• "Remember who you really are. Unleash the dragon and let these bitches have it."


    Rollen:
    • AdoreDelano —— Drag Queen, Aiden Matthew Quinn • 1,3
    • AdoreDelano —— Drag Queen, Kellin Brandon Scofield • 1,5
    • Flazeda —— Drag Queen, Myles Zane • 1,3
    • Daimon —— Drag Queen/Clubeigenaar — Chad Michaels
    • PeterMaximoff —— Drag Queen, Evan Hunter James • 1,2
    • DandyN —— Drag Queen — Willam Belli
    • Morticia —— Drag Queen

    • Panix —— Barman, Edward Charles Tremblay • 1,4
    • ALDL —— Barvrouw — Sasha Pieterse
    • Phillip —— Mannelijke serveerster, Joshua Edin Robbertson • 1,3
    • Caprice —— Technicus, Sébastien Gregoire • 1,3

    Regels:
    • Je mag meerdere personages aanmaken, mits je deze niet verwaarloost.
    • Geen ruzies, behalve in de rpg zelf.
    • Geen perfecte rollen! Iedereen heeft minpunten.
    • Bestuur elkaars personages niet. Alleen die van jezelf.
    • 16/18+ is toegestaan, maar zet er een waarschuwing boven.
    • In deze RPG moeten de posts 250 woorden bevatten.
    • Let op je spelling en grammatica.

    [ bericht aangepast door Hierophant op 9 juni 2016 - 22:52 ]


    Don't walk. Run, you sheep, run.

    First(K)


    Bowties were never Cooler

    MT.


    Life is not an mp3, where you can play what you want but life is a radio, where you have to enjoy whats' being played.

    Mt.


    Aan niets denken is ook denken.

    Mt.


    ''yOu aLreaDy kNoW wHaT'S uP''

    MT


    When I taste Tequila, Baby, I still see ya

    MT


    Your make-up is terrible


    Evan Hunter James || Tawni
    Het was vrijdag ochtend, en terwijl de meeste mensen nu pas opstonden, waren Noah en ik al een paar uur bezig op de stoeterij. We hadden hier een paar honderd paarden, die allemaal gevoerd, gepoetst, en naar de weides gebracht moesten worden. Op mijn vrije dagen, zondag en donderdag, hadden we shows, waardoor vandaag ook een deel van de Tinkers al hun sokken gewassen kregen. Voor shows moesten ze er namelijk tiptop uitzien. Ik stond op dit moment bij de 11 dieren die we zondag zouden showen. Dit was altijd een kans om de paarden te laten zien aan mogelijke kopers of huurders. Daarbij ging de waarde van de dieren omhoog elke keer als ze goede punten haalden op de shows. Meestal waren onze Tinkers de enigen die meededen, maar ik durfde er donder op te zeggen dat ze ook zouden winnen op Europese shows, want onze paarden waren echt prachtig en waren gefokt met de rasstandaard hoog in het vaandel: Grote volle sokken, goed gespierd, sterk hoofd, perfecte oren. Nu moest ik over twee uur naar de club om te gaan werken, maar voor ik ging was het tijd om een boel sokken en staarten te wassen. Ik had de dieren net vastgebonden op de wasplaats, kwam Noah aanlopen. Ik gaf hem een zacht kusje, verboden door onze cultuur, maar toch voelde het nog altijd zo goed. Na nog een kusje, begonnen we allebei aan een andere kant met het wassen van sokken en staarten. Dat was hard nodig, want een deel ervan waren compleet zwart door het vuil uit de wei en de stallen. Na het wassen, vlochten we de in de zon gedroogde haren in, zodat ze hopelijk schoon bleven op stal en de tredmolen, want ze gingen zo echt niet meer de weide in als ze eenmaal gedeeltelijk gewassen waren. Toen was het toch echt tijd om met een laatste kus afscheid te nemen van Noah, en met mijn rugzak op mijn rug, te vertrekken naar de club in ons kleine rode boodschappenwagentje. Dat was de kleinste auto die we hadden. Het volgende maatje was een 5-paardse vrachtwagen. Het was een krap uurtje rijden naar mijn werk, wat best meeviel. Ik parkeerde en schoot snel naar binnen, om daar mijn rugzak te dumpen en naar het koffiezetapparaat te lopen voor een flinke bak koffie en mogelijk een kletspraatje met mijn collega's.

    [ bericht aangepast door KIaus op 28 mei 2016 - 23:01 ]


    Bowties were never Cooler

    † M Y L E S      Z A N E †
    sharon needles


    Als mijn wekker gaat, klinkt het geluid snerend door mijn hoofd. Met een grom draai ik mezelf om in bed en sla ik het ding hardhandig uit zodat het geluid tenminste ophoudt. In eerste instantie draai ik me gewoon weer om in bed en trek ik de dekens over me heen. Helaas had ik me daar al op voorbereid toen ik de wekker zette en gaat hij enkele minuten later nogmaals af. Het geluid klinkt opnieuw als het meest irritante geluid dat ik ooit gehoord heb en de eerste poging die ik doe om hem opnieuw uit te zetten, mislukt. Ik sla mis, maar mijn ogen wil ik eigenlijk nog niet openen.
          Ik besluit dat ik beter eerst van het geluid af kan komen en doe nog een poging, die dit keer wel lukt. Daarna kom ik overeind en open ik mijn ogen voorzichtig. Wat een geluk, ik heb mijn gordijnen dichtgedaan. Of niet open gedaan gisterochtend/middag. Dat kan ook nog. Ik sla de dekens van me af en duw mijn dunne, witte benen van mijn bed af. Als ze op de grond staan, rek ik mezelf eens goed uit, zet ik mijn bril op en sta ik toch maar op. Ik heb duidelijk een lichte kater, mijn hoofd voelt vervelend aan en ik heb een droge keel. Ik stommel mijn kamer uit, recht de keuken/woonkamer in van mijn kleine appartement. Het eerste wat ik doe is mijn koffiezetapparaat vullen met water en aanzetten. Daarna neem ik een paracetamol in met water.
          Terwijl mijn koffie staat te pruttelen, stap ik de badkamer in en trek ik mijn boxer uit. Terwijl het water van de douche loopt, ga ik naar de wc. Zodra ik klaar ben, is het water warm en neem ik een snelle douche, waarbij ik kort mijn gebleekte haar was. Mijn bril beslaat, maar daar sla ik geen erg op verder. Als ik afgedroogd ben, loop ik terug naar mijn slaapkamer en trek ik schoon ondergoed en kleding aan. Daarna ga ik aan tafel zitten met mijn welverdiende kop koffie en mijn telefoon, waarop ik door Instagram en Twitter scroll terwijl ik aan mijn koffie sip en nog een tweede kop neem.
          Mijn wekker gaat zo vroeg omdat ik zo lang erover doe om wakker te worden. De douche heeft niet echt geholpen en pas bij mijn tweede kop krijg ik wat energie. Als die kop leeg is, begeef ik me terug naar mijn slaapkamer en open ik een andere kast, een kast vol met mijn dragkleding, pruiken en schoenen. Hierin zit een stuk meer dan in mijn gewone kast. Ik kies wat uit voor vanavond, stop het in een tas en doe mijn lenzen in. Mijn gewone bril wissel ik in voor een grote zonnebril en ik ga op weg naar mijn werk.
          Ik rij geen auto, dus neem ik gewoon de metro. Met mijn tas vol kleding en schoenen stap ik uit op mijn halte en loop ik de club waar ik werk binnen. Ik ben niet de eerste, Evan is er ook al en de heerlijke geur van koffie komt me tegemoet. Ik leg mijn tas op een barkruk en ga zelf op die ernaast zitten. Mijn zonnebril hou ik op, desondanks er hier maar weinig licht is.
          "Goedemorgen," begroet ik hem. "Mag ik ook een bakkie?"

    [ bericht aangepast door Thunderfvck op 26 mei 2016 - 21:25 ]


    Your make-up is terrible

    Aiden "Adore" Matthew Quinn.



    Ik was geen ochtends mens en dat ging ik ook nooit worden. En met lange nachten zoals deze had ik er alleen maar meer moeite mee. De wekker had ik al 7 keer op snooz gedrukt, voordat ik eindelijk overeind ging zitten. Vodka die aan mijn voeteneinde lag keek een keertje bedust op door de beweging van het dekbed, maar legde daarna al snel haar kopje weer neer. Ik zou bijna jaloers worden op het feit dat zij hier gewoon heel de dag kon liggen, terwijl ik weer aan het werk moest. Ik kon mezelf uiteindelijk met moeite uit bed trekken en naar de badkamer verplaatsen waar ik meteen onder de douche ging staan. Zonder douche in de ochtend kwam ik namelijk nergens. Het wat koude water dat over mijn lichaam heen kletterde maakte me een klein beetje wakker en mijn lichaam en geest kwamen beide weer een beetje op gang. Na de douche en een grondige poetsbeurt van mezelf, schoot ik in wat makkelijke kleding en propte ik een grote sporttas vol met gewassen Drag kleding. Ik had eigenlijk alles standaard in de club liggen, en nam het alleen mee naar huis om te wassen. Iets wat stiekem niet zo vaak was. Ik hield gewoon niet zo van slepen en zolang het nier stonk vond ik het prima. Ik gooide mijn tas alvast bij de deur, waarna ik de katten eten ging geven en voor mezelf een pak ontbijtdrink uit de koelkast pakte die ik in mijn tas propte. De eerste paar uur van leven kreeg ik namelijk geen hap naar binnen. Dus kon ik dit mooi drinken als ik op werk was om rustig bij te komen. Ik woonde op loop afstand, dus ik was er werkelijk zo. En zoals altijd was ik niet als eerste. Het was nog een wonder dat ik niet als laatste was, zoals dit bijna altijd het geval was. 'Morgen.' Ik gooide mijn tas met een boogje richting de kleedkamer en naar naast Myles plaats aan de kruk. Mijn hoofd laat ik perongelijk iets te hard met een bonk op de bar belanden en kreunend sluit ik mijn ogen. 'het is veel te vroeg.' Kreunde ik zielig in het algemeen als teken dat ik ook weer aanwezig was. niet dat het te missen was, maar het ging om de vorm. Zo ging het elke ochtend.

    [ bericht aangepast door Styles op 13 juni 2016 - 0:04 ]


    ''yOu aLreaDy kNoW wHaT'S uP''

    Sébastien Gregoire




    Sébastien was absoluut geen ochtendpersoon. Hij deed er altijd een tijdje over om uit bed te komen en als hij dan uit bed kwam was zijn humeur in de ochtend niet altijd even best. Soms zei hij een hele ochtend gewoon niets, op andere dagen had je liever dat hij niets zei omdat de woorden die dan uit zijn mond kwamen niet bepaald vriendelijk, ofwel bot, waren. Hij kon ook goede ochtenden hebben, maar die kwamen, statistisch gezien, een stuk minder voor. Hij had vaker dan eens slaapgebrek omdat hij vaker dan eens uitging. Hij moest dan wel werken als technicus ook in de avond, soms zorgde hij er gewoon voor dat er een andere technicus op zijn tijd moest werken. Nu kleedde hij zich snel om. Gewoon simpel spijkerbroek, zwart shirt, geen onzin. Zwarte muts. Zwarte sneakers. Die muts was ook altijd maar een manier om zijn natte haar, wat hij nooit mooi vond zitten als het nat was, ergens onder te kunnen verbergen. Hij nam zijn laptop mee, dat was eigenlijk het enige wat hij meenam, samen met een flesje water, als hij ging werken. Hij moest altijd wel met de metro naar het werk. Het was te ver om te fietsen, maar zo ging het best snel.

    In de metro kon hij altijd nog half slapen, dat was het voordeel. Al moest je wel opletten waar je eruit moest. Hij had wel vaker gehad dat hij simpelweg te laat op het werk was gekomen doordat hij de uitstaphalte had gemist. Hij wreef even in zijn ogen en betrad toen het gebouw waar het hele zootje. Hij noemde het maar zootje omdat hij, hoewel hij zich wel minder was gaan irriteren aan de overdrevenheid van dit alles, nog steeds niet echt kon waarderen. Dat hele drag queen gedoe was niet iets waar hij zich mee zou kunnen identificeren. Naar zijn idee zou hij dat nooit kunnen. Het stond verder van hem af dan dat het bij hem paste, wat maakte dat het vrij ironisch was dat hij werkte in zo’n club. Ach, hij had nu in ieder geval werk.

    In de ruimte waren al een aantal personen aanwezig. Hij rook koffie, iets wat hij echt nu moest hebben. In plaats van te vragen of hij van de koffie mocht nemen, nam hij gewoon van de koffie. Want zo was hij. Naar zijn idee had hij geen toestemming van iemand of iets nodig om iets te doen. Het kon hem ook nooit iets schelen wat anderen van zijn enigszins atypische gedrag vonden. Hij was zichzelf en daar moesten anderen maar mee dealen. Hij was ook zo’n persoon dat als hij moest kiezen tussen dat hij zelf wat voor elkaar kreeg of dat hij een ander kon helpen, dat die ander maar moest wijken.

    Hij begroette niemand in de ruimte. Hij vond dat niet nodig. Hij deed het alleen bij zijn vrienden. Daarnaast moesten ze niet van hem gaan verwachten dat hij ook maar een greintje gezellig of aardig in de ochtend zou gaan doen. Waren ze helemaal gek geworden. Hij deed gewoon waar hij zin in had en trok zich dan ook niets van iemand anders in de ruimte aan.

    Hij ging op een barkruk zitten, en zette zijn laptop op de bar. Al snel kwam hij erachter dat er iets kleverigs, vast drank, onder zijn laptop en ernaast zat. Zijn hand kleefde namelijk gewoon toen hij hem van de bar afhaalde. ‘Godverdomme maakt iemand dit ding ook ooit eens schoon?’ vloekte hij. Immers, iemand mocht zich wel even verantwoorden voor deze ranzige shit! Er zouden koppen rollen als hij straks die vlekken niet van zijn geliefde laptop zou kunnen krijgen.


    Aan niets denken is ook denken.

    Edward Charles Tremblay
    Barman || 24 || klaar voor werk.

    Edward's wekker was nooit zijn beste vriend geweest, het was dan ook niet de eerste keer dat hij het toestel van het nachtkastje afsloeg toen het ding weer begon te piepen elke ochtend. Met een grom probeerde hij zijn ogen te openen, maar een spleetje open, deed hij ze toch weer snel dicht en draaide zich van zijn buik naar zijn rug. Hij maakte nogmaals een brommend geluidje.
    "Verdomme*", mompelde hij tegen zichzelf en probeerde met een arm voor zijn ogen, zijn oogleden te openen. Deze poging kwam al met meer resultaat en hij knipperde een paar keer. "Te veel wodka", mompelde hij tegen zichzelf en keek naar de halflege fles naast hem. "Veel te veel wodka", bevestigde hij toen nog eens en ging toen rechtop zitten. Hij voelde een lichte druk in zijn hoofd, maar wist dat die na het ontbijt weer verdwenen zou zijn, aangezien hij echt geen ochtendmens was. Hij vroeg zichzelf af waarom hij in godsnaam de gordijnen had open gelaten. Hij slofte naar zijn kast waar zijn hemden allemaal netjes op een stapel lagen. Hij haalde een zwart hemd uit de kast en legde het kledingstuk zorgvuldig op het bed neer om dan tussen zijn broeken te gaan zoeken. Achteloos gooide hij ook zijn Björn Borg boxers naast het hemd, en ging hij verder met zijn zoektocht naar een broek. Uiteindelijk besloot hij ietwat lui om zijn hemd niet eens dicht te doen en het open over zijn lichtjes afgeschoten jeans te dragen voor hij zich naar de keuken begaf. Hij had namelijk honger, én hij had eten nodig om de druk in zijn hoofd te verminderen. Onder zijn jeans had hij zwarte sneakers aangestoken en zo liep hij met een stevig tempo richting zijn eten.
    Toen hij de keuken binnenstapte werd hij meteen teleurgesteld. Twee honden keken hem verwachtingsvol aan voor hun ontbijt dus wist hij dat er niks anders opzat dan hun eerst te voeren. Toen hij de voerbakken met hondenbrokken had gevuld en vers water had gegeven, besloot hij aan zijn ontbijt te beginnen. Zwijgend haalde hij een pan ergens uit de kast, de boter, uien, paprika, tomaat en kaas, en begon alle groenten met duidelijke ervaring fijn te snijden en hij liet zijn spiegelei ondertussen bakken. Hij negeerde het smakkende geluid van de honden en begon zijn groenten lichtjes aan te stoven terwijl hij zijn brood op de pan roosterde toen hij klaar was serveerde hij zijn spiegelei met de groenten en zijn boterham en werkte het geheel af met kaas. Tevreden met zijn resultaat plaatste hij zich op één van de stoelen aan de keukentafel. Na zijn ontbijt, zette Edward zijn bord met bestek in de gootsteen en liep naar de achterdeur om de honden te laten plassen. Zodra de honden weer binnen waren, draaide hij de deur weer op slot en ging naar de badkamer om zijn haar met wat gel in model te krijgen. Na enkele mislukte pogingen was hij eindelijk tevreden en liep weer naar beneden om naar zijn werk te vertrekken. Hij zette de helm van zijn scooter op en startte de motor. Het was ongeveer een kwartiertje rijden dus was dit goed te doen met zijn scooter. Edward's scooter zette hij op de parkeerplaats en borg zijn helm op. Toen hij binnen kwam en naar de koffieautomaat liep, hoorde hij vanuit de bar iemand vloeken. Een speelse grijns sierde zijn lippen en gleed met zijn vinger kort door zijn haar. "Goedemorgen allemaal" zei hij op een quasi-enthousiaste toon en richtte toen zijn blik op de plek waar het gevloek vandaan kwam. Het leek hem niet te verbazen dat het Sébastien was die deze vloekwoorden gebruikte en Edward leunde met zijn rug tegen het tafeltje waar het koffiezetapparaat opstond. Sébastian was nooit echt te genieten 's ochtends dus besloot hij zich er maar niet al te veel mee te bemoeien en wachtte geduldig tot hij aan de beurt was voor een bakkie koffie.


    Life is not an mp3, where you can play what you want but life is a radio, where you have to enjoy whats' being played.

    Kellin "Alaska" Brandon Scofield.



    Ik kon beter een bed in de club neer zetten, want dan kreeg ik waarschijnlijk meer slaap. De twee uur nachtrust die ik nu gekregen had, was namelijk alles behalve genoeg en dat voelde ik zodra de wekker ging. De bonkende hoofdpijn die meteen werd veroorzaakt bij het horen van het schelle gepiep, maakte duidelijk dat ik een drankje teveel op had en ik kwam kreunend overeind. Naast mijn bed stond al een glas water met een aspirientje. Goh, ik had mezelf er blijkbaar op voorbereid. Maar bij het nemen van een slok vervloekte ik mijn dronken ik meteen en proestte ik de inhoud over de lakens heen. Dat was duidelijk geen water, maar pure vodka. Ik wist zeker dat ik dit vannacht heel grappig had gevonden, maar op dit moment haten ik mezelf echt. Uiteindelijk wist ik mezelf veel te laat uit bed te trekken, onder de douche te springen en me in een joggingsbroek en shirt te hijsen. Ik had de kracht niet om moeite doen en vond dat dit was waar de buitenwereld het maar mee moest doen. Ik wist uiteindelijk de energie te vinden om yoghurt voor mezelf klaar te maken, wat ik met moeite naar binnen kreeg. Nee, ik was hier niet voor gemaakt. Ik snapte dan ook werkelijk niet at we al zo vroeg op de club moesten doen en ik stelde het erheen gaan dan ook alleen maar uit. Ik was geen ochtend mens. Ik werkte niks voor niks in een nacht club. Uiteindelijk na mijn vierde peuk, wist ik genoeg moed te verzamelen om te vertrekken. Wetend dat er nog teveel alcohol in mijn bloed zat om te rijden, pakte ik de ondergrondse. Me nog niet druk makend over het feit hoe ik vannacht thuis ging komen. Na gelukkig een maar korte rit en weinig drukte kwam ik aan bij de bar, waar ik duidelijk niet de eerste was. Iets wat me niet verbaasden. Ik werd verwelkomt door een vloekende Sébastien en ik schoof langzaam de zonnebril die ik voor vertrek op had gezet, in mijn haren. Ik liep achter de bar, waar ik een glas water voor mezelf pakte en een natte doek voor Sébastien. 'Hier, be my guest..' Glimlachte ik onschuldig, terwijl de de natte doek naast hem op de bar gooide. Als hij werkelijk dacht dat iemand hier zijn schoonmaakster ging spelen had hij het mis. Daarbij was het hier veelte vroeg voor. Het enige waar het wel de goede tijd voor was, was een strip aspirientjes en en kop koffie.Of maakte daar maar vijf van. En met enige geluk was het dan weer tijd voor andere dingen.

    [ bericht aangepast door Styles op 28 mei 2016 - 8:36 ]


    ''yOu aLreaDy kNoW wHaT'S uP''


    Evan Hunter James || Tawni
    Ik zou zo voor ik me op zou maken, wel even douchen, wat gelukkig hier kon. Normaal rook ik wel naar hooi en stro, of bleek en allesreiniger, maar nu ook naar vuil en paard, wat iets minder gangbaar was over het algemeen. Ik haalde mijn mok tot de rand gevuld met espresso onder het koffieautomaat uit, en nam een slok. Ik liet de caffeine tot mijn lichaam komen, terwijl ik genoot van de bittere smaak van de sterke koffie. Ik hoorde een begroeting achter me en draaide me met een glimlach om. "Hey, Myles." zei ik, voor ik een tweede mok onder het automaat zette en zijn favoriete recept intoetste. Inmiddels kende ik wel wat iedereen van zijn bakkie verwachtte. Ik riep misschien niet van de daken dat ik dit deed, maar ik had hier wel een familie gevonden die ik was verloren na mijn huwelijk met Noah. "Het blijft toch vreemd om vroeg te moeten beginnen." Vaak begonnen we pas rond een uurtje of 3, en gingen open rond half 5, waarna de shows begonnen om Happy Hour, 5uur. Toch begonnen we af en toe vroeg, om alles weer schoon, netjes, en piekfijn eruit te doen zien. Nu was schoonmaken een vrouwending in mijn cultuur, iets wat de man nooit zou moeten doen, maar thuis deed ik het ook, zigeuner style, dus ik wist hoe het moest. Ze hielden zich alleen hier echt niet aan mijn standaarden van netheid. Ik schoof Myles zijn volle mok toe, net toen Aiden kwam aanzetten. Hij was ook duidelijk toe aan koffie. Ik zette weer een mok onder het automaat en luisterde naar zijn brakke woorden. "Goed geslapen?" vroeg ik, terwijl ik hem een mok koffie toeschoof. Vaak bleef ik niet tot het einde, zeker niet als ik wist dat ik de volgende ochtend veel werk had op de stoeterij. Ik nam nog een slok van mijn eigen koffie en leunde op de bar. Dit duurde maar heel even, want ik voelde het plakken en trok snel mijn armen weer terug. "Ik pak zo de bleek, of jullie het leuk vinden of niet. Dit is gewoon goor." Niet veel later kwamen achter elkaar door Sebastien en Edward binnen, de een chagrijnig als altijd, en de ander duidelijk brak, maar een stuk socialer. Weer ontfermde ik over het maken van de koffie voor de twee mannen, en niet veel later ook voor Kellin, die binnenkwam en Sebastien op zijn plek zette. Ik schoof de mokken naar de juiste mensen toe, en schoof naar degenen met een kater, dus Edward en Kellin, een stripje aspirientjes toe. Ik was een zigeuner, en dit hoorde niet in de rol van een man, maar het voelde goed om te doen. Daarbij was ik waarschijnlijk de enige die hier echt wakker was, dus die het beste dit onder zijn hoede kon nemen. Net als straks het schoonmaken van de bar. Hopelijk zouden anderen dan het podium en de kleedkamers doen, maar die waren duidelijk een stuk schoner dan de bar.


    Bowties were never Cooler

    Aiden "Adore" Matthew Quinn.



    Vrijwel meteen bij binnenkomst kreeg ik een dampende mok koffie voor mijn neus geschoven door Evan. 'Ik heb geen oog dicht gedaan.' pruilde ik meteen zielig, terwijl ik mijn handen om de mok vouwde om wat op te warmen. Niet dat de tempratuur hier zo laag was, ik was gewoon een koukluun. 'Jij?' Duidelijk beter dan ik, maar je wist maar nooit. Al snel kwamen er een voor een mensen binnen druppelen. de ene nog chagrijniger dan de andere. En ik maar denken dat ik een ochtend humeur had. Ik was blij dat we hier niet elke dag zo vroeg hoefde te zijn. Al was Sebastien zijn humeur overdag of 's avonds niet veel beter te noemen. Ik kon dan ook niet anders dan zachtjes grinniken bij Kellin zijn woorden. 1-0 voor Alaska. Ik had enkel geen zin om me er mee te bemoeien. Daar was het nog altijd te vroeg voor. Net als voor schoonmaken, maar daar dacht Evan duidelijk anders over. 'Maar zo weten we zeker dan mensen niet zo makkelijk weg kunnen lopen als jij het podium op komt.' Piepte ik onschuldig terwijl ik mijn arm van de beplakte bar probeerde te halen, om mijn worden kracht bij te zetten. Waarna ik Evan daarna toch snel een luchtkusje toe worp en mijn liefste blik opzetten om te laten zien dat het een grapje was en mensen niet echt weg wilde lopen als hij het podium op kwam. Nadat ik eindelijk mijn arm van de bar had, nam ik langzaam een slok van mijn koffie en kon ik opgelucht zuchten. De bitter smaak brachten meteen mijn smaakpapillen op gang en de hete vloeistof, leek heel mijn lichaam te verwarmen. Dit was precies wat ik nu nodig had.

    [ bericht aangepast door Styles op 13 juni 2016 - 0:05 ]


    ''yOu aLreaDy kNoW wHaT'S uP''

    Joshua 'Edin' Robbertson
    Waiter • Twenty-three years old • Waking up itself, is a SHUCKING nightmare

    'Being gay is like glitter. It never goes away..'



    Geïrriteerd zocht mijn hand het knopje van de wekker, die voor de zoveelste keer afging met het meest irritant geluidje ooit. Ik wist niet waarom ze ooit in vredesnaam wekkers hadden uitgevonden. Alles zou een stuk relaxter wezen als je zelf kon bepalen wanneer je wakker wilde worden. Je zou dan waarschijnlijk een stuk minder overspannen mensen hebben op de wereld. Ik gooide de wekker voor de tweede keer deze week bruut tegen mijn slaapkamer deur, wat helaas niet de geluid stopte, zoals gewoonlijk. Ik slaakte een kreuntje, waar ik mijn hoofd onder de kussen en dekbed verstopte, maar ook dit hielp niet verdoende. Ook al woonde ik nog maar kort in Los Angeles, waren mijn mede kamer bewoners wel gewend aan mijn ruzies met de wekker in de ochtend. Net zoals dat ik straks snel langs ze heen moet gaan rennen wilde ik nog op tijd op het werk komen. Ik was dan ook een serveerder in een dragqueen club en ik kan je wel vertellen dat het kijken ernaar leuker was dan er te werken. Misschien overdreef ik dan ook wel door mijn ochtend of meer een vroege middag humeur, maar ik was wel wat jaloers op de jongens die op het podium stonden. Gelukkig was Evan mijn steun hier in. Het was een onwijs gezellige jongen en zijn stijl beviel me dan ook het meest, hoewel de bazin natuurlijk het meest geweldigst was met zijn cher look. Het was gewoon nostalgisch en Cher was gewoon Queen.
    Met een luide kreun stond ik op uit bed, waar ik snel in mijn korte broek en shirt schoot. Tijd om mijn haar had ik niet en deed dan ook een pet en zonnebril op, waardoor ik er waarschijnlijk onwijs brak uit zag. Misschien was ik dat ook wel, want ik voelde me dood.
    Ik trapte mijn wekker weg bij de deur, om razendsnel een appel in mijn mond te duwen en de deur uit te snellen. Het was maar een geluk dat ik vlakbij het bedrijf woonde, want met openbaar vervoer had ik het nooit gered. Daarnaast had ik zo en zo iets dichtbij werk gekozen omdat ik wel nog het nodige achterover wilde slaan als ik klaar was of als we aan het na borrelen waren.
    Snel rende ik nog langs een koffiewinkeltje, waar ik zoals gewoonlijk een drievoudige espresso, zwart bestelde. Dat zal ik wel nodig hebben voor vandaag, net zoals de andere koffie die ik zo voor mijzelf op het werkvloer ging zetten om ook achterover te slaan. Gosh. Vroeg opstaan was zo niet mijn ding. Ik nam een slok van de warme koffie en sloot mijn ogen even bij het warm goedje wat mijn keel ontmoetten. Alcohol en koffie. Waar was ik toch geweest zonder mijn grootste vrienden.
    Ik dronk snel nog een slokje, voor ik de werkplaats opliep en vrijwel iedereen al bij de bar stond. Misschien was ik toch weer niet zo erg te laat, denk ik en anders dacht ik wel dat het een serieuze scheiding tussen mij en mijn wekker wel als een goede smoes voldeed.
    Vriendelijk zond ik even een glimlach naar mijn collega's waar ik snel alweer naar de koffiezetapparaat dook, waar Evan al stond en iedereen koffie gaf. Ik hoefde tenminste nu niet voor iedereen koffie te voorzien, wat toch wel fijn was. Ik dronk snel mijn afhaal bekertje op, waar ik alweer een nieuw bekertje voor mijzelf onder de koffiezetapparaat zetten en begon te vullen met het zwarte goedje wat zich koffie mocht noemen.

    [ bericht aangepast door R3HAB op 3 juni 2016 - 11:43 ]


    When I taste Tequila, Baby, I still see ya




Add Your Banner Here