• Hoi lieve Q-ers,

    Normaal schrijf ik niet snel een topic als ik mezelf niet goed voel. Maar ik merk dat ik eigenlijk toch wel behoefte heb aan een luisterend oor. Het gaat gewoon niet zo goed met me, en dat is eigenlijk nog zwak uitgedrukt.

    Ik ben altijd al een stresskip geweest, ik piekerde altijd al over de kleinste dingen waar anderen zich helemaal niet druk over zouden maken. Maar nu kan ik het niet meer aan, dit komt ook omdat er de afgelopen maanden veel gebeurd is in mijn leven. Mijn grootste zorg op dit moment gaat over een paar ''vriendinnen'' van me, die heel veel betekenden voor mij en die ik echt vertrouwde. We leerden elkaar kennen op mijn vorige opleiding en we waren altijd een groepje van vijf. We deden altijd van alles samen als groep tot het begin van dit schooljaar. We waren geslaagd voor onze opleiding en met één meisje uit de groep ging ik verder studeren op dezelfde school en ook nog eens dezelfde opleiding. Maar in de laatste nacht van de introductie werd ik ineens ziek, ik had een hevige griep te pakken en had de hele nacht geen oog dichtgedaan. Ik had mijn moeder geapp't en zij zou mij komen ophalen, zodra die vriendin wakker werd had ik dat aan haar verteld. Ze wilde liever niet alleen terugreizen dus zij besloot ook om naar huis te gaan, toen had mijn moeder haar nog thuis gebracht. Achteraf kregen we ruzie omdat zij vond dat ik moest overleggen met haar of ik naar huis toe mocht.

    Later kwam het goed en spraken we gewoon met z'n vijven weer af, alles was leuk en aardig maar ik had er gewoon een vreemd gevoel bij. Ik had het idee alsof ze met z'n vieren spraken en mij een beetje buitensloten. Achteraf dacht ik dat ik te achterdochtig was en zette ik het van me af. Ik sprak nogmaals met ze af en toen werd ik die avond redelijk vroeg voor een avondje uit op het station afgezet door de vriendin met de auto, ze zou de rest ook thuis afzetten. Achteraf bleek het dus dat ze met z'n vieren nog iets hadden gedaan en toen ik daar naar vroeg werd er best bot op gereageerd, later vroeg ik persoonlijk via de App aan één van de meiden of iets was. Zij had gezegd dat ze spontaan nog iets gingen doen en dat het dus niet met opzet was. Ik vond het gewoon een vreemd verhaal en reageerde in onze groepsapp weinig tot niet, dit was omdat ik mij erg gekwetst voelde en het even niet meer aankon. Toen diezelfde vriendin van de introductie (laten we haar M. noemen) mij persoonlijk app'te omdat ik haar nog geld verschuldigd was, reageerde ik ook niet meteen en natuurlijk werd zij daar ook weer boos om. Uiteindelijk is ook dat weer goed gekomen, maar nog altijd beschouw ik ze als oppervlakkige vriendinnen.

    Na een lange tijd niet meer afgesproken te hebben met ze, wilde ik het toch weer een kans geven en had ik een afspraak met ze gepland. Ik bedacht me dat ik het misschien erger maakte dan dat het was; dat ik dus gewoon weer achterdochtig was. Maar toen ik samen met M. onderweg was naar school, keek ik op haar Whatsapp, omdat we samen naar de klassenapp keken. Toen zag ik dat zij met die andere vriendinnen een groepsapp hebben, zonder mij. Dit bevestigt waarschijnlijk dus mijn gevoel. Het doet me onwijs veel pijn en het is één van de redenen waarom ik moet praten met een psycholoog. Natuurlijk zaten er al een tijdje dingen niet goed bij mij, maar dit is echt de druppel. Ik weet nu ook niet meer wat ik moet doen, want veel contact met andere mensen op school heb ik ook niet. Ik zit er ook over na te denken om M. te confronteren morgen, maar ik weet zeker dat ik daar op dat moment niet genoeg lef voor heb.

    Het is een heel lang verhaal geworden, maar ik had het even nodig om het van me af te schrijven. Respect voor de mensen die dit allemaal gelezen hebben.


    But if you close your eyes, does it almost feel like nothing changed at all?

    Weet je, alleen zijn op school is niet leuk, maar met mensen zijn die je zo overduidelijk afstoten moet je jezelf niet aandoen. Dat heb ik gedaan twee jaar geleden en ik heb tot op de dag van vandaag nog steeds spijt.


    You were born original, don't die as a copy.

    Ik herken dit en ik snap hoe kut het is om dit mee te maken. De laatste drie jaar op school werd ik door mijn klas, die op dat moment ook de enige vrienden voor me waren op school, uitgesloten. Ik weet vandaag de dag nog altijd niet waarom ze dat ooit gedaan hebben. Het begin gewoon op een normale schooldag dat ze opeens van me af gingen zitten in de klas, aan andere tafels die ver van de mijne stond. Ik begon me al vragen te stellen, maar probeerde het te negeren. Maar wanneer ik dan iets wilde zeggen, negeerde ze me of kreeg ik een bot antwoordt. Ik had op dat moment al enkele keren gevraagd of er iets aan de hand was, maar ik kreeg geen reactie of een onduidelijke reactie. Tijdens de pauzes werd ik opeens alleen gelaten, moest ik tijdens de middag helemaal alleen aan tafel zitten omdat zij opeens ergens anders gingen zitten, ik had moeite met groepjes vormen tijdens gym of een groepstaak en noem maar op. Het viel me ook meer op dat ze gingen fluisteren in de klas, mij aankeken en dan begonnen te lachen. Ik trok me dit net zoals jij enorm aan en ben dus een paar keer 'ziek' geweest en niet naar school gegaan omdat ik er zo mee zat. Vooral ook omdat er niks aan veranderde toen ik mijn klastitularis hierover aansprak, ze heeft mijn klasgenoten nooit aangesproken zoals ze beloof had.
    Je hebt nu misschien niks aan mijn hele verhaal, maar ik wil gewoon delen dat ik net hetzelfde voor had als jij. Niet helemaal op dezelfde manier, maar het lijkt op elkaar. Maar wat ik je wil meedelen, laat deze mensen je nooit slecht voelen door hun kinderachtig gedrag. Als zij zo nodig hun kliekje willen en jou er niet bij willen, stop dan met moeite doen voor hen, want zij doen ook geen moeite voor jou. Ik heb me ontzettend alleen gevoeld die laatste drie jaar, maar ik voelde mij stukken beter in mijn eentje, dan elke dag te moeten piekeren over het feit dat ik buitengesloten werd door mijn eigen klas. Ik heb buiten mijn eigen klas uiteindelijk vrienden kunnen maken, misschien kan jij dat ook proberen? Maar laat je hoofd dus alsjeblieft niet hangen door hen, op die manier zijn ze je vriendschap helemaal niet waard.


    16 - 09 - '17

    Lieverd <4
    Over veel weet je al wat ik denk tho. En dat verandefd niet. Maar even niet op een app reageren is Geen reden on boos te worden.
    Je achterdochtigheid is niet gek. En WAT DID THEY DO!! was die groepsapp nog voor iets? Want dat kan nog. Verrassing oid. Al lijkt dat me in jou er haal niet stern. Maar anders is dat echt harsh (sorry dat ik je vrienden gemeen vind.). In de plaats van het gewoon te zeggen.. Wat ook Al stom is. Maar soms groei je uit elkaar. Alleen achter je om... Zoals ik Al zei en hier boven ook benoemd wordt. Ze zijn je moeite Brit ward. How hard dat ook is. Nieuwe vrienden maken kan je ook wel. Daar vertrouw ik je in. En desnoods jik ik wel naar je toe (:


    He said my life's a bore. So quit my whining cause it's bringing her down.

    Delfino schreef:
    Ik herken dit en ik snap hoe kut het is om dit mee te maken. De laatste drie jaar op school werd ik door mijn klas, die op dat moment ook de enige vrienden voor me waren op school, uitgesloten. Ik weet vandaag de dag nog altijd niet waarom ze dat ooit gedaan hebben. Het begin gewoon op een normale schooldag dat ze opeens van me af gingen zitten in de klas, aan andere tafels die ver van de mijne stond. Ik begon me al vragen te stellen, maar probeerde het te negeren. Maar wanneer ik dan iets wilde zeggen, negeerde ze me of kreeg ik een bot antwoordt. Ik had op dat moment al enkele keren gevraagd of er iets aan de hand was, maar ik kreeg geen reactie of een onduidelijke reactie. Tijdens de pauzes werd ik opeens alleen gelaten, moest ik tijdens de middag helemaal alleen aan tafel zitten omdat zij opeens ergens anders gingen zitten, ik had moeite met groepjes vormen tijdens gym of een groepstaak en noem maar op. Het viel me ook meer op dat ze gingen fluisteren in de klas, mij aankeken en dan begonnen te lachen. Ik trok me dit net zoals jij enorm aan en ben dus een paar keer 'ziek' geweest en niet naar school gegaan omdat ik er zo mee zat. Vooral ook omdat er niks aan veranderde toen ik mijn klastitularis hierover aansprak, ze heeft mijn klasgenoten nooit aangesproken zoals ze beloof had.
    Je hebt nu misschien niks aan mijn hele verhaal, maar ik wil gewoon delen dat ik net hetzelfde voor had als jij. Niet helemaal op dezelfde manier, maar het lijkt op elkaar. Maar wat ik je wil meedelen, laat deze mensen je nooit slecht voelen door hun kinderachtig gedrag. Als zij zo nodig hun kliekje willen en jou er niet bij willen, stop dan met moeite doen voor hen, want zij doen ook geen moeite voor jou. Ik heb me ontzettend alleen gevoeld die laatste drie jaar, maar ik voelde mij stukken beter in mijn eentje, dan elke dag te moeten piekeren over het feit dat ik buitengesloten werd door mijn eigen klas. Ik heb buiten mijn eigen klas uiteindelijk vrienden kunnen maken, misschien kan jij dat ook proberen? Maar laat je hoofd dus alsjeblieft niet hangen door hen, op die manier zijn ze je vriendschap helemaal niet waard.


    Bedankt dat je dit wilde delen. Jouw bericht helpt mij enorm.
    Echt vreselijk dat ze jou dit aan hebben gedaan, dat gevoel verdient echt niemand. En je hebt gelijk, ik ga geen moeite meer voor hen doen. Ook al doet het wel pijn, maar ik ga eraan werken om daar beter mee om te kunnen gaan.


    But if you close your eyes, does it almost feel like nothing changed at all?

    Nightbird schreef:
    (...)

    Bedankt dat je dit wilde delen. Jouw bericht helpt mij enorm.
    Echt vreselijk dat ze jou dit aan hebben gedaan, dat gevoel verdient echt niemand. En je hebt gelijk, ik ga geen moeite meer voor hen doen. Ook al doet het wel pijn, maar ik ga eraan werken om daar beter mee om te kunnen gaan.


    Succes en sterkte ermee! En als je nog eens wat kwijt wil, dan mag je mij altijd een berichtje sturen (:


    16 - 09 - '17