• ".. ezels."

    Ja, dat kreeg en krijg ik zo vaak te horen. En nu zijn ze weg.
    Ik wil even mijn hart luchten en dit topic gaat over drie ezels, maar voor mij zijn het meer dan ezels. In mensen die zeggen dat het 'maar' dieren zijn, heb ik niet echt zin want dan kan ik mijn hart thuis wel gewoon luchten.. Voor de rest die dit lezen gaat/wilt; bedankt.

    Nougoed, ik heb wel vaker een topic/foto geplaatst over de ezels, dus er zijn vast mensen die weten dat ik er gek op was, maar voor de anderen zal ik het nog even vluchtig uitleggen:

    Op de kinderboerderij waar ik nu ondertussen al zes jaar lang vrijwilligers werk doe, liepen drie ezels: Raffy (18 jaar), Floor (11 jaar) en Valentijn (8 jaar). Floor en Valentijn ken ik al sinds ik er loop, dus al zo'n zes jaar lang. Raffy echter, ken ik al zestien jaar lang. Acht jaar geleden heette ze nog Dimmy en woonde ze op een andere kinderboerderij (waar ik toen vaak kwam), toen was zij nog een veulen en ik nog een klein kindje, dus veel hebben we niet gedaan.. Maar hoe ouder we werden, hoe sterker onze band. Mijn hart brak ook toen de beheerder van die kinderboerderij me vertelde dat ze was verkocht. Gelukkig ging ze naar een andere kinderboerderij, in dezelfde stad en toen ik hier ook weer woonde, ben ik haar op gaan zoeken. Zodra ik haar en haar dochter en Floor in het weiland zag staan, wist ik het zeker: ik ging hier werken. En dat deed ik dus.

    Vijf jaar lang, kwam ik er elke dag. Ik kwam voor school, na school en soms tijdens school (spijbelend) langs om voor de ezels te zorgen. Floor raakte een keer zo ziek, dat vier dierenartsen en drie hoefsmeden me vertelden dat ze beter ingeslapen kon worden. Gelukkig was er die ene dierenarts, die me een tip gaf over hoe ik haar misschien helpen kon, maar dan moest ze om de twee uur in beweging komen en medicijnen krijgen. Ik ben toen om de twee uur op de kinderboerderij gekomen om dit te doen voor Floor en.. Wonder boven wonder kwam ze er boven op. Raffy had een slecht gebit en de beheerders weigerden in het begin om een tandarts voor haar te betalen, dus ik besloot er zelf een te bellen en deze desnoods zelf te bekostigen. Gelukkig hoefde dit laatste niet en Raffy's gebit werd weer gerepareerd. Ik had alles voor de ezels over, maar het waren dan ook mijn zielsmaatjes.
    Zes jaar lang, als ik me rot voelde, kwam ik naar de ezels. Dan ging ik bij ze zitten, vertelde ze wat er op mijn hart lag en kwam Floor, de grootste ezel, naar me toe. Ze kwam dan voor me staan en legde haar dikke kop op mijn schouder en bleef zo stokstijf stilstaan, tot ik gekalmeerd was. En als ik weer wat rustiger was, duwde ze haar zachte neus trots in mijn buik of tegen me schouder en duwde me om, alsof ze me zeggen wilde 'dat hebben we weer opgelost!'. Iedereen op de kinderboerderij wist hoe belangrijk de ezels voor me waren; ik heb een hekel aan mensen door vanalles wat er is gebeurd en thuis ging het ook niet goed, om over school nog niet te spreken; de ezels waren mijn steun en toeverlaat. De beheerders en het bestuur beloofden me dat ze nooit weghoefden. De ezels gaan pas weg, als jij ook weggaat.
    Een jaarlang ging het minder op de kinderboerderij (nog steeds), het hele oude team ligt eruit en de nieuwe mensen zijn nou niet bepaald beter. Bovendien proberen ze me eruit te werken, maar ik bleef komen voor de ezels; zij hadden mij nooit in de steek gelaten, dus ik zou hen nooit in de steek laten.

    Maar zoals jullie vast al lezen, schrijf ik in de verleden tijd:




    De ezels zijn weg. Negen januari, bijna precies een maand geleden, zijn ze weggegaan. En dat doet me ontzettend veel pijn, maar het is beter voor ze. De nieuwe mensen van de kinderboerderij hadden niets met de ezels, ik zou haast zeggen dat ze er een hekel aan hadden. En de ezels liepen er enkel nog door de belofte die het bestuur aan mij had gemaakt (alsof zij zoveel waarde hechten aan beloftes). Maar ze stonden doordeweeks overdag op een klein stukje van 2 bij 3 meter, ze kregen hun hooi gevoerd op een lading stront, omdat niemand het wilde opruimen, ze kregen geen aandacht, geen knuffels.. Ze hadden geen schuilplaats, geen lekker gras. Er werd gezegd dat ze agressief waren, dat ze mensen en kinderen aanvielen en dat ze daarom niet op het erf konden. Maar.. Als ik er was, was er niets aan de hand. Knuffelden kinderen met ze, liepen ze rustig op het erf en ging alles zoals het al acht jaar lang ging. En toen kwam er iemand van het bestuur bij me, vragen wat ik ervan vond. Het brak mijn hart om de dames zo ongelukkig te zien, want ze verdienen zoveel beter. En ik wilde niet dat ze nog twintig jaar of meer op dat kleine rotstukje moesten leven.. Dus heb ik met moeite besloten dat het beter voor ze was als ze ergens anders heengingen, want ik wilde niet egoistisch zijn. We zouden een plekje in de buurt zoeken, zodat ik ze kon blijven opzoeken. Het bestuur had beloofd dat we er samen één uitzochten en er dan zouden kijken of het goed was. En we ze er heen zouden brengen en dat ik kon controleren of het wel goed ging. Allemaal valse beloftes, uiteraard. Dat had ik moeten weten.
    Want maandag vijf januari werd ik 's middags gebeld door een beheerder; 'Dag Natas, jij was het er toch mee eens, dat de ezels weggingen? - Nou, ze worden vrijdag opgehaald.' Bam. In your face. Ik had nog maar vier dagen de tijd om afscheid te nemen, ik wist niet waar ze heengingen, bij wie ze kwamen te wonen, hoe we die mensen kenden en of ze het daar wel goed hadden. Niemand wist dat, want zo zijn er er nou eenmaal. Niemand had gegevens van de nieuwe eigenaar, we moesten maar hopen dat het een eerlijke man was.

    Die laatste vier dagen heb ik elke dag met ze gewandeld, nog wat foto's met ze gemaakt, met ze gekletst, geknuffeld, geborsteld en ze vertelt dat het wel goed kwam. En toen vrijdag de nieuwe eigenaar op het erf kwam (een Duitser), moest ik moeite doen om niet te huilen. Maar de man kwam erg vriendelijk over en zou goed voor de ezels zorgen, toen ik hem de hand schudde, wist ik dat het goed kwam. Hij woont een uur fietsen hier vandaan en ik zou langs mogen komen om de ezels te zien. Dus ik heb de ezels in de trailer geladen, ze nog een laatste knuffel gedaan en toen ging de klep dicht. Het ging allemaal zo snel, als in een droom. Alsof je er niet werkelijk bent. Ik heb de trailer huilend nagekeken en had direct spijt van mijn beslissing.
    Ik dacht dat de verdriet en de pijn wel over zouden gaan, omdat ik weet dat ze op een goede plek zitten. Maar ik ben nog altijd verdrietig om ze. Ik mis ze nog elke keer als ik het erf op loop. Ik mis hun gebalk, hun trouwe ogen, zachte haren en grote oren. Ik mis ze verschrikkelijk en ik denk dat niemand dat begrijpen zou. Elke keer weer moet ik bezoekers uitleggen dat ze weg zijn, naar een beter huis. Elke keer weer hoor ik; 'Ach, het zijn maar ezels.' Of 'Het is maar een beest.'

    Maar voor mij waren ze heel bijzonder.
    Voor mij waren ze niet máár een ezel,
    maar zijn ze een wonder!



    Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal, misschien lucht dit me meer op.


    Floor is de grote, donkergrijze ezel. Mijn beste vriendin. We hebben samen wedstrijden voorspelt, kinderfeestjes gegeven, markten bezocht en in een film gespeeld! Ze troostte me altijd door haar dikke kop op mijn schouder te leggen en me daarna te duwen en te plagen.
    Raffy is de kleine, donkere ezel. Ze houdt niet zo van knuffelen omdat ze vroeger tegen haar hoofd geslagen is; maar ik mocht haar vaak knuffelen. Ze stond altijd gewoon naast me, als ik me rot voelde en bleef staan tot ik wegging. Zestien jaar lang, de gekkerd.
    Valentijn, de kleine lichtgrijze blijft altijd een puber! Ik heb haar alles wat ze nu kent geleerd, maar het is en blijft een ezel. Het liefst kroop ze op mijn schoot, of plaagde ze me om me aan het lachen te krijgen.

    Alle drie zijn het mijn dames, mijn Grijze Vlekken, zoals ze genoemd werden. Mijn clowns, zielsmaatjes, trouwe vrienden, troostende schouders! :]

    [ bericht aangepast door Hasufel op 8 feb 2015 - 20:02 ]


    Today is a perfect day to be a perfect day.


    Today is a perfect day to be a perfect day.

    N'awh. Sterkte! *Hug*


    take me back to the basics and the simple life

    Goya schreef:
    N'awh. Sterkte! *Hug*


    Dankjewel. :]


    Today is a perfect day to be a perfect day.

    Hasufel schreef:
    (...)

    Dankjewel. :]


    Geen probleem ^^ Ik vindt het altijd naar om dit soort dingen te horen en te lezen


    take me back to the basics and the simple life

    Pff! Je hebt me ontroerd met je lange verhaal, jij ;P Jah, ik weet hoe dieren je kunnen troosten, beter dan mensen en als ze dan uit je leven verdwijnen, super hard..
    Veel sterke! Het kan wel 6 maan duren! (uit ervaring;) Vooral als je zolang, jaar in jaar uit, met ze hebt opgetrokken. Kheb echt met je te doen meis.


    ~My Mind Is Free~

    Awh, daarvoor moest ik dus die ezel uit het plaatje halen. ;c Ik heb gehuild toen ik je verhaal las, zo erg vind ik het voor je. Het is logisch dat je je zo voelt als je een band met hun opgebouwd hebt.
    Mijn tip? Zoek een andere kinderboerderij waar je vrijwilligerswerk kan doen. Ik heb nu zoveel nare verhalen gehoord over deze en nu de ezels toch weg zijn, lijken er wel alleen maar nare herinneringen aan vast te zitten.


    Your make-up is terrible

    Aw, wat vervelend. Sterkte. :c
    Dat mensen zeggen dat iets "maar" een dier is snap ik inderdaad ook nooit helemaal; alsof dat je ervan weerhoudt je toch heel erg aan het beest te hechten. Maar in ieder geval klinkt het alsof ze weer goed terecht zijn gekomen en het is niet zo dat je ze nooit meer terug zult kunnen zien, dus dat zijn misschien lichtpuntjes, zelfs al blijft het natuurlijk iets heel anders dan wanneer je dagelijks bij ze langs kunt gaan. Ben je al eens langsgegaan bij die nieuwe eigenaar?


    "Just words." "But good words. That's where ideas begin." - Star Trek, The Wrath of Khan

    Respect!
    Dit is echt super mooi!


    sweet as sugar....

    Je hebt me echt enorm ontroerd met je verhaal. Ontzettend veel sterkte met je verlies. Ik weet hoe verschrikkelijk het is om afscheid te moeten nemen van je lievelingsdier(en). Hopelijk kun je ze toch ooit nog eens bezoeken.

    [ bericht aangepast door Offensive op 16 feb 2015 - 21:39 ]


    Am I in love with you or am I in love with the feeling?

    Friendzone schreef:
    Je hebt me echt enorm ontroerd met je verhaal. Ontzettend veel sterkte met je verlies. Ik weet hoe verschrikkelijk is om afscheid te moeten nemen van je lievelingsdier(en). Hopelijk kun je ze toch ooit nog eens bezoeken.


    "Her heart was a secret garden, and the walls were very high."

    Ik heb geen idee wat ik moet zeggen.
    Sterkte vooral!


    "I'm in the mood for chaos." - Cheryl Blossom [Weggooiwashand --> Katalante]

    Bedankt voor de lieve berichtjes, echt lief! :]
    Ik zit er ook al heel lang over na te denken om weg te gaan, vooral nu de ezels er niet meer lopen. Maar er lopen nog zoveel andere dieren [300 ofzo] rond en de beheerders zijn nou niet bepaald goed/geinteresseerd in de verzorging of gezondheid hiervan. En ik kan ze niet zomaar in de steek laten, vooral de oude geit Jaël niet, maar ook de anderen niet. We hebben binnenkort een groot gesprek en dan hoor ik wel hoe zij erover denken.. Anders ga ik toch terug naar de kinderboerderij waar Raffy/Dimmy vandaan kwam.

    Ik ben nog niet bij de nieuwe eigenaar langsgeweest, ik heb twee keer gebeld maar hij nam niet op. En ik heb geen adres ofzo..


    Today is a perfect day to be a perfect day.

    Heel veel sterkte! *cyberhug*

    Ik snap die mensen ook niet die zeggen, het is maar een beest. Dieren hebben ook gevoelens en je kan hechten aan een dier, net zoals je, je kan hechten aan een mens. Dat begrijpen sommige mensen blijkbaar niet.

    Ik hoop dat ze op hun nieuwe plek meer ruimte hebben en er zich beter voelen. Hopelijk kan je ze nog heel vaak zien.


    Physics is awesome

    Dit breekt mijn hart om te lezen. Ik snap je verdriet, maar als de ezels gelukkig zijn bij de nieuwe eigenaar, dan is het beter van hun. Heel veel sterkte!


    You could be great, you know, it’s all here in your head, and Slytherin will help you on the way to greatness, no doubt

    Friendzone schreef:
    Je hebt me echt enorm ontroerd met je verhaal. Ontzettend veel sterkte met je verlies. Ik weet hoe verschrikkelijk is om afscheid te moeten nemen van je lievelingsdier(en). Hopelijk kun je ze toch ooit nog eens bezoeken.


    -




Add Your Banner Here