• Marije knikte. 'Hij heeft ook behoorlijk wat meegemaakt natuurlijk...' Ze slikte. 'Zij allemaal.'


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Ellie kon niet anders dan dat beamen. 'Ik hoop dat de vakantie wat positiviteit voort zal brengen. Dat kan iedereen wel gebruiken.'


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Mosh werd wel vaker wakker met een kater, en hij werd er iedere keer even chagrijnig door. Jammer dat zoiets niet wende. Hij voelde zich niet al te fris, overal leek zand te zitten en hij zweette behoorlijk. Hij begreep ook niet waarom hij zo'n dikke slaapzak had meegenomen. De nachten waren hier vast nooit koud. Hij kwam uit zijn slaapzak vandaan en trok zijn zwembroek aan, die nog boven op zijn tas lag. Hij graaide in zijn tas naar een schone boxer en een pet en nam zijn toilettas op schoot om zijn scheermes en shampoo mee te nemen.
    Pas toen de warme stralen van de douche op zijn rug kletterden kreeg hij wat herinneringen van de vorige avond te zien. Ze hadden naakt gezwommen. Hij had best wat mooie meiden in hun blootje gezien. Roxy, die nieuwe chick. En Marije - wat hem een vreemd gevoel gaf. En Ellie. Oh, Ellie. Ze waren naar een eilandje gezwommen en hadden daar seks met elkaar gehad. Hoe dat ooit gebeurd was, kon hij zich niet meer herinneren. Al zag hij haar strakke lijf nog goed voor zich. Hij had zich afgevraagd waarom hij dat nooit eerder had gezien en nu de ochtend was aangebroken en hij helderder zou moeten zijn, kon hij daar nog steeds geen antwoord op geven. Hij duwde de dop van de fles shampoo omhoog en spoot een flinke hoeveelheid in zijn handen. Het maakte ook niet uit. Hij had zo vaak een one night stand gehad. Iedere week eigenlijk wel. Hij kon heus nog wel normaal doen tegen Ellie en hopelijk gold dat ook voor haar.


    Every villain is a hero in his own mind.

    Na even met Marije te hebben bijgepraat, besloot Ellie nog een rondje over het terrein te gaan. Ze trof Mosh dit keer wel aan. Hij had zo te zien net gedoucht en ze schraapte haar keel om zijn aandacht te trekken.
    'Hé.' Hij draaide zich om en groette haar terug. Ellie voelde zich met de minuut schuldiger. Mosh had zijn vriendin bedrogen. Zij had haar vriendin bedrogen. 'We moeten even praten.' Ze wachtte niet op antwoord en ging gelijk verder. 'Waarom heb je gisteren tegen me gelogen? Waarom zei je niet dat je nog een relatie met Noa hebt? Als ik dat had geweten dan... dan had ik het nooit gedaan.'


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Heb ik dat gedaan?' vroeg Mosh zich hardop af. Hij kon zich niet herinneren dat hij daar met Ellie over had gesproken, maar ze zoog het vast niet uit zijn duim. 'Ik weet niet of Noa mijn vriendin nog is. Ze voelt het niet.' Hij zuchtte. Dat waren slappe excuses. Hij begreep wel dat Ellie zich nu ontzettend lullig voelde. 'We waren dronken, oké? Ik weet niet meer wat ik gezegd heb en wat niet. En wat er nog over is van wat Noa en ik tijdens de Kerst hadden... geen idee. Ik heb haar nog niet echt gesproken.'


    Every villain is a hero in his own mind.

    Ellie beet op haar lip. 'We kunnen het niet voor haar verzwijgen. Ik kan dat niet. Ik wil niet iemand zijn die andermans relaties kapot maakt.' Ze streek een beetje wanhopig met haar hand door haar haren. 'Ze zal me vast haten. Wat ben ik voor vriendin?' Ellie sloeg haar ogen neer. Ze had Noa nauwelijks gesproken de laatste maanden, maar dat veranderde niets aan het feit dat ze toch goed met elkaar op hadden kunnen schieten.

    [ bericht aangepast door Cordeliae op 5 sep 2016 - 22:10 ]


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Mosh wist niet echt wat hij daarop moest antwoorden. Hij wist dat hij sowieso met Noa moest praten - maar moest dat echt nu al?
    'Ik heb eerst een kop koffie nodig,' vond Mosh. 'Jij ook?'


    Every villain is a hero in his own mind.

    'Wat doe je hier - luchtig over!' zei Ellie met grote ogen. Voelde hij zich dan helemaal niet schuldig? 'Een kop koffie zal mijn schuldgevoel niet doen verdwijnen.' Ze zuchtte.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Geeuwend deed Noa haar ogen open en staarde met een bonzend hoofd naar het tentzeil dat duidelijk liet doorschemeren dat het buiten al aardig warm was. Ze wilde niet echt opstaan, maar het was veel te warm om te blijven liggen. Haar haren voelden aan als een jutezak en ze wist dat ze ontzettend onrustig had geslapen. De rits van haar slaapzak was in haar slaap opengegaan en ze lag voor de helft op het gronzeil en voor de andere helft op haar luchtbed dat nota bene zacht geworden was. Hopelijk was hij niet lek...
    Ze trok een nieuw T-shirt aan met het idee dat ze zich later die ochtend zou opfrissen en kroop moeizaam haar tent uit. Joshua was al opgestaan, maar ze nam aan dat hij niet al te ver weggegaan was.


    Zaldrizes buzdari iksos daor. Maester > Zaldrizes

    'Mogge,' zei Joshua. Hij had net broodjes gehaald bij de supermarkt - extra veel, want hij had enorme trek - en bood er Noa direct eentje aan.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Nee, maar de dufheid in mijn hoofd hopelijk wel.' Mosh wist niet wat hij eraan toe moest voegen. Hij had geen zin in drama op zijn tweede vakantiedag. Dat had hij de afgelopen jaren genoeg gehad. 'Je gaat dus niet mee?'


    Every villain is a hero in his own mind.

    'Nee oké, ik ga wel mee.' Ze voelde zich nu toch al schuldig. Erger kon het vast niet worden nu. 'Maar jij trakteert.' Ze gaf hem een plagerig duwtje om de spanning te doorbreken.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Het was Yenthe's vrije dag. Ze had helemaal geen behoefte aan een vrije dag, maar haar vader had erop gestaan dat zij en Racquel evenveel werkten en omdat Racquel haar nog meer zou haten als Yenthe haar vrije dagen van haar af zou pakken, moest ze er maar mee dealen. Haar vrije dagen bestonden meestal uit het rondslenteren over de camping. Soms ging ze nog wel eens naar een nabijliggend dorp of bleef ze binnen, waar ze verhalen schreef. Haar inspiratie haalde ze uit alle campinggasten: vaak koos ze iemand die ze zag als hoofdpersoon. Ze observeerde hem enkele minuten en verzon dan een achtergrondverhaal.
    Met haar minilaptop op haar schoot zat ze ergens op een bankje, op het pad van de receptie richting het strand. Haar slachtoffer kiezen was niet erg moeilijk: een vrij lange, gespierde jongen met een blonde, verwarde haardos op zijn hoofd zat tegen een boom aan in de schaduw. Hij zag eruit alsof hij geen goede nacht had gehad, al was dat vrij normaal bij de jongeren op de camping. Hij staarde naar de mobiel in zijn handen, maar leek volledig in gedachten: hij had een soort droevige uitstraling. Yenthe besefte pas dat ze naar hem staarde toen hij opkeek en ze oogcontact maakten. Ze sloeg direct haar ogen neer en keek weer naar haar laptop, waar ze de jongen 'X' noemde. De naam bedacht ze pas als ze zijn verhaal eenmaal had uitgedacht, omdat een naam zowel bij zijn uiterlijk als zijn innerlijk moest passen.
    Haar fantasie nam haar mee in de wereld van X. Het was een sportieve jongen te zien, aan zijn bouw, dus was hij professioneel sporter of deed hij een opleiding tot sportleraar. Ze had nog nooit een topsporter gehad in haar verhalen, dus besloot ze dat hij erg hoog volleybalde. Hij had namelijk zowel arm- als beenspieren, wat beide nodig was voor volleybal.

    [En toen moest ik naar college..]


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Hé.' Noa had niet de behoefte haar broertje meteen in de ogen te kijken, dus bukte ze zich bij de koelbox om ewn flesje water te pakken dat ze vervolgens met veel meer aandacht openmaakte dan misschien noodzakelijk was.


    Zaldrizes buzdari iksos daor. Maester > Zaldrizes

    Noa had niet eens door dat hij een broodje bijna in haar neus drukte. Joshua maakte zich zorgen om haar, want haar ontmoeting met Mosh had haar duidelijk niet veel goeds gedaan en Mosh' gedrag gisteravond ook niet. Door zijn rol als jongere broertje vond hij het echter moeilijk om haar ernaar te vragen; Noa had altijd het gevoel gehad dat ze hém moest beschermen en helpen, en niet andersom.
    Toen ze hem uiteindelijk toch aankeek, gaf hij haar alsnog het broodje aan en ging hij op een stoeltje zitten. 'Hoe heb je geslapen?' vroeg hij, hopend dat hij haar met die vraag een subtiele manier gaf om hem te vertellen wat haar dwarszat - als ze daar behoefte aan had.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.




Add Your Banner Here