• 'Dit kunnen we niet maken,' fluisterde Ellie, die sterk probeerde te zijn toen hij zijn lippen naar haar hals bracht. 'Je hebt een vriendin... dan kan het niet.' Ze beet op haar lip en probeerde haar handen te bedwingen om hem niet aan te raken.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Oh - ja...' Het was maar goed dat het donker was, want Marije moest knalrood zijn. Haar hele gezicht gloeide en ze voelde zich erg ongemakkelijk, met alleen een nachthemd aan. Toen hij haar hielp om haar toiletspullen op te bergen, voelde ze zich nog ongemakkelijker. Gelukkig bewaarde ze haar tampons ergens anders...
    Toen ze alles opgeraapt hadden, krabbelde ze weer overeind en opende ze haar toilettas, zodat hij alles erin kon stoppen wat hij opgeraapt had. Daarna hield ze deze snel tegen haar lichaam aan. 'Bedankt... Ik had de scheurlijn gemist.' Het was een volledig overbodige opmerking, want dat had hij zelf waarschijnlijk ook wel gezien.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    ‘Een vriendin? Nee joh. Dat is allang uit.’ Hij vertelde de leugen zonder blikken of blozen. Hij wilde Ellie. Dat was het enige wat er nu toe deed.


    Every villain is a hero in his own mind.

    ‘De scheurlijn?’ herhaalde hij met een flauwe grijns. Ze was natuurlijk aangeschoten, want ze had ook meegedaan met het drankspel. ‘Was het zwemmen leuk?’
    Zij had voorgesteld om dat te gaan doen en het verbaasde hem dat ze alleen was teruggekomen.


    Every villain is a hero in his own mind.

    'O,' murmelde Ellie, die zich dat geen twee keer liet zeggen en hem vol op de mond kuste. Dat Mosh een van haar beste vrienden was drong verder niet helemaal meer tot haar door.
    'Heb ik even mazzel.' Ze raakte de piercing bij zijn lip aan en ademde even diep in en uit voordat ze haar handen om Mosh' middel sloeg en zich overgaf aan zijn handen en haar gevoelens.

    [ bericht aangepast door Cordeliae op 26 aug 2016 - 15:53 ]


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Mosh’ voelde zijn hele lichaam gloeien. Zijn lippen weken niet van die van Ellie en hij was zich bewust van haar vingers die zijn huid streelden. Zijn eigen handen lagen op haar strakke buik en kropen steeds hoger, tot hij ze om haar borsten kon vouwen. Ze snakte naar adem toen hij zijn vingers voorzichtig samenkneep en weer ontspanden en even botsten hun tanden zachtjes tegen elkaar aan.
    ‘Waarom heb ik jou nooit zien staan?’ vroeg hij hees. Hij gaf haar geen ruimte om te antwoorden, maar zoende haar weer verder en draaide met zijn duimen rondjes om haar tepels, zodat ze tot harde knopjes groeiden.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Marije durfde hem niet langer aan te kijken en wendde haar blik af. 'Ja hoor. Ik ben alleen wat moe...' Ze kende hem niet en durfde hem niet de waarheid te vertellen; ze wist niet eens of ze het überhaupt aan iemand zou vertellen. Het was niet voor het eerst dat ze zich zo ongemakkelijk en onzeker voelde, maar er waren veel meer momenten dat ze zich niet zo voelde en dus moest ze zich er gewoon overheen zetten. 'Hoe vond je de groep? Bijzonder, hè?' Ze glimlachte flauwtjes. Hij moest vast een heel gek beeld van iedereen hebben - en van haar. Ze was hartstikke enthousiast geweest over het hele skinnydippen en nu voelde ze zich al bijna naakt in haar nachthemd. En haar grote mond was ook verdwenen...


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    ‘Het was een vreemde bedoening,’ moest James toegeven. ‘Heel apart om als buitenstaander te zien. Al voelde ik me niet echt zo… en toch ook weer wel.’ Hij grinnikte om zijn eigen tegenstrijdige woorden. ‘Er waren er meer voor het eerst,’ verklaarde hij. ‘Maak jij al lang deel uit van deze vriendengroep?’


    Every villain is a hero in his own mind.

    Ellie vroeg zich hetzelfde af en beet zachtjes op zijn lip. Zijn handen waren veel sneller dan de hare en Ellie stootte een zacht gekreun uit. Het was zo lang geleden. 'Je bent nog beter dan ik dacht. Veel en veel beter.' Ze legde haar vinger tegen zijn lippen toen hij weer dichterbij haar wilde komen en ze keek hem met een verleidelijke blik aan. 'Wat wil je Mosh? Zeg het.' Ze grijnsde. 'Doe het.' Ze duwde hem verder in het zand en leunde over hem heen. Haar lippen streken onderzoekend over zijn borstkas en de rest van zijn lichaam. Uiteindelijk bracht ze ze weer naar zijn lippen. Ze keek hem met een schuin hoofd aan en leunde nog een stukje verder naar voren. Haar hart ging als een gek tekeer en Ellie genoot van iedere seconde van deze avond. De gevolgen ervan waren nu niet belangrijk.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Marije grinnikte zachtjes. 'Ja en nee. Ik was er de eerste twee jaar bij dat een deel van hen samen op vakantie gingen, maar toen heb ik ook een paar jaar gemist. Afgelopen winter ben ik nog wel met ze op wintersport geweest, maar een groot deel ken ik ook nog niet echt.'


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Izzy had Starr naakt weg zien rennen, maar wilde haar niet lastig vallen. Ze was nu niet in een goed humeur en Izzy wist dat ze haar sowieso niet graag wilde zien, dus daarom besloot ze om de kleren die Starr had achtergelaten bij zich te houden tot de volgende ochtend. Starr was geen ochtendmens en zeker niet nadat ze had gedronken, dus Izzy wist dat ze haar de komende uren niet moest proberen te benaderen.
    Ze wist eigenlijk niet of ze nog een spelletje wilde spelen en keek de groep rond om te zien wat zij ervan dachten.


    Zaldrizes buzdari iksos daor. Maester > Zaldrizes

    Mosh wist dat hij niet veel nodig had om aan zijn trekken te komen. Hij rolde om zodat hij boven op Ellie lag. Hij steunde met zijn ellebogen aan beide zijden naast haar hoofd en kuste haar, terwijl hij bij haar naar binnendrong. Hij kreunde zacht toen hij warm omsloten werd en kon slechts een paar keer stoten voordat de hitte hem overnam en zijn gedachten uitschakelde. Hoewel hij zijn ogen open had willen houden, kneep hij die automatisch dicht en zijn armen schokten onder zijn gewicht. Ellie streek over zijn rug en kuste zijn nek tot hij weer tot bedaren kwam en van haar afrolde.
    ‘Sorry dat het zo kort was,’ hijgde hij. ‘Jemig, wat ben jij heet.’


    Every villain is a hero in his own mind.

    ‘Vandaar! Het lijkt me een bijzondere groep om mee op vakantie te gaan. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?’


    Every villain is a hero in his own mind.

    'Het is zeker een bijzondere groep! We hebben elkaar ontmoet op een camping in Griekenland, ik denk nu zes of zeven jaar geleden. Ik kende Ilse al wel - ik weet niet of je weet wie dat is - en Johan is mijn broer, maar mijn andere vrienden heb ik toen voor het eerst ontmoet. En de groep is in de loop der jaren steeds meer gegroeid, al weet ik niet hoe hecht iedereen met elkaar is. Volgens mij zijn wij niet de enigen die niet iedereen kennen.' Ze glimlachte verlegen. Ze vond hem aardig en had zich misschien zelfs bij hem op haar gemak gevoeld als ze niet net naakt had gezwommen en nu slechts één vrij korte nachtjapon droeg.

    [ bericht aangepast door Catan op 26 aug 2016 - 17:31 ]


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Ellie kon even niets uitbrengen, volledig bevangen door de hitte en die onverwachte, geweldige vrijpartij. Ze streek haar haren uit haar gezicht en drukte haar lippen nogmaals op die van Mosh. 'Je kunt er zelf ook wel wat van. Het had best wat langer mogen duren.' Ze grijnsde.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?




Add Your Banner Here