• Mijn topics


    Zaldrizes buzdari iksos daor. Maester > Zaldrizes

    MT


    Every villain is a hero in his own mind.

    Oké ik wil echt zo snel mogelijk schrijven hier.

    [ bericht aangepast door Catan op 4 aug 2016 - 22:18 ]


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Johan was verbaasd toen Helen op hem af kwam en de intentie van haar woorden drongen pas laat tot hem door. Het was niet handig geweest dat hij had gedronken bij de vraag of hij zich aangetrokken voelde tot haar; het was namelijk heel simpel, dat voelde hij zich niet. Natuurlijk was ze net een model, met een prachtig gezicht en een goddelijk lichaam en hij zou nooit ontkennen dat hij haar zou nakijken als ze langs zou lopen. Hij wist echter hoe ze was, hij had slechte verhalen gehoord en dat maakte haar direct een stuk minder aantrekkelijk. Hij voelde zich enigszins gevleid dat Helen op hem af was gestapt, maar die gedachte werd direct weer verdrongen omdat hij wist dat het toch redelijk willekeurig was. Ze had de hele avond nog met die andere jongen staan flirten!
    'Ik was wel van plan om te gaan zwemmen,' zei hij, terwijl hij zijn blik over het water liet glijden. Zijn hart maakte een sprongetje toen hij Racquel tussen de rest zag staan. 'Maar ik denk dat ik mezelf wel red.'



    Marije grijnsde. 'Geloof me, als ik een knappe vent had, dan hield ik hem lekker voor mezelf.' Zij en Ellie trokken hun kleren uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was, maar stiekem werd Marije toch wel wat zenuwachtig toen ze nog enkel haar ondergoed aan had. Ze keek heel kort naar haar buikje, waar een klein laagje vet overheen zat, en voelde zich wat onzeker worden. Ze had heel stoer gezegd dat ze dit graag wilde doen en dat had ze ook gemeend, maar het werkelijk doen viel toch een beetje tegen. Ze wilde zich echter niet laten kennen en liet daarom ook haar laatste kledingstukken vallen, al trok ze Ellie wel direct het water in. Het was fris, maar ze was blij toen ze met haar hele lichaam onder water zat en niemand haar dus nog kon zien.


    Cecila voelde zich erg ongemakkelijk toen een groot deel van de groep plotseling poedelnaakt was. Ze had nog niet gereageerd op Alienna's vraag, maar wist wel wat haar antwoord was.
    'Ik wil graag naar de tent,' mompelde ze. 'Als je dat niet erg vindt.'


    Ilse was enorm verbaasd dat zoveel mensen in waren om te gaan skinnydippen; al helemaal toen Marije haar kleding had uitgetrokken. Zo kende ze haar vriendin niet, maar het was een kant van haar die Ilse wel beviel. Marije mocht wel eens wat losser worden, vond ze.
    Zelf bleef ze zitten. Ze begreep niet eens goed waarom; hoewel een deel van de huid op haar lichaam verbrand was, schaamde ze zich er niet langer voor. Zelfs na het krijgen van Myrthe had ze haar slanke lichaam teruggekregen. Ze was ook niet preuts, dus dat hield haar ook niet tegen. Wat was dan de reden dat ze totaal geen behoefte had om zich bij de lachende, vrolijke menigte aan te sluiten? Het leek erop dat iedereen veel plezier had.
    Ze voelde zich nogal alleen, zeker omdat er enkel groepjes overbleven die niet meegingen. Daarom stond ze op en sjokte ze over het strand. Ze vroeg zich af hoe het met Cyrith ging. Ze had hem nog nooit eerder zó in paniek gezien als vanavond. Ze vroeg zich af waarom Lotte niet gekomen was; waarom zij Cyrith niet had willen troosten. Ze vroeg zich af waarom Noa was opgestaan en weggelopen, en waarom Mosh zich daar niets van aangetrokken had. Ze zou hem nooit helemaal los kunnen laten... Ze vroeg zich af hoe het met Myrthe ging, en of haar dochter haar zou missen.
    Ze bracht haar hand naar haar hoofd en voelde hoe deze bij haar slaap begon te kloppen. Ze werd zo ontzettend moe van alle gedachten die de laatste tijd haar hoofd op hol brachten... Ze had gedacht dat dat op vakantie minder zou worden, maar blijkbaar werden enkel de onderwerpen anders. Er was een tijd geweest dat ze zich niet zo druk had gemaakt. Dat ze gewoon impulsief overal op reageerde en wel zag waar ze belandde. Natuurlijk bracht dat haar ook vaak genoeg in de problemen, maar ze had in ieder geval de meeste dingen in haar leven wat meer los kunnen laten. Haar hoofd werd in ieder geval niet overspoeld met gedachtes, met rampscenario's en met vreselijke herinneringen.
    Ze werd weer met twee voeten op aarde gezet toen ze twee mensen wel heel close met elkaar bezig zag. Haar ogen werden groot toen ze ontdekte wat het koppel aan het doen was en hoewel ze zich erg ongemakkelijk voelde, probeerde ze toch te ontwaren wie het waren. Wie de meid was, was moeilijk te zien, maar ze sloeg haar hand voor haar mond om de 'Ooooh' te verstommen toen ze in de jongen Lee herkende. Ze draaide zich vlug om en liep weg. Haar wangen moesten zo rood als een tomaat zijn, haar hele gezicht gloeide en haar lichaam trilde van de schok en verbazing. Misschien was het naïef van haar, gezien een stel jongeren nu allemaal naakt rondliep, maar toch had ze niet verwacht zoiets te treffen. En zeker niet bij Lee...


    Roxy keek Mosh enkel ondeugend aan en liep toen bij hem weg. Ze voelde zich niet ongemakkelijk toen ze haar kleding netjes op een hoopje had gegooid en lachend het water in rende. Waarom zou ze? Iedereen wist hoe een mensenlichaam eruit zag en die van haar was gewoon net als elke andere. Ze had haar haren losgegooid en dook met hoofd en al onder water. Het was fris, maar nog steeds erg aangenaam doordat het de hele dag was opgewarmd door de Italiaanse zon.
    Ze draaide zich om en zag dat Mosh nog steeds naar haar keek. Wat een rare snuiter. Hij had de hele avond nauwelijks een woord met haar gewisseld, maar had wel die vraag gesteld en dat vond ze toch maar gek. Hij had haar eigenlijk letterlijk gevraagd of hij haar naakt mocht zien, zij het in een iets andere context. Het kon niet anders dan dat hij een vrouwenversierder was, al vond ze hem nou niet bepaald subtiel.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    Helen fronste haar wenkbrauwen. Hij sloeg haar aanbod af? Welke man liet zich nou niet vrijwillig door een vrouw uitkleden?
    'Wat jammer nou. Je weet niet wat je mist hoor. Of ben je soms gay?' vroeg ze zonder blikken of blozen. 'Is dat het?'

    --

    'Dit heeft ook wel zijn charmes,' vond Ellie. 'Beetje flikflooien met je vriend in het water.' Ze giechelde, omdat ze zoiets nooit zou zeggen als ze niet gedronken had. 'Maar ach, die hebben we niet. Die droom laat ik maar even varen voorlopig.' Ze zag dat Mosh de aandacht had van een meisje, maar die leek hem eerder een beetje uit te dagen. Ellie begreep alleen niet waarom ze dan weg zwom.
    'Geen succes bij de vrouwtjes vanavond?' vroeg ze grijnzend aan Mosh.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    Johan schoot in de lach. 'Ik dacht dat je het wel gewend was om afgewezen te worden,' zei hij, doelend op Jasper. 'Maar jij houdt jezelf dus voor dat iedereen die jou niet wil, dan maar op mannen moet vallen? Best slim, dan blijft je ego tenminste ook groot.'


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Ach, dat is slechts een kwestie van tijd,' zei Helen, als antwoord op zijn eerste reactie. 'En inderdaad, dat is best goed voor mijn ego. Al komt het niet vaak voor dat een man me afwijst. Dus vertel me eens Johan, wat is de reden?' Haar donkerblauwe ogen namen hem schattend op.


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Je bent mijn type niet,' was zijn simpele antwoord.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Ik ben iedereens type,' antwoordde Helen luchtig. 'Lange benen, slank bovenlijf, een stel borsten. Hele mooie, welteverstaan. Dus, wat wil een man nog meer?' Ze grijnsde uitdagend. 'Je bent toch niet van steen gemaakt of zo?'


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Iets meer inhoud,' grinnikte Johan. Het werd niet moeilijker om haar te weerstaan; ze had gelijk wat haar uiterlijk betrof, maar haar arrogantie maakte haar eerder onaantrekkelijker dan aantrekkelijker. 'Uiterlijk is ook niet alles.'


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Wie zegt dat ik geen inhoud heb. Je kent me niet eens,' zei Helen, die totaal niet beledigd was. Ze kon wel wat hebben.
    'Uiterlijk is inderdaad niet alles. Maar het oog wil ook wat. Dus, Johan. Your loss. Mijn aanbod blijft staan.'


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Je hebt me niet bepaald de kans gegeven om je te leren kennen, hè?' zei Johan met een knipoog.


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Nee, dat was hiervoor ook niet echt nodig,' meende Helen. 'Het onbekende maakt het veel spannender.'


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?

    'Misschien ben ik dan wel heel saai, maar ik leer toch liever iemand beter kennen voor ik haar me laat uitkleden.'


    Those who mind don't matter and those who matter don't mind.

    'Behoorlijk saai. Je zou het eens anders moeten proberen. Je zal versteld staan. Hoe leuk het is.' Helen ritste langzaam haar jurkje van achteren los, die vervolgens van haar slanke lichaam naar beneden gleed en als een hoopje in het zand viel. Helen stapte erover heen en keek op naar Johan. Ze droeg altijd sexy lingerie en voorzichtig bracht ze haar handen naar de sluiting van haar beha.
    'Jij mag de rest voor me doen?' bood ze aan.

    [ bericht aangepast door Cordeliae op 5 aug 2016 - 17:14 ]


    You were born with wings. Why prefer to crawl through life?