen zeggen dat het er erger rook dan in de jongenstoiletten – maar dan zou ik liegen. Ik was nog nooit in een dergelijk mannentoilet naar binnen geweest. Dat oordeel was dus te betwisten. Ik vermoedde echter dat het dicht bij elkaar in de buurt zou moeten liggen.
          De stank – afkomstig van de muffige bankjes – negerend, zocht ik met kleine passen een leeg set bankjes op. Tot mijn grote verbazing was mijn vaste plaats naast Tasha bezet, en werd ik gedwongen haar voorbij te gaan. Nieuw met dit fenomeen, liet ik mezelf twee rijen erachter zakken. Bij het raam, mijn ogen op de vettige ruit gericht.
          De onbekende eenzaamheid maakte plaats voor een tic van verveling, die me over wist te halen tot het gebruiken van mijn telefoon. Ik volgde Tasha's voorbeeld en drukte de oortjes in mijn oren, voor ik het volume omdraaide zodat de klagende tieners naar buiten werden gebannen.
          Het gebrek aan frisse lucht en de diepe tonen van de Arctic Monkeys maakten me mistroostig. Wellicht had ik me gewoon ziek moeten melden.


    Kiss me, you piece of shit

    Alexalyn Ulyssa Velouetté.




    Het is weer zover, de eerste week van het schooljaar gaat van start en zoals gewoonlijk begint het met een kennismakingsweek vol met opdrachten om elkaar beter te leren kennen – alsof we elkaar in de jaren dat we hier al op school zitten niet al hebben leren kennen. De week zelf vind ik niet eens zo erg, in tegenstelling tot mijn klasgenoten. Eerlijk gezegd heb ik het altijd wel wat gevonden, zo'n weekje met vrienden weg. Jammer genoeg gaan er ook mensen mee die ik niet op mijn lijstje van 'vrienden' heb staan. Echter iets waar ik meer mee zit, is het feit dat ik een week zonder mijn vader en mijn sport, lacrosse, zal moeten doorbrengen.
    'Ik had je graag naar school willen brengen, maar zoals je weet heb ik al vroeg een afspraak. En aangezien je band nog steeds lek is, heb ik je pennie, penny, hoe schrijf je dat? Pennieboard dan maar, tegen de voordeur aangezet. Veel plezier en doe je Ez de groeten? – Paps' Een teleurstellend gevoel kruipt door mijn aderen bij het lezen van zijn woorden. Ondanks het feit dat ik hem gisteravond al gedag had gezegd, omdat ik wist dat hij vanochtend vroeg weg zou moeten gaan, vind ik het jammer dat ik hem niet tot het laatste moment kon uitzwaaien. Echter naarmate mijn ogen bij het stuk komen waarin hij niet weet hoe hij het woord 'Pennyboard' moet schrijven, krullen mijn mondhoeken omhoog. Ik weet dat niet veel mensen hun ouders op zo'n schoolreisje zullen gaan missen, of ze zeggen het alleen maar om stoer over te komen, maar ik ga wel degelijk mijn vader missen.

    Eenmaal aangekomen bij de twee gele, tenminste dat is welke kleur de bussen zouden moeten hebben, bussen, minder ik vaart om vervolgens stil te staan en mijn pennyboard op te pakken. Na Gaia en Vos gedag te hebben gezegd, heb ik mijn iet wat opvallende rode sporttas over mijn schouder heen gegooid, een van mijn oortjes in mijn oren gedaan en op mijn knal rode, de lippenstift op mijn lippen valt in het niet bij deze kleur, pennyboard gestapt, waarvan de wielen een warme blauwe kleur bevatten. Ik zou met de opvallende kleuren als een gevaar op de weg kunnen worden beschouwd, maar voor zover ik weet, heb ik geen ongelukken veroorzaakt.
    Een diepe zucht verlaat mijn lippen en in plaats van om die grote last van mijn schouder af te halen door mijn tas naar een van de bussen te brengen, kijk ik in het rond op zoek naar herkenning.
    Een glimlach siert mijn lippen, zodra ik de grof gebouwde grijze Dodge van Ezequiel en zijn broer in mijn vizier krijg. Hoewel ik deze vakantie amper een dag zonder Ezequiel heb doorgebracht, ben ik weer blij om zo direct in zijn bijzijn te zijn. Echter zal hij niet al te vrolijk zijn. Hem kennende heeft hij weer een slapeloze nacht ondergaan, iets waar ik me altijd bezorgd om kan maken. Ik ben vaak opgebleven voor hem, maar meestal red ik het niet zo lang als dat hij het kan. Echter kies ik er vrijwillig voor om wakker te blijven, en dan met tegenzin uiteindelijk toch in slaap te vallen, en heeft hij geen keus om tot een bepaalde tijd wakker te blijven.
    Met mijn blik vooruit gericht, loop ik naar de man genaamd Eduaro, die zich bij de bus bevind en zo vriendelijk is om de tassen, sommige nog groter dan andere, een plekje te geven in de laadruimte van de bus. Op het ritme van de muziek die door mijn linkeroor heen klinkt, loop ik richting deze man, terwijl mijn blik af en toe wegglijden naar de ramen van de bus. Echter is er van binnenuit beter zicht op buiten dan andersom en het feit dat de ramen nu niet bepaald een van de schoonste zijn, zie ik weinig tot geen beweging in de bus. Toch weet ik zeker dat Ezequiel en Eros zich al in deze bus bevinden. Met plezier haar ik de last van mijn schouder om hem vervolgens met een doffe bons op de grond neer te laten komen. Een korte glimlach schenk ik de man die mijn tas aanneemt om hem vervolgens in de laadruimte te stoppen, al voordat ik mijn opmerking had kunnen plaatsen over het feit dat hij niet zo moet smijten met de tassen. Hij reikt zijn handen uit naar mijn pennyboard, maar voordat hij deze met een van zijn korte vingers, waarvan zijn nagels er overigens zeer onverzorgd uitzien, aan kan raken, trek ik mezelf terug om hem vervolgens met een grote boog te passeren. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om de stukjes van mijn pennyboard bij aankomst bij elkaar te rapen, omdat hij zo hardhandig te werk gaat.
    Wanneer ik mijn voet op de eerste trede van het opstapje plaats, dringt een oude plakkerige zweetgeur mijn neus binnen. O, nu herinner ik me weer waarom dit zulke vreselijke bussen zijn. Geen wonder dat Eduardo is aangenomen als chauffeur, hij was de enige sollicitant, als je al moest solliciteren voor zo'n baan, en de enige persoon die het hier zou kunnen uithouden, aangezien ik me zijn huis niet veel anders inbeeld.
    'Ah – gevonden.' mompel ik, nadat ik met een vluchtige blik over de stoelen heen heb gekeken en mijn diep donker bruine irissen zich op de krullen van Ezequiel hebben gevestigd. Met de opvallende pennyboard nog in mijn hand, loop ik door het gangpad heen tot aan de zitplaatsen waar Ezequiel, Eros en Natascha zich hebben gevestigd. Een korte blik werp ik op mijn team-genoot Natascha, echter ben ik er niet zeker van dat we dit jaar ook weer beiden in het team zullen zitten, maar ik ga er vanuit van wel, en haal dan mijn hand kort door het warrige kastanjekleurige haar van Eros ter begroeting. Vervolgens breng ik mezelf een stukje omhoog door op mijn tenen te gaan staan, om zo mijn pennyboard in het vak boven mijn toekomstige zitplaats op te bergen. Zodra mijn hand vrij is, breng ik deze naam mijn shirt om hem naar beneden te trekken, aangezien deze omhoog glipte nadat ik mijn armen had gestrekt om mijn pennyboard op te bergen.
    Zonder iets te zeggen plof ik naast Ezequiel neer op de bank om vervolgens het oortje wat zich niet in mijn oor bevond tussen mijn slanke vingers vast te pakken. De nagellak die mijn nagels sierde bevatte een donker blauwe kleur en zorgde er voor dat mijn vingers wat langer leken dan dat ze werkelijk zijn. 'Hier,' mijn pols leg ik op zijn schouder om vervolgens het oortje voorzichtig in zijn oor te doen. Ik weet dat we niet dezelfde muzieksmaak bezitten, maar misschien kan de muziek hem toch wat opvrolijken. Hoewel ik normaliter een nogal druk persoon kan zijn, luister ik voornamelijk naar muziek met en iet wat langzamer tempo. Echter heb ik mijn muziek wel wat harder staan dan de gemiddelde mens, maar hoe vaak Ez me ook heeft verteld dat ik mijn muziek veel te hard heb staan, ben ik me er alleen bewust van wanneer hij het zegt. 'Slecht geslapen?' vraag ik hem na een blik op zijn wallen te hebben gericht. Ze zijn niet groot, maar ik kan aan hem zien wanneer hij een slechte nacht heeft gehad, wat bijna altijd is. Zijn shirt is iets wat mijn aandacht al snel van zijn wallen afhaalt. Deze heb ik hem nog niet zien dragen, heeft hij zich door de winkelstraten begeven zonder mij erbij te halen? 'Oeh, die is leuk,' mijn bruine irissen gaan van zijn shirt naar zijn kastanjekleurige ogen waar ze in blijven haken. 'Je shirt, bedoel ik' een glimlach siert mijn gezicht bij het zien van zijn vertrouwde ogen en ondanks de heersende zweetgeur, ruik ik nog altijd zijn vertrouwde geur die naar een mengeling van nootmuskaat en de geur van het bos ruikt. Een geur die ik het liefst overal zou willen ruiken.

    [ bericht aangepast door Armadillo op 23 juli 2014 - 1:29 ]


    'I don't want to leave her just because she makes me a better person.'


    Matthew Kendo Parker
    ‘Matt’
    °°°

    Niets vergeten?!
    Een zekere angst schiet door mijn lijf heen. Al zeker vijf minuten probeer ik mijzelf in te denken wat ik wellicht vergeten kan zijn. In mijn hoofd heb ik een zeker lijstje opgesteld met dingen die ik zeker weten mee moet nemen. Samen met mijn moeder ben ik deze nog eens af gegaan – gewoon voor de zekerheid.
    ‘Matthew! We moeten gaan. Je bent al een kwartier te laat.’ De geïrriteerde stem van mijn moeder bereikt mijn oren. Als het op tijd aan komt, dan ben ik geen stipt persoon. Meestal ben ik degene die elke les te laat binnen komt wandelen en er toch mee weg komt. Een kwestie van bekend zijn bij de leraren.
    ‘Ik kom!’ schreeuw ik. Mijn stem galmt door het grote huis heen. Snel check ik nog een laatste keer mijn kamer, voor ik een vest van mijn bureaustoel grijp en naar de auto toe snel.
          Tot mijn grote verbazing heeft moeder lief mijn spullen al ingeladen. Normaal staat ze er op dat ik alles zelf doe – waarschijnlijk heb ik te lang op haar zenuwen lopen werken met mijn getreuzel.
    Ik stap in aan de bijrijders kant. Nog voor ik goed en wel zit, schiet de auto naar voren toe.
    Piepende banden, een pruttelende motor en bandensporen op de oprit.
    ‘Waa..’ begin ik.
    ‘Houd je stil! We zijn al te laat.’ Gromt Carol tussen haar tanden door. Ze deelt mijn zenuwen, voornamelijk omdat ik een week van huis ben. Anders zou ze nooit zo gepikeerd doen. Daarvoor ken ik haar te goed.
    Een van mijn mondhoeken kruipt omhoog in een fijne glimlach. Je kon van mijn moeder zeggen wat je wou, maar een fijn mens was ze zeker.
          De afgematte Mazda stopte op slechts enkele meters van de eerste, gele bus. Hoewel je hem meer vaag oker kon noemen. Een kotskleur.
    Ik trok een vaag gezicht. Bussen waren zo erg nog niet, maar de school mocht wel een beter stukje werk verrichten op het schilerwerk.
    ‘Ik ga!’ verkondigde ik. Zonder meer klikte ik de gordel los.
    Met dit soort dingen was ik een brok energie. Opgewekt, enthousiast. Je kon me altijd prikken voor uitjes zoals deze. Het maakte me dan niet uit waar we naar toe zouden gaan, zolang er maar een gammele bus was, een stel chagrijnige leerlingen en mijn beste vriend – die ik allang had zien zitten.
    ‘Kom jij eerst eens even hier,’
          Mijn moeders armen klemden zich om mijn bovenlichaam. Ze trok me in een stevige omhelzing. Bijna te bang om me te laten gaan.
    ‘Alsjeblieft kom heelhuids terug. Ik vind het maar niets dat ze jullie er op uit sturen met al deze moorden die plaatsvinden,’ De emotie in haar stem maakte dat zich een brok in mijn keel vormde.
    ‘Beloofd,’ zei ik zachtjes. Ik verborg mijn neus in haar haren en snoof haar geur op. Een van de geuren die ik nooit zou kunnen vergeten.

    -Met moeite sleepte ik mijn grote, zwarte tas richting het grote voertuig. De chauffeur was al bezig om de laadruimte af te sluiten.
    ‘hee!’ ik zwaaide met mijn beide handen onder het lopen. Vergetend dat ik de tas vast had, waardoor deze voor mijn voeten op de grond terecht kwam.
    Zonder meer viel ik over mijn eigen bezitting heen.
    De grond was snel dichtbij. Te snel.
    ‘Urfghww..’ brabbelde ik vaag. Mijn tong. Ik had absoluut op mijn tong gebeten. Ik probeerde te acclimatiseren op de situatie. De chauffeur had me enkele seconden aangekeken, voor hij alsnog de laadruimte had gesloten en de bus was ingestapt.
    Asshole.
          Vanuit de bus vernam ik enige vermaakte reacties. Ach, het zou ook weer eens niet. Inmiddels was ik al heel wat gewend - waaronder mijn eigen stuntelige acties zo nu en dan. Een van de dingen waar ik mee had leren leven.
    Het beeld moest er wel vermakelijk uit zien. Mijn benen staken omhoog, mijn armen lagen in een onnatuurlijke vouw en mijn gezicht knuffelde het asfalt.
    Helaas voor de toeschouwers kwam er geen gemopper. Zelfs dit kon de pret niet drukken.
    ‘Help?!’
    Er was maar een persoon die nog niet in de bus zat – en liet dat nu net de persoon zijn die mijn kreet om hulp zou gaan beantwoorden.
    Ik wist het gewoon.

    [ bericht aangepast door Mahoganaea op 24 juli 2014 - 21:03 ]


    The woods are lovely, dark and deep. But I have promises to keep, and miles to go before I sleep.

    Aurelian North Hawthorne
    ° ° °
    Werewolf ––– True Alpha

    Grotendeels door middel van de appel, weet het holle gevoel van mijn lichaam voor een gedeelte te verdwijnen. Wanneer ik het klokhuis met een ronde zwaai in een van de vele prullenbakken tracht te werpen, laat mijn zicht me compleet in de steek en belandt hij enkele meters opzij in de schoot van een onbekende freshman.
          Alhoewel ik met moeite een harde lach inhoud, weet ik mijn hand verontschuldigend omhoog te steken – wat slechts een verwoestende blik van de freshman teweeg weet te brengen. Hoofdschuddend bedenk ik mezelf voor een minimaal moment hoe iedereen in de wereld überhaupt met elkaar om dient te gaan, wanneer je zelfs geen fouten meer kan maken.
    Mijn blik wordt voor een kort moment naar een vrouwelijk gestalte getrokken, welke op een klein skateboard aan komt gereden. Alexalyn is een persoon waar ik ontzettend goed mee op kan schieten en voor een minimaal moment hoop ik dat ze mijn richting op komt zetten. Echter, wanneer ze direct aanstalten maakt om naar de tweeling – voornamelijk Ezequiel – te gaan, komt er een lichte frons binnen mijn wenkbrauwen te liggen. Zojuist had ik het idee om zelfstandig op haar af te stappen, maar ik had een verschrikkelijke hekel aan personen die te bezitterig om gingen met anderen. Daarnaast had ik niet het idee dat Alexalyn me überhaupt zag staan wanneer ze bij de tweeling in de buurt was, waardoor ik haar absoluut niet kon aanschouwen als een betrouwbare vriendin.
          ‘Urfgw.’
          Ondanks het gegeven dat mijn zicht niet bepaald goed was voor een Weerwolf, was mijn gehoor uitstekend. Hierdoor schoot mijn blik direct naar de richting van het kreunende geluid, veroorzaakt door een persoon die ik zelfs in het donker zou kunnen vinden.
    Mijn mondhoeken schieten direct terug in hun vertrouwde glimlach wanneer ik Matthew op de grond zie liggen ; zijn benen in de lucht, zijn tas onder zijn lichaam gevouwen. De malloot was vast en zeker gevallen op het moment dat hij probeerde om bij de laadruimte van de bus gekomen. De zachte ‘help’ welke hij op dit moment uitstoot geeft aan dat hij geen enkele raad weet met zichzelf.
          Grinnikend kom ik met een soepele beweging overeind en sla mijn eigen tas over mijn schouder – exact dezelfde tas als op dit moment onder Matthew’s lichaam lag ; lacrosse was nu eenmaal een gezamenlijke hobby van ons. ‘Gast, ik weet dat je geen vriendin hebt – maar het asfalt knuffelen is wel een laatste schreeuw om hulp.’
    Mijn handen sluiten zich rondom Matthew’s bovenarmen en helpen hem gemakkelijk overeind, waarna ik zijn tas over mijn andere schouder sla. ‘Je moet echt eens leren om op tijd te komen, malloot.’
          Na enkele malen met mijn kijkers te hebben gerold, stap ik op de gele schoolbus af en sluit mijn hand rondom het handvat van de laadruimte. Met een harde ruk sjor ik de laadruimte open, waardoor ik een verbaasde buschauffeur door de achteruit spiegel zie kijken. Met een verontschuldigende glimlach plaats ik onze tassen in de laadruimte, om hem vervolgens te sluiten en hem enigszins aan te drukken zodat er geen voorwerpen verloren zouden gaan.
          ‘En, heb je al zin in het grote avontuur?’ Alhoewel mijn stem sarcastisch klonk, weet Matthew als geen ander dat ik ontzettend veel zin heb in het kamp – ondanks het gegeven dat het aan het einde van de week een Volle Maan is.

    [ bericht aangepast door Conworld op 24 juli 2014 - 12:39 ]


    Ezequiel 'Ezro' Leandro Caetano Veríssimo

    Mannelijke weerwolf - 19 jaar - Kleding


    Omringd door de opdringerige zweetgeur en geroezemoes van de andere leerlingen leken mijn oogleden langzaamaan maar zeker zwaarder te worden. Way to go zandmannetje. Het was normaal de bedoeling dat je in de nacht sliep, niet als je op een bus zat richting je introductieweek. Gesproken van een geweldige timing.
    Echter was ik in tegenstelling tot Eros die altijd als een rotsblok sliep – waarvan deze nacht nogmaals het bewijs was – juist een hele lichte slaper waardoor het niemand verbaasde dat zelfs het kleinste verschil in geur me wakker kon maken. Toen dan ook de vertrouwde geur voor enkele seconden de zweterige lucht verdoezelde was het me maar al te duidelijk wie de bus had betreden. De venijnige stem die enkele seconden later in mijn linkeroor galmde bevestigde dan ook mijn vermoeden. Eros moest namelijk altijd het laatste woord hebben ook al gunde ik het hem bijna niet.
    “A próxima vez que você me chama de ‘Maninho’ você fica deitado na cela no chão, entender escravo?” Alleen al de manier waarop hij het zei zorgde ervoor dat ik die sowieso gevormde grijns van zijn gezicht eraf wilde slaan. Idiota. Begrijp me niet verkeerd; ik hield van hem maar af en toe was hij zo verdomd irritant.
    Zonder dan ook maar enige vorm van interesse te tonen hield ik mijn ogen gesloten en rolde de woorden schor over mijn lippen. Het zou nog wel eventjes duren vooraleer de schorheid volledig zou vervagen. Het was namelijk één van de vele nadelen die ik had van te weinig slaap.
    “Peço-lhe que me faça este favor e vai para o inferno.*” Meer zou ik er niet vuil aan maken. Als hij wil mocht hij van mij zelfs de lambada dansen als hij wilde maar mij zou hij niet meer horen. Ik was veel te moe om ook nog maar de kleinste discussie met hem te voeren.
    Het gesprek dat hij daarna tussen hem en Tasha voerde interesseerde me nauwelijks waardoor hun stemmen dan ook naar de achtergrond werden verplaatst. Mijn aandacht werd namelijk al eerder getrokken naar wel een heel bekend geluid van buitenaf - het klonk als een stel rollende wieltjes over een asfalt. Alexalyn was er. Ik was er honderd procent zeker van. Niet alleen omdat ik wist dat Nilles vandaag een vroege afspraak had en haar dus niet kon wegbrengen of omdat haar band nog steeds lek was – nee, ik was het geluid gewoon al zo gewend geraakt dat ik het uit duizenden dingen zou kunnen herkennen.
    Toen daarna dan ook de bus werd overstelpt met de bloemige-aardbei-ruikende geur speelde er zich onmiddellijk een klein grijnsje om mijn lippen. Ik had gelijk.
    Mijn ogen hield ik gedurende de hele tijd dicht terwijl de grijns langzaam van mijn gezicht verdween en Alex haar weg naar achteren zocht. Toen ik hoorde hoe ze naast me tot stilstand kwam en haar pennyboard op het rek boven me plaatste opende ik stiekem één oog en keek ik haar zonder dat ze het in de gaten had lichtjes geamuseerd aan. Het was altijd leuk om een beetje te plagen – en als ze het niet doorhad was het nog leuker. Echter was ik bijna betrapt toen ze uit het niets weer naar beneden keek en haar naast me liet neer ploffen. That was close.
    Snel deed ik weer alsof ik sliep waardoor ze niets in de gaten had – dat dacht ik toch – en zo enkele seconden later haar zachte stem hoorde en voelde hoe ze haar oortje in mijn oor plaatste. Al snel vulden enkele zang – en muzieknoten mijn linkeroor en hoewel het allesbehalve mijn muzieksmaak was wist ik dat ze dit deed als een poging om me op te vrolijken. Vaak werkte dit dan ook.
    “Hé.” Langzaam opende ik beide ogen waarna mijn mondhoeken lichtjes omhoog kropen. Haar muziek stond zoals gewoonlijk weer loeihard waardoor het me nog steeds verbaasde dat ze nog niet doof was. Het stond namelijk veel harder dan een gemiddeld normaal mens zou verkiezen.
    “Je muziek staat weer te hard, Snorlex.” De glimlach die eerder om mijn lippen speelde werd met het gebruik van haar bijnaam enkel breder waarna deze volledig verdween. Het was leuk om deze bijnaam te gebruiken – zeker omdat ik haar daarmee kon stangen maar ook omdat het een tegenstelling van haar sportiviteit was. Lexie durfde ik ook wel eens gebruiken maar meestal alleen als ik iets van Alex gedaan moest krijgen.
    “Slecht geslapen?” De reeks woorden hadden nog maar net haar mond verlaten of een grote geeuw rolde met veel geluid over mijn lippen. Snel sloeg ik een hand voor mijn mond waarna ik knikte en vervolgens een hand door mijn warrige bruine krullen haalde. Alexalyn wist als geen ander van mijn slaapproblemen af. Ze probeerde namelijk vaak om samen met me op te blijven als teken van steun. Maar meestal was haar poging tevergeefs gezien ze dikwijls al in slaap viel voordat ik ook nog maar een klein beetje moeheid voelde. En hoewel ik het haar duidelijk steeds verbood en haar opdroeg om te gaan slapen - wat ze uiteraard nooit wilde opvolgden - apprecieerde ik het toch.
    “Meneer daar.” Met een knik en mijn wenkbrauwen eventjes omhoog getrokken als teken van afgunst keek ik naar mijn wederhelft die aan de andere kant van de bus zat. “, moest zonodig vannacht weer het hele orkest bij elkaar roepen. Ik heb zeker tot vier uur ’s nachts wakker gelegen, luisterend naar zijn allernieuwste geweldige symfonie.” De sarcasme droop als het ware van de woorden af terwijl mijn gezichtsuitdrukking niet meer dan irritatie liet uitschijnen. Ik kon misschien wel oordopjes gebruiken maar daarvoor was ik veel te koppig. Bovendien was het niet alleen Eros die me wakker hield – het was gewoon het resultaat van insomnia; iets waaraan ik vrij weinig aan kon veranderen maar dat wilde niet zeggen dat ik niet geïrriteerd op hem was.
    Toen Alexalyn’s ogen naar mijn shirt gleden keek ik haar voor enkele tellen verbaasd aan waarna ik haar voorbeeld volgde en naar onderen keek. Ik dacht toch echt dat ik een proper t-shirt had aangetrokken? Of had ik weer ergens een vlek zitten? Waarom..
    “Oeh, die is leuk.” Haar woorden zorgden ervoor dat ik weer opkeek en recht in haar bruine – die soms meer neigden naar het zwart – poelen keek. De verwardheid verdween zo snel als het weer was gekomen en maakte door haar aanstekelijke glimlach plaats voor een klein grijnsje. “Je shirt, bedoel ik.”
    “Ik weet wat je denkt.” begon ik terwijl ik nogmaals een vluchtige blik op het shirt wierp en het daarna tussen beide wijsvingers en duimen nam. “Ik ben niet zonder jou gaan winkelen. Shoppen is jouw ding, remember?” Ik keek het zwartharige meisje eventjes plagend aan waarna ik weer kort naar het shirt keek.
    “Jessica bracht het gisteren voor me mee toen ze in het dorp was. Ze was van mening dat het wel ‘bij mijn oogkleur zou passen’”. De laatste paar woorden sprak ik uit op de toon zoals Jessica het zou doen waardoor ik zachtjes om mijn - al zeg ik het zelf - geweldige imitatie moest grinniken om daarna kort met mijn ogen te rollen. Hoezo kon zwart bij je oogkleur passen? Zwart was een basiskleur. Iedereen kon het aan, toch?
    “En jij? Goed geslapen of heb je weer liggen piekeren over je plaats bij het lacrosse-team?” vroeg ik waarna ik nogmaals geeuwde en mijn hoofd weer tegen het koele raam liet zakken. Mijn ogen sloten bijna automatisch terwijl ik genoot van de koude die mijn slaap verkoelde en de muziek die door het witte oortje klonk. Toen ‘no sleep’ van Whiz Khalifa echter mijn trommelvlies bereikte verscheen er weer een klein glimlachje om mijn lippen. Van de ironie gesproken.
    "Speciaal op je iPod gezet?"

    *Doe me alsjeblieft een plezier en ga naar de hel.

    [Mijn excuses voor de sucky post. Maar ik ben verdomd moe en het verhuizen is killing me. But still. Here you go. Ik hoop dat je er iets mee kan. c:]

    [ bericht aangepast door Donatello op 24 juli 2014 - 19:06 ]


    Rise and rise again until lambs become lions


    Natasha Rose Zayev
    'Tasha'
    †††

    Merendeels dankzij mijn geweldige ochtendhumeur wou ik mezelf afzonderen van de rest van de leerlingen. Aan de andere kant had ik altijd een soort behoefte aan alleen zijn – stilte. Niemand hoefde me onnodig lastig te vallen. Tenzij er iets erg stond te gebeuren, dan was het legaal. De andere keren zou je het niet moeten proberen. Vaak resulteerde het in een snauw of een grauw.
          De meeste studenten wouden liever ook niet in mijn buurt zijn. Mijn temperament en sarcasme werd niet altijd goed opgevat. Wat best logisch was, maar de mensen waren tegenwoordig ook wel snel op hun teentjes getrapt. Je kon geen opmerking meer maken of je werd al dood gekeken.
    Mijn manier van leven was niet gebaseerd op de media of andere figureren die als ‘role model’ moesten dienen. Ik was wie ik was. Als iemand zich daar niet in kon vinden, dan moest die persoon maar wegblijven. Ergens was ik ook wel blij dat ik niet al te vaak werd bezwaard met mensen hun lasten. Gevoelens waren niet bepaald mijn ding. Van een paar mensen wist ik heel wat af. Van anderen snapte ik de ballen niet – gezien ze me niet altijd even vriendelijk aan keken.
          De koelte van het raam verdween geleidelijk. Mijn hoge lichaamstemperatuur zorgde er wel voor dat er al snel een warme plek ontstond. Ik liet het voor wat het was. Anders zou ik mijn hoofd nog moeten verplaatsen en daar voelde ik op het moment vrij weinig voor. Het enige wat ik wou, was dat deze bus zou vertrekken. Kamperen was al erg genoeg, laat staan dat ze me zo nodig moesten laten wachten.
          "Olá, Black Widow’ hoorde ik plots naast me. Zelfs door de luide muziek heen weet ik zonder meer wie het was. Eros.
    Hij had slechts drie woorden gesproken, maar toch kroop mijn mondhoek langzaam iets omhoog.
    ‘Mmpfh,’ wist ik er met wat moeite uit te krijgen. Ik was alles behalve een ochtendmens. Gaf mij maar gewoon uitslapen. Een mens kon niet blijer worden dan van slaap. Gek stelling, want ik was vaak genoeg tot diep in de nacht op pad.
          ’Kon je niets creatiever verzinnen? Oh nee, wacht, je bent een aardappelhoofd. Die kunnen niet bepaald denken,’ verzuchtte ik melodramatisch voor ik mijzelf van het raam afduwde.
    Met mijn wenkbrauwen opgetrokken keek ik hem aan terwijl hij doodleuk verder ging met zijn gezwets. ‘Como esta?’ vroeg hij me met een brede glimlach.
    Kort snoof ik. Om ‘beleefd’ te zijn, zette ik mijn muziek uit en borg het apparaat weg.
    ‘Ja prima. Echt. Voortreffelijk. Ik ga graag elke ochtend om zes uur mijn bed uit – nadat ik maar twee uur heb geslapen. Om vervolgens in een verrotte bus te gaan zitten. Dat is mijn hobby,’
    Het sarcasme droop er duimendik vanaf. Maar dat was iets waar Eros inmiddels wel aan gewend was.
    Een jammerlijk geluidje wist ik te produceren voor ik mijn hoofd op zijn schouder legde. Natuurlijk kon ik het niet laten om even met mijn vinger tussen zijn ribben te porren.
          Vanuit mijn ooghoeken zie ik Realin nog net voorbij komen. Ze lijkt verbaasd omdat de plek naast me al bezet is en ergens voel ik me daardoor schuldig. Maar ik wou niet dat Eros weg zou gaan – nog niet. Niet nu.
    Niet nu ik nog niet door de ochtend heen was.
    En geloof me, dat was nog het moeilijkst.




    Matthew Kendo Parker
    ‘Matt’
    °°°

    Toegegeven, veel moeite om op te vallen deed ik niet. Mensen waren nu niet bepaald altijd even schappelijk – helemaal niet als ik de persoon was die ze voor zich hadden. Ik was de clown van de klas. De persoon waar je om kon lachen omdat hij weer eens een vage streek uithaalde of een dom antwoord gaf. Vooral dat laatste gebeurde nog wel eens. Gewoonweg omdat mijn gedachten vaak wegdreven – mede dankzij Aurelian en zijn krachten. Ik was slim, gevat, maar ik was dat altijd op de verkeerde momenten.
    En zo was mijn status geboren.
    Moest ik daar nu blij mee zijn?
          Zonder in een spiegel te hoeven kijken wist ik dat het asfalt een deel van mijn huid had beschadigd. Zij het door mijn eigen stommiteit. Toch wou ik met al het plezier de grond vervloeken.
          Op de een of andere manier weigerde mijn brein met de conclusie te komen dat ik nu op moest gaan staan om mijn tas in de laadruimte te leggen. Mijn ledematen weigerde te gaan werken onder mijn bevel, waardoor ik er alleen een soort hulpkreet uit kreeg geperst.
    Geweldig.
    Dat gaf me vast en zeker een nog beter uitdruk!
    Zucht.
          ’Gast, ik weet dat je geen vriendin hebt – maar het asfalt knuffelen is wel een laatste schreeuw om hulp.’ Zijn stem bereikte mijn oren pas op het moment dat hij zijn bovenarmen rond mijn armen klemde. Hoe hij het voor elkaar kreeg wist ik niet, maar binnen een fractie van een seconde stond ik op mijn benen.
          Nonchalant klopte ik het vuil van mijn kleren voor ik Aurelian met een zorgenloze uitdrukking aan keek. ‘Ik heb geen idee waar je het over hebt. Misschien moet je – je bovenkamer toch eens laten nakijken, vriend,’ gebood ik hem voor ik hem een klap op zijn schouder gaf.
          Zonder acht te slaan op de schade, aan zowel mijn gezicht als aan mijn als aan mijn tas, liep ik met mijn beste vriend richting de bus. Voor mij was het een hele opgave om de laadklep open te krijgen. Maar Relian deed dat zonder moeite – logisch. Alpha boy in action.
          Jaloezie was niet mijn stijl. Ik vond het prima dat Aurelian de wolf was. Hij was batman en ik was Robin. Maar als het er op aan kwam, dan had hij me wel nodig. Daar hoefde je niet per definitie een wolf voor te zijn. Speciaal was ik zonder meer.
          ‘Je moet echt eens leren om op tijd te komen, malloot.’ Gebood hij me. Ik schokschouderde simpelweg om zijn woorden. ‘Ik ben niet laat, iedereen is gewoon te vroeg. Het is ook geen tijd om wakker te zijn. Geen wonder dat mijn benen niet mee willen werken,’
          De laadklep kwam met een klap weer in zijn slot. Het zou zonde zijn als na al die moeite, mijn tas onderweg ook nog verloren zou gaan : ik hechtte immers veel waarde aan mijn lacrosse tas. De enige tas die heilig was voor mij.
          ‘En, heb je al zin in het grote avontuur?’ de sarcasme droop van zijn stem af, maar ik wist beter. Onderhuids liep hij al te springen van enthousiasme. Het kon Aurelian niet deren dat de volle maan er aan zat te komen. Tegen die tijd had ik mezelf wel verstopt in mijn tent. Al die wolven die door het dolle heen zouden gaan, niet bepaald mijn ding.
          ’Lucht, bos, de ongerepte natuur. Wat wil een man nog meer, terug naar mijn wortels!’ zei ik trots voor ik op mijn borst klopte. Ik ging Aurelian voor de bus in – waar ik geen last had van de onplezante geur, in tegenstelling tot heel wat andere figuren die er al zaten.
    Achterin de bus was nog een plekje over met twee bankjes. Zonder meer stortte ik mezelf op de plek bij het raam. ‘Laten we maar hopen dat de bus geen panne krijgt, anders duurt het nog wel even voor we aankomen,’

    [ bericht aangepast door Mahoganaea op 1 aug 2014 - 23:18 ]


    The woods are lovely, dark and deep. But I have promises to keep, and miles to go before I sleep.

    Eros Zenildo Caetano Veríssimo • 19 • Werewolf • Bèta

    • • •


    “Peço-lhe que me faça este favor e vai para o inferno." hoor ik Ezequiel nog mompelen. Pff, hij houdt echt altijd de helft van zijn woorden binnen als hij praat, zo vervelend. Maar voor ik kan antwoorden komt Alexalyn naar binnen gewalst en loopt op ons af. Ik zie hoe haar ogen zich kort op Tasha vestigen en ik frons even, ik heb namelijk geen zin in bitchfights hier. Ze nadert me en ik zie hoe haar ogen ondeugend fonkelen en voor ik het weet zit ze met haar hand door mijn haar te woelen. ik maak een protestgeluidje en ze lacht eventjes om zich dan even met mijn wederhelft bezig te houden.
    "Alex," zeg ik bloedserieus en kijk haar aan met mijn serieuze, donkere ogen. "Ik weet dat ik sexy en onweerstaanbaar ben, maar spaar mijn haar alsjeblieft." Ik steek mijn tong naar haar uit. "E quanto a você, irmão, eu não sou religioso. Mas para fazê-lo feliz, eu vivo no inferno, é ótimo lá.*" zeg ik tegen mijn tweelingbroer voor ik me weer op de versufte Natasha richt.
    "Mmpfh," zegt ze moeizaam en opent haar, nog kleine door de moeheid, ogen. Maar ondanks dat krult haar mondhoek toch omhoog voor ze een echt antwoord formuleert. "Kon je niets creatiever verzinnen? Oh nee, wacht, je bent een aardappelhoofd. Die kunnen niet bepaald denken," zegt ze licht beledigend en met melodrama, iets waar ik eigenlijk niet van houd, maar het is gewoonweg grappig om het haar te zien doen. Ze richt zichzelf op en de condensvlek op de venster is nog zichtbaar waardoor ik moet lachen. Ze zet haar muziek af, niet dat het me stoort want ik hou wel van wat muziek. "Ja prima. Echt. Voortreffelijk. Ik ga graag elke ochtend om zes uur mijn bed uit – nadat ik maar twee uur heb geslapen. Om vervolgens in een verrotte bus te gaan zitten. Dat is mijn hobby," antwoord ze dan sarcastisch op mijn eerdere vraag en ik grinnik en schud mijn hoofd. Ik vind het geweldig als ze sarcastisch is, ik hou van sarcasme in het algemeen, maar het maakt alles zo veel leuker om over te zeuren. In plaats van haar hoofd opnieuw tegen de venster te leggen gebruikt ze nu mijn schouder als kussen. Ze kan het natuurlijk ook weer eens niet laten me te porren, waar ik, tot ergernis van sommige mensen, bestendig tegen ben. Hoofdschuddend en afwezig speel ik met haar -haar terwijl ik naar buiten kijken. Mijn ogen vernauwen zich als ik Matthew in de gaten krijg, en dan valt hij plat op zijn gezicht en ik houd het niet meer. Ik begin te lachen en let even niet op Tasha die op mijn schouder ligt.
    "Heb je dat gezien? En sorry." hik ik van het lachen. Ik snap echt niks van die jongen, maar dan ook niets. Ik kalmeer een beetje en zorg dat mijn schouder weer 'slaapproof' is om vervolgens in mijn extra rugzak mijn iPod touch op de diepen. "Luister je mee? Ik heb geen zin om de hele dag naar preludes en menuetten van Bach, Mozart en Beethoven te luisteren." zeg ik tegen haar terwijl ik haar een oortje aanbied en door mijn muzieklijst scrol waarop vooral rock te vinden is eigenlijk. Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor luide muziek zoals Dance en Rock, Metal is me toch ietwat te schreeuwerig, al heeft Metallica toch wel een paar goede songs. Ik zoek in de veel te lange lijst een leuk nummer dat ik samen met haar zou kunnen luisteren. Uiteindelijk ga ik toch voor Follow Me van Muse, gewoon omdat het lied geweldig is.


    *En wat jou betreft, broeder, ik ben niet gelovig. Maar om je gelukkig te maken, ik leef in de hel, het is geweldig daar.


    We are not your kind

    Aurelian North Hawthorne
    Werewolf ––– True Alpha

    Wanneer ik de laadruimte sluit en de verwarde kijkers van de buschauffeur besluit te negeren –– luister ik geïnteresseerd naar het antwoord van Matthew.
          ‘Ik ben niet laat, iedereen is gewoon te vroeg. Het is ook geen tijd om wakker te zijn. Geen wonder dat mijn benen niet mee willen werken.’
          Hoofdschuddend druk ik mijn handpalmen voor een laatste maal op de laadruimte, voornamelijk om mezelf ervan te verzekeren dat al mijn bezittingen – met name mijn tas – veilig zullen zijn gedurende de rit naar het kampterrein. Geveinsd ongeïnteresseerd vraag ik Matthew naar zijn zin in het kamp, aangezien ik hem daarop niet kan peilen.
          ‘Bos, lucht, de ongerepte natuur. Wat wil een man nog meer, terug naar mijn wortels!’
          Grinnikend door het gegeven dat hij ontzettend op Tarzan lijkt wanneer hij zijn hand enkele malen op zijn borst neer laat komen, volg ik hem na de schoolbus in. Alhoewel Matthew geen bovennatuurlijk persoon is, komt hij meerdere malen op mij als bovennatuurlijk over. Hij weet me altijd op te vrolijken wanneer dat benodigd is en is hoogstwaarschijnlijk een betere vriend dan alle andere personen welke hier op school rondlopen.
          Wanneer ik door de bus loop, valt mijn blik op de personen welke al plaats hebben genomen en al dan niet in gesprek zijn met anderen. De gezichten verraden voornamelijk dat niemand er zin in heeft om ook maar een seconde langer in deze schoolbus te zitten.
          Zoals ik van te voren heb verwacht, zitten Ezequiel en Alexalyn naast elkaar –– als een verliefd stelletje. Jammer genoeg durven ze dat zelf niet toe te geven, wat ontzettend irritant is voor de buitenwereld.
    Wanneer ik naar de andere kant van het gangpad kijk, zie ik Natasha zitten –– waardoor mijn gezicht vrijwel direct oplicht en mijn glimlach groter wordt. Natasha is een van de personen waar ik het goed mee kan vinden en waar ik vaker mee om ga dan de andere personen uit mijn klas. Echter –– wanneer ik zie dat Eros naast haar zit, trekt mijn glimlach direct omlaag en kijk ik weer naar de rug van Matthew. Ik had geen zin in jaloers en bezitterig gedrag en op zulke momenten bestond Natasha simpelweg niet voor me.
          Uiteindelijk komt Matthew voor me tot stilstand en laat hij zich op een plaats bij het raam glijden, waar ik vervolgens voorzichtig naast ga zitten.
    ‘Laten we maar hopen dat de bus geen panne krijg, anders duurt het nog wel even voor we aankomen.’
          Grinnikend haal ik een hand door mijn haren, Matthew moest altijd de meest vreemde scenario’s voor ogen halen –– waardoor ze voornamelijk hilarisch zijn.
    ‘Zeg, een beetje vertrouwen in deze fantastische schoolbus. We doen trouwens iets fout –– schijnbaar zitten alle jongens vandaag naast een meisje in de vorm van ‘we hebben heus geen relatie maar zo gedragen we ons wel’.’
          Mompelend laat ik me vervolgens omlaag zakken op de bank. Ik begreep niets van emoties en gevoelens en voornamelijk Natasha en Alexalyn speelden op dit moment met mijn eigen emoties en gevoelens –– haast alsof ze het expres deden.
          ‘Ik denk dat we hier gewoon een all–time mannenkamp van gaan maken. Ik heb niet echt behoefte aan ander gezelschap als jij, Mattie.’

    [ bericht aangepast door Conworld op 26 juli 2014 - 13:59 ]


    Alexalyn Ulyssa Velouetté.


    Nadat ik mijn haren door de warrige, maar zachte, haren van Eros heb gehaald, had ik een opmerking kunnen verwachten en waarschijnlijk iets anders dan een begroeting. 'Alex,' begint Eros, terwijl zijn donkere poelen serieus in de mijne kijken. 'Ik weet dat ik sexy en onweerstaanbaar ben, maar spaar mijn haar alsjeblieft.' vervolgt hij en hij steekt zijn tong uit. 'Goed, ik zal je haar sparen, maar dan zou ik het fijn vinden als jij je tong binnen zou houden. Anders moet ik je toch echt gaan vertellen dat je niet zo sexy en onweerstaanbaar bent dan dat je beweert.' terwijl ik dit aan hem overbreng kijk ik op dezelfde manier als dat hij zojuist naar mij keek, maar zodra mijn lippen elkaar aanraken, speelt er een speelse grijns rond mijn lippen. Niet alleen voor hetgeen wat ik hem zojuist heb gezegd, maar ook omdat ik benieuwd ben over hoe hij – en Natascha – zal gaan reageren.
          Mijn ogen dwalen kort door de bus, nog voordat ik mijn muziek met Ezequiel heb gedeeld, op zoek naar andere bekende gezichten dan Ezequiel, Eros en Tasha. Ik breng mijn onderarm op de leuning, waar de vulling op verschillende plekken door de bekleding heen dringt, wat zachtjes tegen de haartjes van mijn huid aankomt, en leun wat naar voren om de rest van de mensen achterin de bus te kunnen bekijken.
          Het feit dat Eros zich naast Natascha had weten te plaatsen, betekende dat of Raelin haar weg naar school nog niet had afgemaakt, of dat ze ergens achteraan zou moeten zitten, aangezien ik haar onmisbare bruine lokken nog niet in mijn vizier heb kunnen krijgen.
          'Hé,' bij het horen van Ezequiel zijn stem, draai ik mijn hoofd niet meteen naar hem om. 'Je muziek staat weer te hard, Snorlex,' dit zorgt er echter wel voor dat ik mijn hoofd met een ruk naar hem omdraai, echter blijft mijn elleboog op dezelfde plek rusten. Voordat ik ook maar kan reageren, heb ik mijn vingers naar binnen gevouwen om mijn vuist op zijn schouder terecht te laten komen. 'Zolang jij mij 'Snorlex' blijft noemen, zal ik er geen moment aan denken om mijn muziek zachter te zetten voor jou, meneer.' mijn donkerbruine irissen priem ik in de zijne, waarna ik me bedenk dat hij deze reactie aan had zien komen en er nu nog meer plezier ik kan beleven.
          Ik laat mijn hand naast me neer vallen om hem vervolgens naar zijn slapeloze nacht te vragen. Vrijwel direct nadat mijn lippen elkaar aanraken, omdat ik klaar ben met mijn zin, gaan de zijne uit elkaar om een geeuw los te laten. Ik kon het niet laten om licht te glimlachen wanneer hij zijn hand betrapt voor zijn mond sloeg, knikt als antwoord op mijn vraag en vervolgens zijn hand door zijn bruine krullen haalt. Een antwoord die ik al had verwacht voordat ik de vraag stelde. Ondanks het feit dat hij vrijwel iedere dag slecht sliep, kon ze het niet laten om het te vragen. Misschien zou het deze keer anders zijn geweest.
          'Meneer daar,' zonder zijn blik te volgen, weet ik dat hij het over Eros heeft door de manier waarop hij het overbrengt, 'moest zo nodig vannacht weer het hele orkest bij elkaar roepen. Ik heb zeker tot vier uur 's nachts waker geleden, luisterend naar zijn allernieuwste geweldige symfonie.' Ik weet dat hij zich er mateloos aan kan irriteren, wat ik heel goed snap, maar hij brengt het zo over dat ik het niet kan laten om een grinnik uit te stoten. 'Misschien zou je deze meneer eens met een kussen kunnen verrassen, dat helpt nog altijd meer dan niets doen.' raad ik hem aan nadat hij zijn beklag over zijn broertje lief heeft gedaan.
          'Ik weet wat je denkt. Ik ben niet zonder jou gaan winkelen. Shoppen is jouw ding, remember?' met een plagende blik verzekerd hij me ervan dat hij niet heeft gedaan wat ik dacht dat hij zou hebben gedaan. 'Jessica bracht het gisteren voor me mee toen ze in het dorp was. Ze was van mening dat het wel ‘bij mijn oogkleur zou passen’' vervolgt hij, waarna ik hem knikkend aan kijk. Hij hoeft zich voor mij niet te verantwoorden, maar blijkbaar voelt dat voor hem anders aan. Ik zal er namelijk niet mee zitten wanneer hij wel naar de winkel is gegaan zonder mij, aangezien ik niet vind dat ik betrokken moet worden bij alles wat hij doet. Ik vind het alleen een leuke bezigheid en wanneer hij dat met mij wilt delen, vind ik dat alleen maar fijn.
          'En jij? Goed geslapen of heb je weer liggen piekeren over je plaats bij het lacrosse-team?' vraagt hij, maar erg geïnteresseerd lijkt hij niet door het feit dat zijn mond zich weer opent om weer een geeuw vrij te laten. 'Ik heb,' lichtjes tuit ik mijn lippen en knik ik even met mijn hoofd, 'best goed geslapen.' Al was hetgeen wat ik zei niet helemaal waar, want ik heb wel degelijk liggen piekeren over de vraag of ik dit jaar weer zou mogen deelnemen aan het lacrosse team.
          Mijn elleboog rust nog steeds op de leuning en aangezien Ezequiel zijn ogen heeft gesloten, besluit ik om nog eens een blik naar achteren te werpen. Dit maal zijn er echter meer plaatsen gevuld dan zo juist. Mijn blik glijdt langs die benen die hier en daar uitgestoken zijn. Echter het paar die ik vrijwel meteen herken, zijn de gespierde benen van een jongeman die de eigenaar is van een paar rode afgetrapte allstars. Ik ken echter maar een persoon die zulke afgetrapte allstars bezit in deze kleur en dat is Aurelian.
          Zijn onderlichaam is hetgeen wat alleen voor mij zichtbaar is vanaf hier, anders zou ik al boven de stoel uit moeten kijken. Aurelian zijn hand gaat omhoog, terwijl hij grinnikt, en ondanks het feit dat ik niet precies kan zien wat hij ermee doet, gok ik dat hij iets met zijn haar aan het doen is. Zelfs nu Aurelian in een oud wrak zit, weet ik zeker dat die scheve glimlach van hem niet van zijn gezicht af is gegaan. Soms vraag ik me af hoe hij dat voor elkaar krijgt, om iedere keer weer zijn scheve glimlach te laten zien. Ik zou het in ieder geval niet kunnen, maar zo zijn er wel meer dingen waar we in verschillen. Toch kan ik het heel goed met hem vinden en daar ben ik overigens wel blij mee, want hij is iemand die ik niet graag zou willen missen.
          'Speciaal op je iPod gezet?' ik frons mijn wenkbrauwen en een bedachtzame blik is van mijn gezicht af te lezen, voordat ik erachter kom waar Ezequiel het over heeft. 'Misschien, zoiets,' mijn donkere kijkers kijken hem even kort aan, waarna ik mijn schouders ophaal, 'dit keer heb ik niet voor de afspeellijst 'Slaap muziek' gekozen, denk ik.' Alles wat Ezequiel eens tegen haar heeft gezegd, zal hij terug op zijn bordje krijgen, aangezien zulke opmerkingen voor een langere tijd bij mij zullen blijven hangen.

    [ bericht aangepast door Armadillo op 26 juli 2014 - 22:23 ]


    'I don't want to leave her just because she makes me a better person.'


    Marilyn Rosa O'Connell


    Het bekende deuntje kwam uit haar wekker zodra die af ging. Langzaam draaide ze zich om terwijl ze kort met haar ogen knipperde en wat wazig van zich af staarde. Marilyn drukte op de wekker waar door die af ging en draaide zich weer om klaar om verder te slapen. Maar iets in het hoofd van de brunette bedacht haar dat ze vandaag op schoolkamp ging. Ze draaide zich op haar rug en ging zitten. Iets waar ze stiekem best veel zin had ondanks dat probeerde ze dit goed te verbergen voor haar vader. Ze kon hem niet een week alleen laten. Hij wist niet hoe hij moest koken of de was moest draaien. Maar dat alles was haar schuld. Gelukkig voor haar vader dat ze tot vannacht door gekookt zodat hij een hele week te eten had. Die hij zelf zou op kunnen warmen. Hopelijk ging hij dat doen en besloot hij niet om fast food te gaan eten. Dat was veelte slecht voor hem of voor wie dan ook. Zij zelf at er ook zeer weinig van. En als ze dat wel deed dan zorgde ze er altijd voor dat er toch iets gezonds bij zat. Zoals een salade of iets. Marilyn haar blik gleed naar de grote rugzak die tegen de muur aan stond. Gelukkig had ze die gisteren al ingepakt zodat ze zich vandaag alleen nog maar hoefde te douche, te eten en op pad te gaan. Maar zoals iedereen dat wel had kon Marilyn op dit moment moeilijk uit bed komen. Al had ze natuurlijk geen keus. Dus vlogen haar benen over de rand heen en stond ze op. Haar blik gleed naar haar voeten en kort bewoog ze haar tenen. Iets wat ze om de een of andere reden al van jongs af aan deed. Kort grinnikte ze om haar zelf en schudde ze haar hoofd. Marilyn haalde een hand door haar haren en stapte richting de douche. Hun huis was redelijk groot en door dat ze de enigste meid in huis was had ze een eigen badkamer gekregen. Dat terwijl Marilyn ook best snel klaar kon zijn, maar nu ze haar eigen badkamer had moest ze toegeven dat ze soms wat langer bleef dan nodig was. Maar he, ze had een bad die misschien wat te klein en oud was. Maar ze had er wel een en ze hield er van om er in te liggen met een boek en een kop thee. Eenmaal in de badkamer ging ze snel onder de douche staan waarna ze zich waste. Het duurde niet lang voor Marilyn de kraan uit deed en er onder vandaan stapte. In de volgende minuten droogde ze zich af, kleden ze zich aan en liet een kam door haar haren gaan. Het duurde niet lang voor ze het gefluit van haar vader op de overloop hoorde. Hoe kon die man elke dag weer zo vrolijk op staan. Marilyn pakte haar grote reis tas en een wat kleinere tas waarna ze naar beneden liep. Daar zette ze haar tassen bij de gang en ging naar de keuken nadat ze haar make-up tasje had gepakt. Zoals gewoonlijk stond er koffie voor haar klaar die ze mee kon nemen voor onderweg. Dat was toch ook een van de dingen die ze nodig had. Daarbij had ze nu weinig zin om te gaan eten. Marilyn nam plaats aan tafel en maakte zich licht op met wat oogpotlood en mascara. Foundation was voor nu niet nodig vond ze. vijf minuten later stond ze op pakte de beker met koffie liep langs haar vader die beneden kwam en gaf hem een kus op zijn wang. "Pap beloof me dat je goed op je zelf let en bel me als er iets is oké? Ik kom meteen naar huis toe." Beloofde ze de man. Marilyn kreeg enkel een glimlach en een veel plezier te horen waarna ze naar de deur werd geduwd. "Ik red me prima, ik ben geen klein kind." Sprak haar vaders stem lachend. Marilyn glimlachte kort deed haar make-up tasje terug in de tas en pakte beide tassen op terwijl ze naar buiten liep. Haar auto een chevrolet impala uit 1967 stond op haar te wachten. Het was een van haar vaders auto's geweest die hij had over gekocht en op geknapt en Marilyn was er dol op. Vandaar ook dat zij hem gekregen heeft voor haar 18de verjaardag. Marilyn legde haar twee tassen in de kofferbak. Ze hield haar koffie in de hand terwijl ze de kofferbak sloot en in stapte. Eenmaal op de rijders stoel zette ze haar koffie weg stak de sleutel in het contact en zodra ze haar gordel had reed ze weg. De brunette deed de radio aan en luisterde naar een of andere school terwijl ze naar school ging. Ze was wat aan de late kant maar veel maakte haar dit niet echt uit. Eenmaal op school parkeerde ze de auto. Pakte ze haar spullen en liep naar de bus die er gelukkig nog stond. Ze klopte op de deur en zodra die open ging stapte ze naar binnen. Eenmaal naast de chafeur bleef ze kort staan en bekeek ze de gezichten die al in de bus zaten. Ze hoopte ergens dat ze naast Alexalyn kon zitten maar zoals verwacht zat die al naast haar grote vriend. Kort rolde ze met haar ogen bij de gedachten aan hem. Haar blik gleed verder naar achteren en zag dat iedereen al naast iemand zat. Zonder ook maar veel moeite te doen liep ze naar de eerste beste bank en zette haar tassen op de lege plek en ging er naast zitten. Marilyn draaide de deksel van haar beker af en al snel kwam de geur van koffie haar te gemoed. Ze durfde te wedden dat de geur de hele bus zou vullen. Ze hoopte het in elk geval want dat zou de geur misschien wat aangenamer maken die er hing. Marilyn zakte wat onderuit en nam een slok van haar drinken en keek wat moeilijk toen ze het warme goedje door haar keel voelde stromen.

    [ bericht aangepast door Nemeton op 27 juli 2014 - 21:06 ]

    Ezequiel 'Ezro' Leandro Caetano Veríssimo

    Mannelijke weerwolf - 19 jaar - Kleding


    “Zolang jij mij ‘Snorlex’ blijft noemen, zal ik er geen moment aan denken om mijn muziek zachter te zetten voor jou, meneer.” Alex d'r donkerbruine poelen keken me doordringend aan terwijl ze haar vuist tegen mijn linkerschouder liet neerkomen. Had ze nou echt geen idee dat haar reactie het enkel leuker maakte? Een zachte lach rolde dan ook over mijn lippen terwijl ik mijn beste vriendin vermakelijk aankeek.
    “Het was eerder iets dat ik had opgemerkt; dat noemen ze een opmerking, Alex. Geen bevel of uiting van kritiek.” Met een betweterige toon en een knipoog keek ik toe hoe Alex haar hand weer liet zakken. “En ik die dacht dat je de slimste van ons tweeën was. Wat een teleurstelling.” Verliet spijtig mijn mond maar de kleine glimlach om mijn lippen verraadde mijn geplaag. Het pesthumeur dat ik eerder had bezat leek stilletjes aan beter te worden en eventjes dacht ik dat Alexalyn hierin een groot deel meespeelde maar toen herinnerde ik me terug hoe ik op een schooldag haar de eerste paar uren had vermeden omwille van haar al te energieke humeur.
    “Misschien zou je deze meneer eens met een kussen kunnen verrassen, dat help nog altijd meer dan niets doen.” antwoordde het bruinharige meisje toen ik haar vertelde over Eros en zijn nieuwe orkest wat me de hele nacht had wakker gehouden. Dramatisch haalde ik mijn schouders op terwijl ik diep zuchtte.
    “Hij is een verloren zaak. Zelfs een slag tegen zijn neus doet hem nog niet eens ophouden – laat staan wakker worden. Ik denk dat ik ermee zal moeten leren leven..” Ja, dat ging ik dus echt niet doen. Ik had nog wel enkele maniertjes die ik zou gebruiken.
    Het volgende onderwerp – mijn t-shirt – dat werd aangekaard maakte het duidelijk dat we beide nog niet geheel wakker waren. Onze gesprekken gingen dan in de morgend ook nooit verder dan dingen die niet veel dachtwerk nodig hadden. De nachten en dagen waren daarentegen compleet verschillend. Dan gingen onze gesprekken van de meest domme, lachwekkende dingen tot de serieuzere onderwerpen. Er was dan zelfs plaats voor de gesprekken met een zwaarder gehalte. Ooit had ik het eens geriskeerd om over mijn gevoelens te praten – net nadat ik de brief van mijn vader had ontvangen. Een brief van je vader, leuk toch? Niets mis mee maar dan kende je Henrico Verrissimo nog niet. In de brief was namelijk enkel te lezen hoe hij erop hamerde dat ik mijn best op school deed en het jaar niet zou vergooien met dat geklooi van me dat ik kunst noemde. Alsof dat nog niet erg genoeg was maakte hij me ook duidelijk dat ik me meer zoals mijn broers – de twee primussen op schoolgebied – moest gedragen. Talk about a father who’s supportive, right?
    Diezelfde avond was het me niet gelukt om de gevoelens en emoties die al maandenlang opgekropt zaten te formuleren maar maakte ik het Alexalyn duidelijk door haar de brief te laten lezen. Zonder woorden of overbodige gebaren had ze me getroost. Er waren geen woorden nodig geweest om elkaar te begrijpen – dat was ook het moment toen ik besefte dat ik mijn beste vriendin had gevonden.
    “Ik heb,” lichtjes tuitte ze haar lippen toen ik vroeg of ze goed had geslapen, “best goed geslapen.” Ik knikte hoewel ik wist dat ze loog – alleen al luisterend naar haar hartslag die een klein sprongetje had gemaakt maakte dit fenomeen duidelijk. Bovendien kende ik haar ook goed genoeg om te weten dat ze uiteraard had liggen piekeren – en het feit dat Tasha enkele plaatsen verderop verwijderd zat maakte het er niet beter op. De twee waren zoals vuur en benzine – ongelooflijk gevaarlijk en met het geringste dat ze bij elkaar in de buurt kwamen ontplofbaar. Een dodelijke combinatie dus en het feit dat ik met beide bevriend was – met de ene wat meer in het geheim dan de ander – maakte het me niet gemakkelijk. Verstrikt tussen twee vuren. Zo kon je het noemen.
    Nog voordat ik mijn ogen sloot besloot ik om een blik op Eros te werpen. Hij leek afwezig met Tasha’s haar te spelen waarna hij buiten iets leek op te merken en hij zijn ogen vernauwden. Ik volgde zijn blik en voor ik het nog maar goed of wel besefte zag ik hoe Matthew over zijn eigen tas struikelde om daarna volop met zijn gezicht in het asfalt te happen. Op hetzelfde moment als Eros rolde er een lach over mijn lippen waardoor mijn schouders lichtjes op en neer gingen. Het beeld van een vallende Matthew bleef voor enkele seconden op mijn netvlies gebrand. Ik had nooit problemen met Matthew gehad – we waren zelfs eerder neutraal maar als iemand plat op zijn gezicht viel kon je niet van me verwachten dat ik niet zou lachen. Als het Alexalyn was geweest had ik ook eerst gelachen waarna ik haar uiteraard – na het wegvegen van mijn tranen – wel had geholpen.
    Eros daarentegen had een onuitgesproken haatrelatie met de bruinharige onhandige jongeman – de twee hadden nog nooit meer dan tien woorden met elkaar gewisseld maar toch was er sprake van een afkeer. Zeker langs Eros zijn kant. Ik had namelijk een stil vermoeden dat mijn wederhelft wel iets meer voelde voor Tasha dan hij zelf durfde toe te geven. Matthew die ook bevriend was met Tasha was dan ook het mikpunt van zijn frustraties. Ik hoopte alleen maar dat zijn gevoelens hem niet de kop zou kosten. Eros kennende zou hij er kapot van kunnen zijn als er geen wederzijdse gevoelens aanwezig zouden zijn – en dit wilde ik mijn broer niet aandoen.
    “Je broertje viel net op zijn gezicht.” Met een zo serieus mogelijk gezicht - waar ik gigantisch in leek te falen - keek ik mijn beste vriendin aan terwijl ik me mentaal klaar maakte op een resem van sarcastische woorden of eventueel fysiek contact waarmee ze duidelijk wilde makken dat ze mijn grapjes niet apprecieerde. Zij en Matthew waren namelijk niet wat je kon noemen ‘twee handen op één buik’. Maar wat was er leukers dan dit gegeven te gebruiken? Juist ja, niets. Alex wist heus wel dat ik haar enkel een beetje plaagde. Als het erop aankwam kon ze steeds op mij rekenen – al was het om urenlang naar haar gezeur over Matthew te luisteren en geloof me dit had ze al ontelbare keren gedaan. Maar voor Alex had ik het wel over.
    De geuren van Aurelian, Matthew, Raelin en Marilyn verraadde vervolgens waarom Alexalyn als een gek in haar stoel bewoog - ze was duidelijk op zoek naar bekende gezichten. De laatste persoon van het rijtje was me tot op de dag van vandaag nog steeds een raadsel dat ik maar niet begreep. Door één of andere manier leek Marilyn namelijk een niet al te grote fan van me te zijn. Eerlijk? Ik had geen idee waarom. Ik had namelijk nog nooit meer dan vijf woorden met haar gewisseld. De laatste keer dat ik haar echt had gesproken was toen ik aan Alex' kluisje stond te wachten om deze laatste op te halen voor lunch. De helse blik die Marilyn me stuurde - toen Alex me bij mijn hand meesleurde en afscheid nam van Marilyn - verraadde maar al te graag haar afkeer jegens mij. Voor zover ik wist had het iets te maken met Alexalyn maar veel scheelde het me niet. Als zij opmerkingen wilde geven dan had ik geen problemen om het spelletje mee te spelen. Vaak gingen mijn opmerkingen dan ook over het feit dat zij de enige was die geen wolf in haar familie was. Oh ja hoor, Eros en ik hadden onze research gedaan vooraleer we besloten om een bezoekje aan dit bovennatuurlijke dorpje te brengen.
    "Misschien, zoiets," Alex zachte stem klonk boven de woorden van Wiz Khalifa uit waardoor ze me uit mijn gedachten over Marilyn haalde. "Dit keer heb ik niet voor de afspeellijst 'Slaap muziek' gekozen, denk ik." Mijn mondhoeken kropen zachtjes omhoog. Ze had het onthouden.
    "Dan denk je verkeerd want slaapverwekkend is juist waarmee je je muziek kan beschrijven. Behalve.. wacht even.." Zonder enige moment van aarzeling nam ik de kleine zilveren iPod uit haar hand waarna ik door haar verschillende afspeellijsten begon te scrollen totdat ik op 'GOOD music' botste. "Deze."
    De eerste noten van Are you satisfied van Reignwolf klonken al snel door de half uiteenvallende oortjes waardoor de glimlach op mijn gezicht enkel breder werd. Een maandje geleden had ik uit verveling en uit een discussie met Alex een nieuwe afspeellijst op haar iPod gezet. Een geweldige lijst, als je het mij vraagt. "En dit mijn lieve Alexalyn Ulyssa Velouetté noemen ze pas echte muziek." Met een boogje gooide ik de iPod in haar schoot.
    "Wanneer gaan we trouwens vertrekken want ik heb honger." Zo onschuldig mogelijk keek ik Alex aan. "Geen tijd gehad om deze ochtend te eten."

    [ bericht aangepast door Donatello op 30 juli 2014 - 12:24 ]


    Rise and rise again until lambs become lions


    Matthew Kendo Parker
    ‘Matt’
    °°°

    Verontschuldigend stak ik mijn hand op naar de chauffeur, wier niet bepaald heel erg blij leek met het feit dat wij aan zijn heilige vervoersmiddel zaten – jammer dan. Hij had mijn noodkreet ook zonder meer genegeerd. Mijn spullen de bus in sjouwen was daarbij ook geen optie.
          De enthousiasme was in elk uiterst punt van mijn lichaam waar te nemen. Ik was altijd wel te prikken voor een goed kampeertripje. Je moest alleen niet al te moeilijk willen doen, wat nu wel het geval was want hoewel de laadklep al dicht was, ontbraken er toch nog mensen van het kamp.
          Aurelian grinnikte om mijn opmerking, maar ik was wel serieus. De natuur moest je koesteren, met respect behandelen. Want zonder de bomen en planten waren we helemaal nergens – en daarbij vond ik dat het een cool scenario gaf als je een weerwolf door een bos zag rennen. Ikzelf was er geen, maar ik had genoeg dingen bij mijn beste vriend gezien om te weten hoe ongelofelijk geweldig dat er uit zag.
          Mijn hand klemde zich rond een zitting van een stoel terwijl ik mezelf de bus in hees. Via het smalle paadje probeerde ik snel naar achter toe te komen. Mensen hier en daar gniffelden nog steeds bij het zien van mijn gestalte. Wel, als ze er zo lang op door wouden gaan, wie was ik dan om hen tegen te houden?
          Onder het lopen let ik slechts op vrij weinig mensen. Natuurlijk probeer ik Lennox wel in het vizier te krijgen, maar ik heb haar nog niet kunnen ontdekken. Mede dankzij dit feit, zak ik neer op de eerste de beste lege plaats – bij het raam. Uit het raam kijken zonder belemmeringen was een vereiste als je samen met mij wou reizen.
          Achter mij verneem ik dat Aurelian’s humeur enigszins verandert. Hij loopt minder snel, bedenkelijker. Alsof er iets is waar hij plots weer mee te maken heeft gekregen.
    Fronsend keek ik hem aan eenmaal hij naast me neer zakte.
    ‘Zeg, een beetje vertrouwen in deze fantastische schoolbus. We doen trouwens iets fout –– schijnbaar zitten alle jongens vandaag naast een meisje in de vorm van ‘we hebben heus geen relatie maar zo gedragen we ons wel’.’ Sprak hij kort.
    Aha,
    Dat is vast hetgeen wat hem dwars zit.
    ‘En jij had graag ook zoiets gewild? En met wie dan? Alexalyn of Tasha?’ plagend keek ik hem aan. ‘Al ben ik zelf natuurlijk de beste optie. Geef me een pruik en ik ben de girl-next-door van je dromen.’ Kort wiebelde ik met mijn wenkbrauwen naar hem.
    Ik vond dat hij zich niet zoveel zorgen diende te maken over de meisjes. Het was niet zijn probleem en hij had genoeg kansen bij andere vrouwelijke levensvormen – daar was ik meer dan zeker van.
    ‘Ik denk dat we hier gewoon een all–time mannenkamp van gaan maken. Ik heb niet echt behoefte aan ander gezelschap als jij, Mattie.’
          Een glimlach trok mijn mondhoeken omhoog. Doordat het hele wolvengebeuren inmiddels meer mensen betrok, had k zo af en toe het idee dat ik niet van veel waarde meer was – mijn menselijke kwetsbaarheid zorgde er immers vaak voor dat ik niet veel kansen had tegenover ‘ kwaad’.
    ‘Ik ben helemaal voor. Geen vrouwen, geen drama. Alleen twee mannen en de ongerepte natuur!” grijnsde ik alvorens ik hem een klap op zijn schouder gaf.
          Onder mijn voeten voelde ik de trillingen van een motor die tot leven kwam. Blijkbaar was meneer de chagrijn eindelijk klaar om te vertrekken.
    'Houd je vast, dit gaat een goed ritje worden denk ik zo. En mochten we levend aankomen, dan kan je me mooi helpen met het opzetten van de tent'
    Tja, zijn krachten hadden zo af en toe ook een voordeel voor mij.



    Natasha Rose Zayev
    'Tasha'
    †††

    Alexalyn. Vreselijk mens. Helaas is er weinig wat ik op het moment kan uitrichten om haar tegen te gaan. Veel mensen zouden een dergelijke actie waarbij ik haar keel open rijt met mijn tanden niet waarderen. En soms moet ik mezelf er aan herinneren dat er een zekere vorm van jaloezie speelt omdat ze geen idee heeft waarom ik bepaalde dingen kan – weerwolven en al het andere bovennatuurlijke zijn niet bij iedereen bekend.
          Lichtelijk walgend keek ik toe hoe Alex door Eros haar woelde om aandacht te trekken. Hatelijk, maar zoiets zou je bij lange na niet van mijn gezicht aflezen. Goed en voorbeeldig gedrag staan dan wel niet in mijn dossier, tegenover mensen die dergelijke emoties niet van mij verdienen zal ik dat masker wel dragen.
          "Alex, Ik weet dat ik sexy en onweerstaanbaar ben, maar spaar mijn haar alsjeblieft." Sprak de persoon naast me – die ik door mijn muziek heen zelfs hoorde. Het hardste geluid zou zijn stem nog niet kunnen doen vervagen. En hoewel ik zijn gezichtsuitdrukking niet kan zien, weet ik zeker dat hij een speelse uitdrukking heeft. "E quanto a você, irmão, eu não sou religioso. Mas para fazê-lo feliz, eu vivo no inferno, é ótimo lá.*"
          Een korte grom rolde over mijn lippen. Waarom moest hij ook alles in zijn moedertaal doen? Frustrerend, vooral omdat ik van een andere tak ben – de Spaanse variant die in mijn ogen vele malen beter is. Genoeg strijd was daar al over geweest en ik had zo het idee dat het nog lang niet over zou zijn.
          Nu ik zijn aandacht heb, ga ik ook even helemaal los. Eros, de prima persoon om al mijn frustraties op te uiten. En hij leek het wel goed te vinden – zoals altijd. In mijn buurt is er maar weinig wat hij niet goed vindt. Althans, al ik de persoon ben die deze dingen doet.
          Zacht zuchtte ik. Mijn muziek was meestal mijn afleiding. Maar hij mocht er ook wezen. Meer dan dat zelfs. Ik sloot mijn ogen en nam even een kort momentje om kalm te worden. Door de coyote in mij, verloor ik snel mijn kalmte. Een kwestie waar ik nog aan werken moest.
          Eros schouder begint uit het niets heen en weer te schudden – gepaard met het geluid van een vermaakte lach. Gedwongen richt ik mezelf wat op om zijn blik te volgen.
    "Heb je dat gezien? En sorry." Hikt hij van het lachen. Matthew zie ik nog net overeind krabbelen om vervolgens richting de bus te wandelen met Aurelian aan zijn zijde.
    ‘Niet leuk,’ snoof ik kort. Matthew was mijn vriend, Aurelian net zo goed. Maar blijkbaar mocht Eros Matt niet zo, wat best frustrerend was. Want zo moest ik de vriendschappen apart houden.
          Al snel leg ik mijn hoofd weer neer op zijn brede schouder. Hij bied me zonder meer een van zijn oordopjes aan. "Luister je mee? Ik heb geen zin om de hele dag naar preludes en menuetten van Bach, Mozart en Beethoven te luisteren." Verklaarde hij.
    Kort keek ik hem fronsend aan. ‘En wat is daar mis mee? Zo blijf ik kalm – tenzij jij me lastig komt vallen, dan is het lastig,’ grijnsde ik hem toe voor ik het oordopje aan nam en deze in mijn oor propte.
          Ik keek toe hoe de twee jongens de bus in gewandeld kwamen. Matt voorop – enthousiast als altijd - en Aurelian er achteraan. Zijn glimlach verbreedde toen hij mij zag, waardoor ik automatisch zelf ook breed ging glimlachen. Helaas vervaagde de glimlach al snel weer. Ik wist dat er bepaalde dingen speelde, maar het was en bleef frustrerend.
    Uiteindelijk bleef ik liggen, ogen gesloten en de muziek in me opnemen. Zo hoefde ik tenminste geen mensen meer te zien.
    ‘Laat die bus nu vertrekken, urgh, de kwelling,’ verzuchtte ik.

    [ bericht aangepast door Mahoganaea op 17 aug 2014 - 22:08 ]


    The woods are lovely, dark and deep. But I have promises to keep, and miles to go before I sleep.

    Aurelian North Hawthorne
    Werewolf –– True Alpha
    •–––•–––•–––•–––•

    Voor een minimaal moment merk ik dat Alexalyn zich om weet te draaien en haar blik op het achterste gedeelte van de bus richt – waar ik zit. Vrijwel direct laat ik mezelf wat omlaag zakken op mijn stoel, waardoor ze geen enkele mogelijkheid krijgt om mijn gezicht te zien. Wanneer ze me wilde zien, zou ze maar naar me toe moeten komen om normaal tegen me te praten – in plaats van huisje boompje beestje te spelen met een van de tweeling.
          Alhoewel ik geen enkel probleem had met de tweeling, vond ik het wel verschrikkelijk waar op ze de meiden als hun “bezit” zagen. Mochten ze nu een relatie hebben – oké, dan had ik er vrij weinig over te vertellen. Maar dat was volgens mij niet het geval, waardoor ik hun gedrag niet altijd begreep en ik me niet in hun gesprekken mengde wanneer ze in het bijzijn waren van meiden.
          ‘En jij had graag ook zoiets gewild? En met wie dan? Tasha of Alexalyn? Al ben ik zelf natuurlijk de beste optie. Geef me een pruik en ik ben de girl – next – door van je dromen.’
          Grinnikend stomp ik een keer tegen de bovenarm van Matthew, aangezien ik hem er nog wel voor zie om dat daadwerkelijk te gaan doen en op de terugweg met een pruik naast me te komen zitten. Matthew was vrijwel de enige persoon die me op kon vrolijken wanneer ik in een mindere bui zat, dus ik voelde mijn duistere gedachten nu eveneens weg glijden.
    Wanneer ik de uitspraak heb gedaan dat ik er een all – time mannenkamp van wil gaan maken, zie ik de mondhoeken van Matthew omhoog gaan ; wat me tevens een goed gevoel geeft. Matthew verdiende het om iedere dag te weten hoe belangrijk hij en onze vriendschap voor me zijn. Hij is de persoon die er altijd voor me is geweest, ook al wilde ik hem in het begin vaak vermoorden wanneer ik in mijn gedwongen transformatie zat.
          ‘Ik ben helemaal voor. Geen vrouwen, geen drama. Alleen twee mannen en de ongerepte natuur.’
          Nu was ik de persoon die een zachte klap op mijn schouder kreeg, alhoewel ik voor de volle honderd procent zeker wist dat het mij vrijwel niets deed. Alhoewel Matthew een grote jongeman was, waren zijn krachten haast onzichtbaar in vergelijking met mijn krachten als weerwolf – iets waarvan ik hoopte dat hem niet dwars zou zitten.
    Wanneer de bus begint te trillen, merk ik dat Matthew er eveneens meer zin in schijnt te krijgen – waardoor ik zacht moet grinniken en mijn hoofd enkele malen schud.
          ‘Houd je vast, dit gaat een goed ritje worden denk ik zo. En mochten we levend aankomen, dan kan je me mooi helpen met het opzetten van de tent.’
          Verontwaardigd rol ik enkele malen met mijn kijkers, terwijl ik weer overeind ga zitten aangezien ik er mezelf er van heb kunnen verzekeren dat Alexalyn niet meer naar me kijkt – waardoor ik mijn rug weer kan strekken en ik me niet opgevouwen voel.
          ‘Jij bent ook een mooie – we slapen samen in een tent en ik mag al het werk gaan doen. Ik hoop voor je dat je veel eten bij je hebt om dat goed te maken.’
    Voor een kort moment richt ik mijn blik naar buiten – waar de bomen voorbij schieten, wat aangeeft dat we op weg zijn naar de plek waar we gaan kamperen. Hopelijk was er voldoende te doen en hadden we een leuke week voor de boeg, zonder te veel drama. Maar ik wist zeker dat het zou gaan lukken – aangezien Matthew en ik daar wel voor konden zorgen als we gaan meiden om ons heen hadden. Wanneer ik uit de buurt van de tweeling zou blijven was het helemaal goed, dan konden hun de taak op zich nemen om de meiden te entertainen.
          ‘Ik ben wel benieuwd naar het einde van de week – het is een Volle Maan weet je. Ik maak me om mezelf geen zorgen, maar om de anderen. . . Dat is een geheel ander verhaal. Jij hoeft je in ieder geval geen zorgen te maken, ik let wel op je – dan ben je m’n brave oppaskindje.’
          Ik grijns breed en vouw mijn handen achter mijn hoofd – waardoor ik over de stoelen voor me kan kijken en op deze wijze de anderen licht in de gaten kan houden.


    Eros Zenildo Caetano Veríssimo • 19 • Werewolf • Bèta

    • • •


    "Goed, ik zal je haar sparen, maar dan zou ik het fijn vinden als jij je tong binnen zou houden. Anders moet ik je toch echt gaan vertellen dat je niet zo sexy en onweerstaanbaar bent dan dat je beweert." ze grijnst breed en ik trek mijn wenkbrauwen op. Het is alsof ze het weet en ik kan het toch niet te laten om te grinikken en een veelbetekende blik naar Ezequiel te richten voor ik mezelf weer op Tascha concentreer. Ik bedenk me ook net dat ook Ez lachte toen Matt plat op zijn gezicht ging en ik glimlach bij die gedachte. We mogen dan niet altijd even lief zijn voor elkaar, we begrijpen elkaar wel.
    "Niet leuk." snuift Natascha, ze had duidelijk medelijden met de jongen en ik frons twee seconden. Ik wist dat ze aardig tegen hem deed en dat ze het best konden vinden. Iets wat mij niet beviel, maar ik probeer me in te houden. Ik denk niet dat zij daar iets van merken, maar ik wel. "En wat is daar mis mee? Zo blijf ik kalm – tenzij jij me lastig komt vallen, dan is het lastig," zegt ze en ik lach zachtjes.
    "Ja, ja de volgende keer breng ik je czerny mee." zeg ik met een sarcastische ondertoon terwijl ik een lied oversla dat ik beu ben.
    "Laat die bus nu vertrekken, urgh, de kwelling," zegt Tascha dan, lichtelijk geïrriteerd. Ik hoor de eerste tonen van Pink Floyd's another brick in the wall. Dit lied legt nog een keer de nadruk op mijn voorliefde voor oudere muziek en begin zachtjes mee te zingen.
    "We don't need no education..." Ik stop en hoor hoe de motor van de bus tot leven komt. Hoe erg ik dit ook haat, het geluid van een motor is onbeschrijfelijk.
    "Volgens mij gaan we zo vertrekken..." zeg ik geamuseerd tegen Tascha en zet mezelf in een comfortabele houding.

    [ bericht aangepast door Pothamus op 5 aug 2014 - 0:59 ]


    We are not your kind

    Alexalyn Ulyssa Velouetté.



    De zo herkenbare lach van Ezequiel klinkt uit zijn mond, wanneer ik hem aanspreek op het feit dat hij me weer eens 'Snorlex' noemt. Zijn lach heeft ervoor gezorgd dat mijn donkerbruine poelen hem nog strakker aankijken dan dat ik al deed en de vermakelijke blik in zijn ogen maakt het er niet beter op. Ik heb er een hekel aan wanneer Ezequiel mij als 'vermakelijk' bestempeld op de momenten waarop ik een serieuze opmerking maak, omdat ik weet dat hij me niet serieus neemt en dat werkt mijn frustratie op. Dit keer heb ik dit echter al geuit door hem een stomp tegen zijn schouder aan te geven, waar hij toch geen last van zal hebben zoals gewoonlijk en ik geloof niet dat dit komt door het feit dat ik hem zacht stomp, want dat is zeker niet zo. Voor mij is het in ieder geval geen zachte stomp, maar Ezequiel zal daar vast anders over denken.
          'Het was eerder iets dat ik had opgemerkt; dat noemen ze een opmerking, Alex. Geen bevel of uiting van kritiek.' De betweterige toon die zich in zijn stem bevind, bevalt me niet, maar ik ga er niet op in, omdat hij zich al genoeg heeft vermaakt naar mijn mening. 'En ik die dacht dat je de slimste van ons tweeën was, wat een teleurstelling.' De kleine glimlach die opspeelde op zijn net nog humeurige gezicht verraad hem. Mijn lippen vormen een speelse grijns na het zien van zijn glimlach, aangezien dat betekent dat hij me nog wel degelijk de slimste van ons tweeën vindt en dat zijn slechte humeur aan het verdwijnen is.
          'Hij is een verloren zaak-,' – 'Vertel me eens iets nieuws.' Onderbreek ik hem half lachend, waarna ik hem uit laat praten. 'Zelfs een slag tegen zijn neus doet hem nog niet eens ophouden – laat staan wakker worden. Ik denk dat ik ermee zal moeten leren leven...' De brede glimlach die eerst op mijn gezicht stond, wordt smaller, maar toch schenk ik hem die glimlach. Ik kan hem namelijk niet laten merken dat ik sommige opmerkingen van hem nog niet helemaal op dezelfde manier interpreteer als hij. Ik zou er nu vanuit kunnen gaan, doordat hij dit gezegd heeft, dat hij Eros eens in zijn slaap op zijn neus heeft geslagen, maar dat doe ik liever niet. Onbewust blijf ik deze opmerkingen van hem onthouden, maar ik heb hem er nog nooit op aangesproken en als het aan mij ligt, ben ik dat ook niet van plan.
          Na een tijdje de bus rond te hebben gekeken met het gevolg dat de afgetrapte rode allstars op mijn netvlies blijven staan, begint Ezequiel over de muziek die nu door onze oren klinkt door te vragen of ik het nummer van Wiz Khalifa speciaal voor hem op mijn iPod heb neergezet. Terwijl zijn mondhoeken lichtjes omhoog kropen, ik denk om het feit dat ik mijn muziek als 'Slaapmuziek' bestempel, echter was dat enkel en alleen omdat hij dat eens eerder had gedaan, blijven mijn donker kijkers hem serieus aankijken. Hij mag zijn eigen mening hebben en zijn eigen smaak – daar ben ik juist blij om –, maar ik zal het nooit accepteren wanneer hij of iemand anders mijn smaak bekritiseerd, aangezien iedereen zijn eigen smaak heeft en ik die van hem ook accepteer.
          'Dan denk je verkeerd, want slaapverwekkend is juist waarmee je je muziek kan beschrijven. Behalve... wacht even...' Voor ik het weet heeft mijn hand tot mijn ergernis alleen nog maar een hoopje lucht in bezit. Mijn spullen vertrouw ik niet zo maar tot iemand toe en ondanks dat Ezequiel en mijn vader dicht bij me staan, zal ik ze nooit of te nimmer met mijn spullen uit het zicht kunnen laten gaan. Het is in de jaren echter wel verminderd, maar ik ben nog altijd erg gesteld op mijn persoonlijke eigendommen, wat naar mijn mening vrij logisch is. Ik zal me dan ook nooit fijn voelen op het moment dat er iemand meekijkt op mijn scherm, zowel mijn mobiel als iPod en computer.
          'Deze' is het eerste woord wat uit zijn mond komt, nadat hij een nummer op heeft gezet, waarvan ik de eerste klanken niet herken en mijn wenkbrauwen schieten verbaasd omhoog. Vandaar dat ik mijn donkere poelen naar het scherm van mijn iPod laat gaan en al snel zie ik 'Are you satisfied' van Reignwolf op het scherm staan. Het is dat Ezequiel dit nummer op had gezet, anders zou ik me niet meer herinnerd hebben dat hij er laatst nog een nieuwe afspeellijst op had gezet, omdat mijn muziek hem niet beviel en hij, zoals ik het zag, vrijwel altijd te lui is om zijn eigen oortjes en mobiel erbij te pakken. Ik denk zelfs dat hij zijn oortjes al niet eens meer meeneemt, omdat hij er van overtuigd is dat hij toch wel mag meeluisteren. Dit gegeven kan ik dan ook niet met zekerheid ontkennen.
          'En dit, mijn lieve Alexalyn Ulyssa Velouetté, noemen ze pas echte muziek' Mijn handen schieten in een reflex omhoog zodra mijn ogen mijn iPod in de lucht hebben gesignaleerd. Echter bereikt mijn iPod eerder mijn schoot dan dat mijn vingertoppen het ook maar een keer aan hebben kunnen raken. 'Het is dat ik mezelf voor schut zal zetten wanneer ik jou volledige naam uit spreek, maar anders had je die zo vaak te horen gekregen dat je wenste om een nieuwe naam,' ik hou niet van mijn eigen naam, behalve mijn achternaam, aangezien deze naar mijn vader verwijst. Er zijn echter wel periodes dat ik trots ben op zowel mijn voornaam als tweede naam, maar vaak voel ik me prettiger bij de naam Alex Velouetté. Zo draag ik alsnog een deel van mijn moeders naam bij me, maar niet precies dezelfde.
          'Wanneer gaan we trouwens vertrekken, want ik heb honger.' Ezequiel werpt me een onschuldige blik en dit verraad hem vrijwel meteen. Na de vele uren die ik met Ezequiel heb doorgebracht, weet ik hem echt wel te doorgronden. 'Geen tijd gehad om deze ochtend te eten.' – 'Het verbaast me dat je mij nog niet hebt opgegeten – of jezelf. Je hebt namelijk altijd honger,' Mijn poelen kijken hem met een ongelovige blik aan, maar ik leg al snel mijn hand op de leuning om mezelf vervolgens overeind te duwen.
          De motor van de bus is al gaan ronken, wat betekent dat we zo zullen vertrekken, maar voordat iemand ook maar de kans zal krijgen om mij op het feit aan te spreken dat ik nu midden in het gangpad sta, heb ik mijn handtas al te pakken om vervolgens een blik over mijn schouder te werpen naar de mensen achterin de bus. Net wanneer ik me voornam om weer te gaan zitten, blijven mijn donkere poelen in die van Aurelian haken. Hij lijkt een van de enige te zijn die comfortabel en relaxt op het bankje lijkt te zitten, maar dat zou ook kunnen komen door de brede grijns die hij op zijn gezicht heeft staan.
          De glimlach die ik hem schenk, verdwijnt niet geheel, maar zwakt wel af, zodra ik Matthew in mijn vizier krijg. Ik vind het niet fijn voor mijn vader en zijn moeder dat wij het niet goed met elkaar kunnen vinden, maar ik ga niet doen alsof, want dan zou ik op een gegeven moment ontploffen van frustratie. De manier waarop hij kijkt, loopt, praat en handelt staan me niet aan en als ik het niet verkeerd heb is dit geheel wederzijds, dus hoef ik ook niet aardig tegen hem te doen. Hier op school valt hij nog te vermijden, maar bij hem thuis is dat een stuk moeilijker. Enkel op de momenten dat we met zijn vieren aan tafel zitten, Nilles, Carol, Matthew en ik, weet ik me in te houden voor Nilles en Carol.
          'Alexalyn, –' De vrij lage stem van mevrouw Hansel, wie jammer genoeg tot mijn mentor is aangesteld dit jaar, wordt overstemd door de bus die nu in beweging is gaan komen. Op de plotselinge beweging van de bus was ik echter niet voorbereid waardoor ik mijn evenwicht verlies en op de grond terecht zou zijn gekomen als ik niet in een reflex met mijn andere hand een stoelleuning had vastgepakt. Het zal er vast belachelijk uit hebben moeten zien en wanneer ik mijn redding in mijn gedachte van een afstandje bekijk, stoot ik een lach uit om vervolgens weer naast Ezequiel te gaan zitten met mijn handtas op mijn schoot.
          'Hier heb ik nog wel wat voedsel in zitten,' zeg ik, terwijl ik mijn tas overhandig aan Ezequiel en een brede glimlach laat zien.

    De bus neemt een scherpe bocht naar links, waarna het gele gevaarte op en neer hobbelt. Zodra ik naar buiten kijk, worden mijn vermoedens bevestigd. De bus hobbelt en schommelt door de kiezelsteentjes waar het zich nu op begeeft. Het pad van kiezelstenen ziet er niet uit alsof het vaak wordt gebruikt, door de lichte kleur die het bevat, daardoor valt het erg op in vergelijking met de donkere en natuurlijke kleuren van de bomen waar we door omringd worden.
          Het bos is een onbekende plek voor mij en omdat ik hier zelden te vinden ben, geniet ik alleen maar meer van de omgeving die voor ieder ander waarschijnlijk als 'normaal' wordt bestempeld. Enkele keren ben ik hier gekomen met mijn vader, maar omdat het zowel fijne als minder fijne herinneringen bij hem oproept, gaat hij hier liever niet of alleen naar toe.
          Het grote gele gevaarte hobbelt en schommelt niet meer, dat is het moment waarop ik er achter kom dat we tot stilstand zijn gekomen en ik half over Ezequiel heen hang om naar buiten te kijken. Mijn donkere poelen kijken hem even aan, omdat ik wacht op een reactie. Het zou echt iets voor Ezequiel zijn om op zijn droge manier te vragen of ik het goed kan zien of dat ik met mijn neus tegen het raam aan moet leunen om het te kunnen zien. Echter heb ik al te lang stil gezeten om hier op zijn reactie te wachten en de buitenlucht bereikt mijn neus zodra de chauffeur de gammele deur heeft geopend.
          Voor ik het weet sta ik, nadat ik mijn pennyboard onder mijn arm heb gevestigd en mijn handtas over mijn schouder heb gegooid, in de deuropening van de bus. Mijn donkere irissen glijden over de open plek die niet alleen fel groene grassprieten bevat, maar ook vol staat met madeliefjes en op enkele plaatsen bedekt is met de bladeren van meerdere soorten bomen. Echter zijn er ook plekken te vinden met dood gras en liggen er vrij veel takken. Ook is er veel schaduw door het feit dat de open plek wordt omringd met bomen, hoge bomen, die de zonnestralen tegenhouden. Dit maakt deze ideale plek niet zo ideaal meer. Het beekje is echter wel weer iets wat naar mijn wens is, aangezien ik erg van water hou en dan vooral het geluid van stromend water. Ik denk dat ik me de komende week wel ga vermaken.


    'I don't want to leave her just because she makes me a better person.'