• "All was well..."
    "Or not?"


    Na vijfenveertig jaar in vrede geleefd te hebben ontstaan er opnieuw spanningen tussen de tovenaars en heksen. De volgelingen van Voldemort zijn maar op één ding uit, wraak. Mensen zijn bang en weten niet wat ze te wachten staat, gezinnen worden wederom verscheurt en opgekropte gevoelens van de vorige tovenaarsoorlogen komen naar boven. Een nieuw jaar op Hogwarts begint maar daar begint de oorlog ook door te dringen. Er is veel verdeeldheid onder de leerlingen en er zijn al vele verliezen geleden.

    Wie kan je vertrouwen in tijden van oorlog?
    Maar nog belangrijker, wie niet?



    Personages:
    Vrouwen:
    X Fleur Nymphadora Lupin • Iniminicum 1.3
    X Gereserveerd • Camille Elizabeth Hamilton • Heffron 1.1
    X Fenicia Adelinde Malfoy • DarkAng3l 1.3
    X Gereserveerd • Nina Chanel Matthews • Eleutheromania 1.8
    X Gereserveerd • Alastor
    X Ailey Amira Malfoy • Iniminicum 1.4
    X Lordaine Raven Garroway • Sabaism 1.3
    X Ophelia Florence Henderson • McGonnagall 1.5
    X Victoria Scarlett Adams • CaptainKush 1.6
    X Delia Violet Malfoy • Ameliorate 1.9
    X Anastasiya Evgeniya Kruml • Shadowhunter 1.6
    X Juliette Gracelynn Thatcher • Teater 1.9

    Mannen:
    X Remus Bill Lupin • Cave 1.8
    X Alfred Lucas Woodford • Nimble 1.3
    X Gereserveerd • Alastor
    X Jasper Ollivander • McGonnagall 1.5
    X Dominic Alexander Gray • Shadowhunter 1.4
    X David James Adams • CaptainKush 1.4
    X Isaac Carrow • Nimble 1.8
    X Gereserveerd • Edward Theodore Lupin • Trohman 1.11
    X Lukah Mitchell Nathaniel Montgomery • Dumbledore 1.6


    Prefects en Head Boy/Girl:
    Head Boy: Alfred Lucas Woodford • Nimble
    Head Girl: Fenicia Adelinde Malfoy • DarkAng3l
    Gryffindor Prefect:
    Gryffindor Prefect: Anastasiya Evgeniya Kruml • Shadowhunter
    Hufflepuf Prefect:
    Hufflepuf Prefect:
    Ravenclaw Prefect:
    Ravenclaw Prefect: Ailey Amira Malfoy • Iniminicum
    Slytherin Prefect:
    Slytherin Prefect: Ophelia Florence Henderson



    Quidditch teams:
    Gryffindor:
    Captain: Fleur Nymphadora Lupin • Iniminicum
    Chaser: Fleur Nymphadora Lupin • Iniminicum
    Chaser: Nina Chanel Matthews • Eleutheromania
    Chaser: Camille Elizabeth Hamilton • Heffron
    Beater: Anastasiya Evgeniya Kruml • Shadowhunter
    Beater:
    Keeper: Edward Theodore Lupin • Trohman
    Seeker: Remus Bill Lupin • Cave

    Hufflepuf:
    Captain: Dominic Alexander Gray • Shadowhunter
    Chaser:
    Chaser:
    Chaser:
    Beater:
    Beater:
    Keeper: Dominic Alexander Gray • Shadowhunter
    Seeker:

    Ravenclaw:
    Captain: Alfred Lucas Woodford • Nimble
    Chaser: Alfred Lucas Woodford • Nimble
    Chaser:
    Chaser: Lordaine Raven Garroway • Sabaism
    Beater: Delia Violet Malfoy • Ameliorate
    Beater: Ailey Amira Malfoy • Iniminicum
    Keeper: Juliette Gracelynn Thatcher • Teater
    Seeker: Jasper Ollivander • McGonnagall

    Slytherin:
    Captain: Fenicia Adelinde Malfoy • DarkAng3l
    Chaser: David James Adams • CaptainKush
    Chaser: Victoria Scarlett Adams • CaptainKush
    Chaser:
    Beater: Isaac Carrow • Nimble
    Beater:
    Keeper:
    Seeker: Fenicia Adelinde Malfoy • DarkAng3l



    Regels:
    - Er is geen woordenminimum per post maar houd het redelijk
    - Houd jongens, meisjes en afdelingen een beetje gelijk
    - Ik wil dat je rol uit minimaal achthonderd worden bestaat, dit moet haalbaar zijn
    - Je kan de kinderen van de Next Generation bespelen
    - Iedereen zit in het zevende jaar. Dit is om onbewust buitensluiten te voorkomen
    - Zonder toestemming niet de personages van anderen besturen
    - Geen perfecte personages, iedereen heeft zijn goede en slechte kanten
    - Houd het gezellig
    - 16+ mag, maar zet er een waarschuwing bij of zet het onder een spoiler voor degenen die het liever niet lezen.
    - Reservaties blijven vier dagen staan
    - Alleen ik maak de topics aan, tenzij anders aangegeven
    - Er is een maximum van drie personages per persoon



    Het begin:
    Iedereen komt aan op perron negen driekwart voor een nieuw jaar op Hogwarts. Er heerst echter een gespannen sfeer. De oorlog is in volle gang en iedereen is bang om hun vrienden en klasgenoten niet meer terug te zien.


    Het nieuws van 01/09
    - De muggle born tovenaar Jack Ellis is al twee weken vermist.
    - Er zijn lijken van een tovenaar en een heks gevonden, mogelijk een getrouwd stel.


    -

    MT


    "Satan's friendship reaches to the prison door."

    MT, ik raffel Nina even af en post daarna.


    take me back to the basics and the simple life

    MT


    "Nothing is True. Everything is Permitted"

    MT

    Ik ga dalijk uiteten en uit, dus idk of ik nog post vanavond, misschien met een van de twee, maar anders morgen. c:


    Your mother did not raise you with a wolf in your chest so you could howl over losing a man.

    {MT. Ik post nog niet omdat ik dat behoorlijk sneu vindt voor mijn friend.}


    She was always looking for more..

    Nina Chanel Matthews
    “You wanna fly, you gotta give up the shit that weighs you down."


          Haastig liep ik het perron op. Ik was dan wel niet laat, maar ik wou wel snel weg van mijn ouders, die me afgezet hadden op het station. Mijn hutkoffer sleep ik achter me aan, en mijn bezem ligt over mijn schouder heen. Ik vertraag mijn pas lichtelijk, en sluip ongemerkt het perron op, geen muggle die me zag verdwijnen. Eenmaal op het perron aangekomen zie ik nog niet veel mensen. De meeste leerlingen die ik zie, zijn eerstejaars. Opgewonden eerstejaars die zin hebben in een schooljaar vol met hel van de leraren. Of nouja, een beetje kloten gebeurd ook wel. Al zijn de eerstejaars daar meestal te bang voor. Kloten deed ik genoeg. Pranks waren belangrijk, evenals flikflooien met jongens. Ik had zin om Fleur en Remus weer te zien. En om Lukah weer te zien, al ziet hij mij meer als een vriend. Ik ga op mijn tenen staan en draai even snel een rondje, over hoofden van andere heenkijkend, op zoek naar bekenden, die ik niet zie. Ondertussen worden er geïrriteerde en walgende blikken naar me toegeworpen, en hoor ik genoeg opmerking over mijn haar. Op een gegeven moment komt er zelf een vrouw naar me toe, die met grote ogen naar mijn haar staart.
    "Lieverd.. Gaat het wel? Je haar kleur helemaal blauw. Misschien moet je het even wassen.." Lachen. Dat wou ik. De toon van de vrouw klonk gemeend. Bezorgd, en waar. Het klonk eerlijk. In plaats van te lachen en het uit te leggen keek ik haar echter met een doodse blik aan. "Ja, het is zeer besmettelijk. En nu zou ik weglopen, voordat ik je haar blauw kleur." de woorden kwamen emotieloos uit mijn mond, en de vrouw liep angstig weg. Sommige mensen.. Sommige mensen waren zulke watjes, en schrokken serieus van alles. Wat een goedgelovig mens. Waarschijnlijk strenggelovig, en zometeen gaat ze bidden, en vraagt ze God om vergiffenis. Ik zie het al helemaal voor me.


    take me back to the basics and the simple life

    [MT. Ik reageer vanavond, ten laatste morgen.]


    Honek aukera edozein, maitea bat pean irakur daiteke. Ez diotenez, beraz. Da, nahiz itzulitako oker.


    Dominic Alexander Gray


    Het was niet onlogisch dat Dominic zich had verslapen, in tegenstelling zelfs, het gebeurde hem letterlijk elk jaar, hoe veel wekkers hij ook had gezet. Het enige wat dit jaar verschilde was dat hij niet al te laat aankwam op het perron, misschien waren die jaren toch ergens goed voor. Hij sleepte een enorme hutkoffer achter zich aan, en in zijn andere hand had hij een kooi waar zijn kleine, inktzwarte uil, toepasselijk Bites genaamd, in zat. Het was verschrikkelijk moeilijk geweest de eigenwijze uil in het kleine kooitje te krijgen, maar na lang proberen en een half bebloede hand van al het bijten, was het Dominic eindelijk gelukt. Het beestje had zich tot nu toe stil gehouden, en dat was ook een pluspunt, aangezien hij normaal zich heel druk maakte. Dominic zag dat het nog redelijk rustig was op perron negen driekwart, en besloot eventjes nog te gaan zitten op een bankje, voor dat hij een coupé ging vinden in de trein. Hij probeerde zijn uil te voeren maar het beest weigerde, waarschijnlijk voerde hij een hongerstaking tot hij eindelijk weer vrij kwam, dus besloot Dominic maar eventjes zijn telefoon te checken, aangezien er toch nog niet veel te doen was. Na veertien posts op Facebook geliked te hebben, besloot hij dat hij beter een plekje kon gaan vinden in de trein, dus hij pakte al zijn spullen op en tilde ze naar binnen. Het gevoel wat hij altijd kreeg van Zweinstein raakte hem meteen en hij voelde zich gelijk een stuk optimistischer na zijn toch behoorlijk zware ochtend. Bites begon te roepen, waarschijnlijk omdat hij dit scenario herkende en wist dat hij snel genoeg geplaagd zou gaan worden door de drukte van de andere studenten, iets wat hij absoluut niet prettig vond, en Dominic besloot de eerste coupé die hij kon vinden in te duiken om de uil te kalmeren, wat natuurlijk niet werkte. Wel nam Bites deze keer zijn voedsel aan, wat hem tenminste voor een paar momenten stil hield. Dominic staarde gedachteloos uit het raam terwijl hij Bites voedde en zag dat het perron alweer een stuk drukker begon te worden, hij dacht zelfs dat hij al een aantal bekende gezichten zag. Hij legde zijn voet op zijn knie en haalde een hand door zijn haar terwijl hij glimlachte naar een meisje waar hij samen vorig jaar Geschiedenis van de Toverkunst mee heeft gevolgd, maar ze kreeg alleen een blosje op haar wangen en besloot snel weg te lopen, wat Dominic in de war bracht. Ach ja, hij zou waarschijnlijk wel weer wat op z'n gezicht hebben gehad, het zou ook eens niet zo zijn. Hij veegde zijn gezicht af met zijn handzakdoek en besloot een boek uit zijn tas te halen. Het beste wat hij kon doen was even lezen terwijl hij wachtte op wat gezelschap.


    OOC; Ik zal morgenavond een post met Anastasiya schrijven!


    Your mother did not raise you with a wolf in your chest so you could howl over losing a man.

    Juliette Gracelynn Tatcher


    Ravenclaw | Keeper | 6th Year

    'Ja, mam, ik wil echt gaan.' Mijn moeder keek me bezorgd aan, al was daar geen reden voor. Er was geen plek zo veilig als Zweinstein en ze zou me niet naar een bende Franse of Bulgaarse voelers sturen, ik moest er nog niet aan denken.
    'Zeker?' Ik snapte waar ze zich druk om maakte, maar we mochten ons niet bang laten maken door het uitschot dat het hele land op z'n kop zette, wiens enige doel was ons bang te maken. Natuurlijk was ik zeker, en dat antwoordde ik haar ook. Met een laatste afscheidskus stapte ik het perron binnen. King's Cross was een mooi station, maar persoonlijk vond ik Saint Pancras, recht tegenover King's Cross, mooier. Het gaf me echt het gevoel van Zweinstein, alsof ik nu al thuis was, maar dat was ik niet. Ik was omgeven door de Dreuzels die geen flauw benul hadden van de aankomende oorlog, zoals te lezen viel in de Metro en de London Evening Standard. Waar zij zich druk om maakten, was niets in vergelijking met wat de tovenaars en heksen op dit moment doormaakten. Het enige wat op dit moment hun echte aandacht trok, was de hoeveelheid uilen op het perron, zoals elk jaar op één september.
    Ik wierp een vlugge blik op het perron. Niemand keek naar me, dus ik kon veilig de poort door, naar perron 9 3/4. Dat perron was veel mooier dan die op King's Cross zelf en het was ook helemaal gevuld met mensen die onze onrust begrepen. Ik kon niet ontkennen dat ik zelf ook bang was, maar ik wilde het niet laten merken. Ik wilde niet dat mensen me zouden "helpen de angst te overwinnen", terwijl het nieuws me enkel verder verontrustte. Mijn blik flitste over het perron, en de eerste die ik zag was Nina. Ik had geen speciale relatie met haar, maar ze was de enige die ik vond, dus liep ik naar haar toe.
    'Hey,' ik lachte even. 'Denk jij dat iedereen zou terugkomen dit jaar?' Het voelde oncomfortabel met iemand te spreken die ik eigenlijk niet kende, maar het was de enige met wie ik kón spreken op dit moment, dus deed ik dat maar.

    [ bericht aangepast door Tywin op 21 feb 2015 - 19:41 ]


    Honek aukera edozein, maitea bat pean irakur daiteke. Ez diotenez, beraz. Da, nahiz itzulitako oker.

    Mijn topics


    Big girls cry when their hearts are breaking



    Lukah Mitchell Nathaniel Montgomery
    "I am not a badboy. I am a troublemaker"


    Dit was het tweede jaar dat mijn ouders mee waren geweest om me af te zetten op het station. De eerste keer dat ze dat deden, was in mijn tweede jaar. Hoe onlogisch het mocht klinken, het was wat ze deden. Toen ik voor het eerst naar Hogwarts ging, geloofden ze niet honderd procent dat het allemaal waar was. De familie Parker had me meegenomen, mijn ouders bleven angstig thuis. Ik kon het ze ook niet kwalijk nemen - ze waren immers nietswetende dreuzels. Toch besloten ze om dit jaar mee te gaan. Het was mijn laatste jaar, de laatste keer dat ze überhaupt de kans hadden om me af te zetten. Mijn hutkoffer hobbelde achter me aan. Mijn moeder had moeite om mijn vader en mij bij te houden. Ik versnelde mijn pas om de tien meter, omdat ik te enthousiast was om langzaam te lopen.
          'Lukah, liefje' hijgde mijn moeder moeizaam. Op haar korte beentjes huppelde ze achter ons aan. 'Waarom loop je zo snel? Je hebt nog genoeg tijd om de trein te halen'
    Mijn broertje en zusje waren thuis gebleven. Ze hadden zich nooit geïnteresseerd in de toverkunsten, omdat ze niet konden toveren. Ze vonden het de grootste onzin en ze geloofden er niks van - gewoonweg omdat ik niet mocht toveren buiten school. Nu ik zeventien was, was dat een ander verhaal maar ik wilde het niet. Ik wilde niemand verwonden als er iets fout ging. Uiteindelijk zag ik de groenblauwe haren van Nina boven de menigte uit. Ze werd aangestaard en dat deed mij lachen. Sommige tovenaars of heksen werden wel vaker aangekeken.
          'Nina,' zuchtte ik opgelucht. Ik was blij als ik weer met soortgenoten kon zijn, mensen die me wel begrepen - in tegenstelling tot mijn ouders. Ik liep nog maar wat sneller en haastte me naar haar toe.

    [ bericht aangepast door Ziegler op 21 feb 2015 - 20:19 ]


    Big girls cry when their hearts are breaking

    MT ik reageer morgen met Victoria & David.


    Lindsay, forever in my heart † • Skaikru went Bughead

    Fenicia Adelinde Malfoy
    *** Zwadderich - Hoofdmonitor - Kapitein & Zoeker***


    Zwijgend liep ik op de magische afscheiding tussen perron 9 en 10 af. Vast in tegenstelling tot de meeste van m'n mede-studenten, had ik geen ouders achter me aan lopen. Ze hadden er wel voor gezorgd dat ik veilig op het station raakte, maar voor de rest stond ik er alleen voor. De huidige oorlog had het voor ons niet bepaald makkelijk gemaakt, temeer omdat onze naam nog altijd verbonden was met de vorige.
    Na een snelle blik over m'n schouder liep ik verder, ervoor zorgend dat Dreuzels niet zagen waar ik heen ging en nog geen tel later zag ik de trein die me terug naar school zou brengen. Zonder echt stil te staan bij de rest baande ik me een weg naar de voorkant van de trein en de plaatsen die voorbehouden waren voor de Klassenoudsten en Hoofdmonitoren. Ik kon me zo al inbeelden dat m'n nieuwe functie me niet bepaald populairder zou gaan maken op school. In m'n hoofd hoorde ik de reacties al: een Zwadderaar? En dan nog de Hun dochter? Wie zou eigenlijk de andere zijn? Zolang het Isaac of David niet waren, want dan ging de school vast naar de haaien, zoals Dreuzels het zouden zeggen.
    Even controleerde ik Snow voor ik hem in z'n kooi de trein in bracht, gevolgd door m'n veel te grote hutkoffer. Die dingen zouden verboden moeten worden in m'n ogen. zodra alles veilig opgeborgen stond, liep ik het perron terug op. M'n ogen zochten naar anderen die ik nog kende van de voorbije jaren. Zouden ze allemaal terugkeren gezien de situatie, of waren er waarvan de ouders vonden dat ze beter niet terug naar school konden gaan?


    "Nothing is True. Everything is Permitted"

    Nina Chanel Matthews
    Chaser • Gryffindor

    “You wanna fly, you gotta give up the shit that weighs you down."


          "Hey. Denk jij dat iedereen zou terugkomen dit jaar?" Hoor ik plots een stem achter me. Ik draai me niet veel later om en zie Juliette staan, ravenclaw, seeker. Ik glimlach even na haar. Een band heb ik niet met het meisje, net zoals ik eigenlijk nooit een gesprek met haar heb gevoerd. "Nee." antwoordt ik haar meteen. Ik weet namelijk zeker, dat niet iedereen terug zal komen. Sommigen zijn te bang om terug te komen, of sommigen mogen niet terugkomen. Mijn ouders maakte het niks uit, ik maakte hen niks uit. "Ik denk wel dat bijna heel Gryffindor er zal zijn." want dat is iets waar ik wel zeker van ben. Gryffindor staat bekend op zijn moed, en als je die niet hebt, dan zou je niet in Gryffindor zitten, en dan zou je dit jaar niet meer naar Hogwarts toe komen. Niet heel veel later hoorde ik een zucht uit iemands mond komen, vermengd met het zeggen van mijn naam. Ik keek even naar rechts, waar ik inderdaad Lukah zag staan. Door de loop van de jaren waren we redelijk goede vrienden geworden, dus liep ik dan ook naar hem toe en gaf ik hem een korte knuffel. Om vervolgens hem voor te lopen naar de plek waar ik mijn hutkoffer en mijn bezem had neergelegd.
    "Fijne vakantie gehad?" vroeg ik hem vervolgens. Ik bedoel, niks tegen Juliette, maar ik kende haar amper. En nu Lukah er was, was hij voor mij toch een betere gesprekspartner. Toch sloot ik het Ravenclaw meisje niet buiten, en ging ik in het midden staan, om zo af en toe schuine blikken te werpen op de jongen naast mij wanneer hij niet keek.


    take me back to the basics and the simple life



    Lukah Mitchell Nathaniel Montgomery
    "I am not a badboy. I am a troublemaker"


    Nina knuffelde me en ik voelde mijn wangen rood kleuren. Natuurlijk kon ik tegen een knuffel, maar niet met mijn ouders op een meter afstand. Ze vroeg me of ik een fijne vakantie had gehad, maar uit schaamte kon ik niet uitbrengen. Ik mompelde iets in de trant van ja en draaide me naar mijn ouders toe. Op een beleefde, maar opgejaagde manier verzocht ik ze om te gaan en dat deden ze - gelukkig. Ik begroette Juliëtte met een glimlach. Ik mocht haar.
          'Mijn ouders,' verklaarde ik voor mijn stomme gedrag en wees over mijn schouders naar mijn vader en moeder die wegliepen. Ze hadden me een knuffel gegeven en gezegd dat ik voorzichtig moest doen, maar daar hield het bij op. Ik was van mening dat ze nog steeds dachten dat ik ze voor de gek hield en het hele jaar in een ander land verbleef. Natuurlijk nam ik ze dat niet kwalijk, ze wisten niet beter. 'Mijn vakantie was goed. We zijn naar Spanje geweest, naar de zon. Je kent het - dreuzelouders'
          'Hoe was jullie vakantie?' vroeg ik nieuwsgierig. 'Mochten jullie überhaupt wel terug komen of zijn jullie stiekem gegaan?'


    Big girls cry when their hearts are breaking