• Sommigen onder jullie weten dat ik vorig schooljaar, september 2015, naar Gent naar school gegaan ben. Ik heb het daar twee maand uitgehouden en ben dan terug naar mijn oude school gegaan. Bijgevolg heb ik nooit echt de kans gehad om de mensen daar écht te leren kennen. Er waren echter twee mensen met wie ik het vrij goed kon vinden, beter dan met de anderen. De band was natuurlijker, niet zo gemaakt, zelfs al, zoals ik zei, heb ik ze nooit écht leren kennen. Ik beschouwde ze wel als vrienden, mensen om wie ik gaf. Sinds dat ik vertrokken ben, heb ik enkel via facebook nog wat gepraat, maar ook zo veel niet.

    Gisterenavond zie ik een tekening voorbij komen van één van die twee personen, getekend door iemand anders uit mijn klas met de tekst "je was zo'n goede jongen, we gaan je missen". Ik had geen idee wat er gebeurd was, dus ben ik op de pagina van zijn zus gaan kijken en daar stond een overlijdensbericht. Op zeventienjarige leeftijd heeft de jongen, in de fleur van zijn leven, een jongen die ik altijd zal herinneren als iemand met eindeloos optimisme en een glimlach van hier tot in Tokio op zijn gezicht, zich verhangen.

    Ik moest dit even van me afschrijven. Ik kan dit echt niet bevatten. Nog nooit heeft het piano lied dat ik zo graag speel, "It's hard to say goodbye" van Michael Ortega, zo passend geweest. Ik weet het even echt niet meer. Rust zacht, lieve vriend.


    Elke dag, mijn vriend
    Stond er een glimlach
    Op jouw gelaat

    Meer optimisme kon er amper van af
    Grappig, lief, leuk
    Je was zo iemand die om elk persoon gaf

    Ongeacht waar die vandaan kwam
    Of waar die naartoe wou
    En zo plots,
    Was er het leven dat jou wegnam

    Later bleek die glimlach slechts een façade
    Maar wat echt telt is dat we die glimlach
    Nooit meer zullen zien op je gelaat

    [ bericht aangepast door Klaar op 24 juli 2016 - 15:28 ]


    Moi, je t'offrirai des perles de pluie, venues de pays où il ne pleut pas

    Tijdens het lezen werd ik hier echt heel emotioneel van. Het is zo menselijk en zo echt. Ik wens je heel veel sterkte. Het spijt me te horen dat je iemand hebt moeten verliezen.


    Don't tell me the sky is the limit when there are footprints on the moon.

    Wat verschrikkelijk! Ik wens je heel veel sterkte toe.


    omw 505

    Histoire schreef:
    Tijdens het lezen werd ik hier echt heel emotioneel van. Het is zo menselijk en zo echt. Ik wens je heel veel sterkte. Het spijt me te horen dat je iemand hebt moeten verliezen.


    Het gedicht komt ook recht uit m'n hart. Heel erg bedankt. Het is gewoon zo onwerkelijk. Ik heb hem misschien niet echt kunnen leren kennen of geen heel diepe band mee kunnen opbouwen, maar het doen zoveel pijn om te weten dat zo iemand goed, zo iemand lief en vriendelijk, iemand die tegen mij van op het eerste moment dat ik daar toekwam op school, super vriendelijk was, toch zo leed. Dank je.

    Douceur schreef:
    Wat verschrikkelijk! Ik wens je heel veel sterkte toe.


    Dankjewel. Langs de ene kant vind ik dat wat ... nu ja, er zijn mensen die hem veel beter kenden, die veel meer pijn hebben dan ik, maar echt heel erg bedankt. <3


    Moi, je t'offrirai des perles de pluie, venues de pays où il ne pleut pas

    Ik hou ontzettend veel van mijn klasgenoten uit het 5de en het 6de middelbaar. We waren een hele hechte groep en ik voel gewoonweg liefde voor ze allemaal, stuk voor stuk. Iedereen gaf zoveel om elkaar, maar door de groepsstructuur ga ik ook niet zeggen dat ik die mensen écht ken, of dat we een persoonlijke hechte vriendschapsband heb opgebouwd. Iemand kan ook veel, enorm veel voor je betekenen, zonder dat te hebben. En dat is het tragische eraan denk ik. Mensen die die stap zetten, voelen zich vaak heel ongeliefd en alleen en denken dat er niemand meer voor ze is daarbuiten. Terwijl iedereen nu vast vergaat van verdriet denkende: niet jij, ik hou van jou! Wat heb je gedaan! Ik vind dit echt heel erg en ik snap dat het amper is te plaatsen als het je overvalt. Zo'n dingen zijn ongelofelijk wreed en zwaar. Hopelijk zul je het uiteindelijk een plaatsje weten te geven.


    Don't tell me the sky is the limit when there are footprints on the moon.

    Dit is echt heel erg mooi! Ik wens je veel sterkte!(flower)


    kip is lekker daarom heet ik drumstick

    Ruelle schreef:
    Dit is echt heel erg mooi! Ik wens je veel sterkte!(flower)


    Words are loaded pistols. Sometimes it's just better not to pull the trigger. | Vertrouwenspersoon

    Histoire schreef:
    Ik hou ontzettend veel van mijn klasgenoten uit het 5de en het 6de middelbaar. We waren een hele hechte groep en ik voel gewoonweg liefde voor ze allemaal, stuk voor stuk. Iedereen gaf zoveel om elkaar, maar door de groepsstructuur ga ik ook niet zeggen dat ik die mensen écht ken, of dat we een persoonlijke hechte vriendschapsband heb opgebouwd. Iemand kan ook veel, enorm veel voor je betekenen, zonder dat te hebben. En dat is het tragische eraan denk ik. Mensen die die stap zetten, voelen zich vaak heel ongeliefd en alleen en denken dat er niemand meer voor ze is daarbuiten. Terwijl iedereen nu vast vergaat van verdriet denkende: niet jij, ik hou van jou! Wat heb je gedaan! Ik vind dit echt heel erg en ik snap dat het amper is te plaatsen als het je overvalt. Zo'n dingen zijn ongelofelijk wreed en zwaar. Hopelijk zul je het uiteindelijk een plaatsje weten te geven.


    Je hebt een punt. In elk geval heel erg bedankt. <3 Hetzelfde trouwens voor iedereen die de moeite heeft gedaan te reageren. Heel, heel erg bedankt.


    Moi, je t'offrirai des perles de pluie, venues de pays où il ne pleut pas