• ".. ezels."

    Ja, dat kreeg en krijg ik zo vaak te horen. En nu zijn ze weg.
    Ik wil even mijn hart luchten en dit topic gaat over drie ezels, maar voor mij zijn het meer dan ezels. In mensen die zeggen dat het 'maar' dieren zijn, heb ik niet echt zin want dan kan ik mijn hart thuis wel gewoon luchten.. Voor de rest die dit lezen gaat/wilt; bedankt.

    Nougoed, ik heb wel vaker een topic/foto geplaatst over de ezels, dus er zijn vast mensen die weten dat ik er gek op was, maar voor de anderen zal ik het nog even vluchtig uitleggen:

    Op de kinderboerderij waar ik nu ondertussen al zes jaar lang vrijwilligers werk doe, liepen drie ezels: Raffy (18 jaar), Floor (11 jaar) en Valentijn (8 jaar). Floor en Valentijn ken ik al sinds ik er loop, dus al zo'n zes jaar lang. Raffy echter, ken ik al zestien jaar lang. Acht jaar geleden heette ze nog Dimmy en woonde ze op een andere kinderboerderij (waar ik toen vaak kwam), toen was zij nog een veulen en ik nog een klein kindje, dus veel hebben we niet gedaan.. Maar hoe ouder we werden, hoe sterker onze band. Mijn hart brak ook toen de beheerder van die kinderboerderij me vertelde dat ze was verkocht. Gelukkig ging ze naar een andere kinderboerderij, in dezelfde stad en toen ik hier ook weer woonde, ben ik haar op gaan zoeken. Zodra ik haar en haar dochter en Floor in het weiland zag staan, wist ik het zeker: ik ging hier werken. En dat deed ik dus.

    Vijf jaar lang, kwam ik er elke dag. Ik kwam voor school, na school en soms tijdens school (spijbelend) langs om voor de ezels te zorgen. Floor raakte een keer zo ziek, dat vier dierenartsen en drie hoefsmeden me vertelden dat ze beter ingeslapen kon worden. Gelukkig was er die ene dierenarts, die me een tip gaf over hoe ik haar misschien helpen kon, maar dan moest ze om de twee uur in beweging komen en medicijnen krijgen. Ik ben toen om de twee uur op de kinderboerderij gekomen om dit te doen voor Floor en.. Wonder boven wonder kwam ze er boven op. Raffy had een slecht gebit en de beheerders weigerden in het begin om een tandarts voor haar te betalen, dus ik besloot er zelf een te bellen en deze desnoods zelf te bekostigen. Gelukkig hoefde dit laatste niet en Raffy's gebit werd weer gerepareerd. Ik had alles voor de ezels over, maar het waren dan ook mijn zielsmaatjes.
    Zes jaar lang, als ik me rot voelde, kwam ik naar de ezels. Dan ging ik bij ze zitten, vertelde ze wat er op mijn hart lag en kwam Floor, de grootste ezel, naar me toe. Ze kwam dan voor me staan en legde haar dikke kop op mijn schouder en bleef zo stokstijf stilstaan, tot ik gekalmeerd was. En als ik weer wat rustiger was, duwde ze haar zachte neus trots in mijn buik of tegen me schouder en duwde me om, alsof ze me zeggen wilde 'dat hebben we weer opgelost!'. Iedereen op de kinderboerderij wist hoe belangrijk de ezels voor me waren; ik heb een hekel aan mensen door vanalles wat er is gebeurd en thuis ging het ook niet goed, om over school nog niet te spreken; de ezels waren mijn steun en toeverlaat. De beheerders en het bestuur beloofden me dat ze nooit weghoefden. De ezels gaan pas weg, als jij ook weggaat.
    Een jaarlang ging het minder op de kinderboerderij (nog steeds), het hele oude team ligt eruit en de nieuwe mensen zijn nou niet bepaald beter. Bovendien proberen ze me eruit te werken, maar ik bleef komen voor de ezels; zij hadden mij nooit in de steek gelaten, dus ik zou hen nooit in de steek laten.

    Maar zoals jullie vast al lezen, schrijf ik in de verleden tijd:




    De ezels zijn weg. Negen januari, bijna precies een maand geleden, zijn ze weggegaan. En dat doet me ontzettend veel pijn, maar het is beter voor ze. De nieuwe mensen van de kinderboerderij hadden niets met de ezels, ik zou haast zeggen dat ze er een hekel aan hadden. En de ezels liepen er enkel nog door de belofte die het bestuur aan mij had gemaakt (alsof zij zoveel waarde hechten aan beloftes). Maar ze stonden doordeweeks overdag op een klein stukje van 2 bij 3 meter, ze kregen hun hooi gevoerd op een lading stront, omdat niemand het wilde opruimen, ze kregen geen aandacht, geen knuffels.. Ze hadden geen schuilplaats, geen lekker gras. Er werd gezegd dat ze agressief waren, dat ze mensen en kinderen aanvielen en dat ze daarom niet op het erf konden. Maar.. Als ik er was, was er niets aan de hand. Knuffelden kinderen met ze, liepen ze rustig op het erf en ging alles zoals het al acht jaar lang ging. En toen kwam er iemand van het bestuur bij me, vragen wat ik ervan vond. Het brak mijn hart om de dames zo ongelukkig te zien, want ze verdienen zoveel beter. En ik wilde niet dat ze nog twintig jaar of meer op dat kleine rotstukje moesten leven.. Dus heb ik met moeite besloten dat het beter voor ze was als ze ergens anders heengingen, want ik wilde niet egoistisch zijn. We zouden een plekje in de buurt zoeken, zodat ik ze kon blijven opzoeken. Het bestuur had beloofd dat we er samen één uitzochten en er dan zouden kijken of het goed was. En we ze er heen zouden brengen en dat ik kon controleren of het wel goed ging. Allemaal valse beloftes, uiteraard. Dat had ik moeten weten.
    Want maandag vijf januari werd ik 's middags gebeld door een beheerder; 'Dag Natas, jij was het er toch mee eens, dat de ezels weggingen? - Nou, ze worden vrijdag opgehaald.' Bam. In your face. Ik had nog maar vier dagen de tijd om afscheid te nemen, ik wist niet waar ze heengingen, bij wie ze kwamen te wonen, hoe we die mensen kenden en of ze het daar wel goed hadden. Niemand wist dat, want zo zijn er er nou eenmaal. Niemand had gegevens van de nieuwe eigenaar, we moesten maar hopen dat het een eerlijke man was.

    Die laatste vier dagen heb ik elke dag met ze gewandeld, nog wat foto's met ze gemaakt, met ze gekletst, geknuffeld, geborsteld en ze vertelt dat het wel goed kwam. En toen vrijdag de nieuwe eigenaar op het erf kwam (een Duitser), moest ik moeite doen om niet te huilen. Maar de man kwam erg vriendelijk over en zou goed voor de ezels zorgen, toen ik hem de hand schudde, wist ik dat het goed kwam. Hij woont een uur fietsen hier vandaan en ik zou langs mogen komen om de ezels te zien. Dus ik heb de ezels in de trailer geladen, ze nog een laatste knuffel gedaan en toen ging de klep dicht. Het ging allemaal zo snel, als in een droom. Alsof je er niet werkelijk bent. Ik heb de trailer huilend nagekeken en had direct spijt van mijn beslissing.
    Ik dacht dat de verdriet en de pijn wel over zouden gaan, omdat ik weet dat ze op een goede plek zitten. Maar ik ben nog altijd verdrietig om ze. Ik mis ze nog elke keer als ik het erf op loop. Ik mis hun gebalk, hun trouwe ogen, zachte haren en grote oren. Ik mis ze verschrikkelijk en ik denk dat niemand dat begrijpen zou. Elke keer weer moet ik bezoekers uitleggen dat ze weg zijn, naar een beter huis. Elke keer weer hoor ik; 'Ach, het zijn maar ezels.' Of 'Het is maar een beest.'

    Maar voor mij waren ze heel bijzonder.
    Voor mij waren ze niet máár een ezel,
    maar zijn ze een wonder!



    Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal, misschien lucht dit me meer op.


    Floor is de grote, donkergrijze ezel. Mijn beste vriendin. We hebben samen wedstrijden voorspelt, kinderfeestjes gegeven, markten bezocht en in een film gespeeld! Ze troostte me altijd door haar dikke kop op mijn schouder te leggen en me daarna te duwen en te plagen.
    Raffy is de kleine, donkere ezel. Ze houdt niet zo van knuffelen omdat ze vroeger tegen haar hoofd geslagen is; maar ik mocht haar vaak knuffelen. Ze stond altijd gewoon naast me, als ik me rot voelde en bleef staan tot ik wegging. Zestien jaar lang, de gekkerd.
    Valentijn, de kleine lichtgrijze blijft altijd een puber! Ik heb haar alles wat ze nu kent geleerd, maar het is en blijft een ezel. Het liefst kroop ze op mijn schoot, of plaagde ze me om me aan het lachen te krijgen.

    Alle drie zijn het mijn dames, mijn Grijze Vlekken, zoals ze genoemd werden. Mijn clowns, zielsmaatjes, trouwe vrienden, troostende schouders! :]

    [ bericht aangepast door Adamantium op 8 feb 2015 - 20:02 ]


    You know, sometimes when you cage the beast, the beast gets angry.

    Ahw, wat rot zeg! :c
    Vooral dat ze je gewoon niks laten weten, stom bestuur. Maar gelukkig heb je de nieuwe eigenaar nog kunnen zien en valt het qua reistijd nog enigzins mee.
    Als je een mailadres van de eigenaar hebt, kan je hem misschien vragen of hij je af en toe foto's stuurt en even kort verteld hoe het met ze gaat?

    Tenminste, dat doet mijn moeder wel vaker. Wij hebben thuis namelijk ook ezels, en als mijn moeder er een verkoopt, houdt ze altijd contact met de nieuwe eigenaars en krijgt ze -afhankelijk van de mensen natuurlijk- regelmatig foto's en verhalen hoe het met de dieren gaat.
    Niet dat het hetzelfde zal zijn, maar je mag altijd bij ons langskomen en met onze ezeltjes knuffelen(; We hebben er nu 5, waarvan twee er twee drachtig zijn.


    Inspiration can hit you any time

    Friendzone schreef:
    Je hebt me echt enorm ontroerd met je verhaal. Ontzettend veel sterkte met je verlies. Ik weet hoe verschrikkelijk is om afscheid te moeten nemen van je lievelingsdier(en). Hopelijk kun je ze toch ooit nog eens bezoeken.


    Don't walk. Run, you sheep, run.

    Awh Natasja, dat vind ik echt heel erg stom voor je. Ik weet dat je echt heel erg gek was op je ezeltjes en ik kan me niet voorstellen hoe kut dit voor je moet zijn. Ik wens je heel veel sterkte en hopelijk lukt het je om af en toe langs te gaan. Ik denk trouwens niet dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt, want het klonk alsof ze niet goed werden behandeld daar.

    [ bericht aangepast door Dauth op 10 feb 2015 - 1:03 ]


    I hope you drown in all the cum you fucking swallow, to get yourself to the top.

    Friendzone schreef:
    Je hebt me echt enorm ontroerd met je verhaal. Ontzettend veel sterkte met je verlies. Ik weet hoe verschrikkelijk is om afscheid te moeten nemen van je lievelingsdier(en). Hopelijk kun je ze toch ooit nog eens bezoeken.


    'The best way to predict the future is to create it'.

    Ik moest bijna huilen toen ik dit las. Wat verschrikkelijk voor je! Sowieso vind ik het belachelijk dat mensen zeggen: 'het is maar een dier' want dieren zijn voor veel mensen zijn dieren juist de steun die ze nodig hebben. Ik hoop dat je ze nog een paar keer kan opzoeken en dat alles goed met ze gaan.


    "Ignite, my love. Ignite."

    Wat mooi om te lezen hoeveel je om de ezels geeft. Het is zonde als ze weg zijn en heel spijtig maar ik denk dat het beter is. Als ze niet goed verzirgd werden


    Change is for weirdos ~ Niall Horan

    Ik vind jouw band met de dieren echt ontzettend bijzonder. Jij voelt ze als geen ander aan en ik kan me niet eens voorstellen hoe het is om zo 'close' met dieren te zijn - ik vind dat echt mooi. Het is dan ook echt naar dat ze nu uit je leven zijn verdwenen en ik wens je heel veel sterkte!


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Bedankt voor alle lieve berichtjes. (: Die maken mn treurige gedachtes toch weer iets vrolijker. Iets.

    Gisteren hadden we een vergadering op de kinderboerderij, waarbij iedereen zijn "zegje" mocht doen. Ik heb me wat ingehouden, want ik ben de eeuwige strijd tussen mij en het beheer een beetje zat.
    Aan het einde van het gesprek werd er gevraagd wat voorn groot dier we missen op de kinderboerderij, het moet mooi groot zijn als onze koe, knuffelbaar als de geiten en iets dat we nog niet hebben. Nu denken ze eroverna om een pony te halen. Toen werd ik boos. Er zijn drie ezels weggegaan, omdat we gewoon geen ruimte voor grote dieren hebben. De koe loopt er alleen, dus ALS we al een groot dier namen, zou dat een maatje voor haar moeten zijn.. Bovendien hebben we al twee keer eerder een pony gehad en die zijn beide weggegaan omdat het uiteindelijk niet lukte. Wanneer gaan ze dat ns inzien?

    Toen ik stageliep in het DierenPark zei de dierenarts tegen me; "het kan altijd erger", dus dat houd ik altijd in mijn achterhoofd.

    Gisteravond werd ik gebeld door één van de beheerders met "heugelijk" nieuws: ze kwam in vaste dienst. - Mijn laatste beetje hoop dat het bestuur hun belofte nakwam is definitief in stof opgegaan, POEF, weg. Ik heb haar gefeliciteerd, maar ik kon niet blij zijn.

    Ach wat, het kan altijd erger.


    You know, sometimes when you cage the beast, the beast gets angry.

    Ik vind het ook erg hatelijk als iemand zegt: 'Het is maar een dier.' Ik moet altijd huilen als er een dier doodgaat. Mijn vis bijvoorbeeld.
    Maar je hebt dit echt prachtig beschreven en bewezen dat dieren niet 'zomaar beesten' zijn. Ik vind het erg ontroerend om te horen wat een hechte band je had met de ezels. Maar het was wel de beste keuze voor ze, volgens mij.
    Ik wens je veel sterkte en hoop dat je ze kunt bezoeken!!


    I've hurt you again. How foolish can one man be?

    Het moeilijk een dier te verliezen waar je een geweldige band mee hebt opgebouwd, waardoor ze meer zijn dan zomaar een dier. Ik probeer dan altijd het positieve eruit te halen. Je hebt ze tot dusver geholpen en goed verzorgd. Daar kan je trots op zijn!


    26 - 02 - '16

    Blackthorn schreef:
    Ik moest bijna huilen toen ik dit las. Wat verschrikkelijk voor je! Sowieso vind ik het belachelijk dat mensen zeggen: 'het is maar een dier' want dieren zijn voor veel mensen zijn dieren juist de steun die ze nodig hebben. Ik hoop dat je ze nog een paar keer kan opzoeken en dat alles goed met ze gaan.


    I'm waiting for the light of your supernova.

    Je verhaal heeft me echt heel erg ontroerd. In het filmpje was jullie band echt 'zichtbaar', ik heb nog nooit iemand zo met ezels om zien gaan. Je hebt zo ontzettend veel voor ze gedaan, en je kunt echt zien hoe dankbaar ze je daarvoor zijn. Daarom wens ik je heel veel sterkte en ik hoop echt dat je ze nog zult zien en dat alles als het ware 'op z'n pootjes terecht komt'!

    Sterkte. Vind het echt heel erg voor je. En zeker na zoveel jaren bij hun geweest.


    I love Cameron Bright,Nick Jonas,Joe Jonas,Kevin Jonas,

    Dankjulliewel voor jullie lieve berichtjes! :] - Ik heb nog altijd geen contact gehad met de nieuwe eigenaar van de ezels. ;(


    You know, sometimes when you cage the beast, the beast gets angry.