• Goodbye home; hello Storybrooke!

    Iedereen word wakker in Storybrooke. Maar dan ook echt iedereen. Dus ook uit andere werelden, zoals Neverland, Oz, Wonderland en nog veel meer.
    Er is magie en iedereen weet nog wie hij/zij is.
    Maar wie heeft deze duistere vloek uitgesproken? En waarom?
    Iedereen heeft een motief, bijna niemand lijkt de waarheid te spreken.
    Vriendschappen en relaties worden onder druk gezet en langzamerhand verandert Storybrooke in een regelrechte hel.


    'Who did this to us?'


    Wat kan je spelen?
    We spelen personages die door een vloek naar Storybrooke zijn gebracht. Het is zo'n machtige vloek, dat echt iedereen wordt getransporteerd. Dus ook uit andere werelden.

    Regels:

    X. De normale Quizlet regels, uiteraard.
    X. Het is handig als je Once Upon a Time kent, om de personages beter te begrijpen, maar dat is niet verplicht.
    X. Bespreek relaties.


    Lijstje:

    Naam:
    Leeftijd:
    Uiterlijk:
    Innerlijk:
    Hobby's:
    Magie:
    Wapens:
    Verleden:
    Relaties:


    There is magic here...



    So...

    [ bericht aangepast door _Orphan_ op 26 sep 2016 - 21:00 ]


    Never grow up, it's a trap.

    Tuuli Egeté Jefferson|| Daughter of The Mad Hatter



    We all believe we're strong if we hold on for a little longer

    ||Kleding|| Haar||
    Opeens zie ik dat zowel Isa als Ivy veranderen in weerwolven. Ze rennen richting de plek waar mijn vader zou zijn. Ik haal diep adem en ren richting hun. Ze zijn uiteraad een stuk sneller dan ik en ik heb uiteraad een slechtere conditie dan hun. Ik hap al naar adem als ik 100 meter moet springen. Hopelijk stoppen we zo met rennen want anders ga ik knock-out.
    "Kunnen jullie wat langzamer rennen?" vraag ik "Ik heb geen supersnelheid en conditie,". Ik haal weer diep adem. Ik heb nu al wat geleerd vandaag, wat bijzonder is. Ik moet wat aan mijn conditie doen, want mijn conditie is rampzalig slecht.


    ‘You must go on’. thrishanakru —> Gashina

    ROMY CLEMENTINE LESTERANGE

    Soundtrack Vampire Princess kleding haar


    ''There Is A Princess Inside All Of Us.''
    Ik glimlach, 'ik ben een ''zeg maar'' mode ontwerper, en niet bescheiden.' Ik lach even, 'heb je zin om poppen jurkjes te ontwerpen voor je poppen? Of aanpassen. Ik heb nog oude liggen die we kunnen bewerken.' Ik glimlach en straal van binnen, Anna is aardig. Op een niet- vampier - vreemde - zombie - enge- manier. Op een normale - best wel aardige - misschien poppen - manier. Ik pak haar hand. 'Kun je tegen vampier snelheid?

    Isa Wendy Pan
    Soundtrack / / Daughter of Peter Pan & Emma Swan / / Faceclaim: Sasha Pieterse / / Outfit

    We are young, we are gold
    Trying things we didn't know
    Looking at the sky, see it come alive
    All our fears became our hopes

    "Ik heb geen zin om te stoppen" gromde ik. Waarom kwam er ook geen aardig woord uit me als ik een nachtdier was. Ik bedoel het allemaal niet zo lullig maar het is een van de bijkomstigheden van de vloek.
    "Spring achterop, ik kan je er wel bij dragen" grom ik weer tegen Tuuli, het is een wonder dat ik gewoon nog als een mens kan praten. Ik krul mijn lippen wat er angstaanjagend moet uitzien omdat ik een rij messcherpe tanden onder mijn lippen heb zitten, maar ik was trots op mijn voor uitgang. Ik ruik nog een keer aan de ketting waarna ik mijn neus in de lucht steek en de geur probeer op te snuiven. Het is lastig want een ketting houdt weinig geur vast in het metaal. Toch vang ik een vage geur op, ik denk tenminste dat het de juiste geur is. Al snel pik ik dezelfde geur in de lucht op, hij is sterker dan normaal. Waarschijnlijk is de arme man flink aan het zweten.
    "Rechtdoor en aan het einde van deze straat rechts" huil ik terug naar Ivy.
    "Tuuli schiet op" snauw ik haar toe. Ik kon gewoon niet meer aardig doen zodra ik deze vloek had opgewekt.
    "Sorry" mompel ik daarom naar snel.


    "The stars replaced the emptiness of my heart."

    Tuuli Egeté Jefferson|| Daughter of The Mad Hatter



    We all believe we're strong if we hold on for a little longer

    ||Kleding|| Haar||
    "Ik heb geen zin om te stoppen," gromt Isa waardoor ik weer begin te rennen. Vervolgens biedt ze aan dat ik op haar kan zitten. Ik begin daarom te sprinten. Isa is natuurlijk veel sneller dan ik en daarom duurde het ook eventjes voordat ik in haar buurt ben.
    "Tuuli, schiet op," hoor ik haar zeggen waarna ik gauw een sorry hoor. Ik ren nog sneller en dan lukt het me om op Isa te komen.
    "Sorry dat het zo lang duurde," zeg ik hijgend "Ik heb namelijk niet de beste conditie,". Ik probeer me nu te focussen op mijn vaders stem. Ik hoor hem niet waardoor ik in paniek raak. Ik hou me stil want ik moet hem snel vinden.


    ‘You must go on’. thrishanakru —> Gashina

    Ivy Brige/Beauty


    The Murder Claw 16 jaar Soundtrack



    ''Moorden is mijn kracht, ik ben het monster van de nacht.''
    ||Oufit||

    Ik veranderde mezelf in het monster wat ik anders altijd ben, alleen maakt het het er niet beter op. Ik pak Tuuli voorzichtig en zet haar op Isa. Daarna streel ik haar, 'rustig, we gaan hem vinden...' Toen veranderde ik mijzelf in een vogel en begon met snelheid boven Isa te vliegen. 'Ik zoek hem vanaf boven, jij via onderen!' Ik bekeek alles goed om me heen, zou ik vanaf hier eigenlijk wel gunstig zijn. Ik keek in de verte... Naar iets wat op een haven leek. Ik vloog terug naar Isa, 'er is een haven... Erg dichtbij...'


    Unfamiliar, rare, strange and yet marvelous.

    Tuuli Egeté Jefferson|| Daughter of The Mad Hatter



    We all believe we're strong if we hold on for a little longer

    ||Kleding|| Haar||
    Ivy merkt dat ik gestrest ben, ze streelt mij en zegt dat ik rustig moet blijven en we hem gaan vinden.
    "Daar ben ik niet bang voor," zeg ik zachtjes "Ik ben echter bang in welke staat ik hem zal vinden. Levend, gewond of...". Ik kan de laatste woorden niet uit mijn mond halen. Ik wil niet dat mijn vader dood is. Dat wil ik echt niet. Maar ik hoorde hem niet praten, of hijgen, of gillen van pure doodsangst. Vervolgens besluit Ivy om als vogel van bovenaf te zoeken. Ze vind vervolgens een haven in de buurt.
    "Zou mijn vader daar zijn?" vraag ik zachtjes terwijl ik mijn best doe om stemmen te horen.


    ‘You must go on’. thrishanakru —> Gashina

    Anna Belle Booth, Doll
    "You Build me up like Building Blocks just so you can Bring me Down..."


    'ik ben een ''zeg maar'' mode ontwerper, en niet bescheiden.' ze lacht even waardoor ik haar gespannen aankijk 'heb je zin om poppen jurkjes te ontwerpen voor je poppen? Of aanpassen. Ik heb nog oude liggen die we kunnen bewerken.' ik glimlach, "Dat lijkt me erg leuk..." toch is er iets wat me tegenhoud, "Maar..." ik kijk naar beneden, ineens pakt ze mijn hand, 'Kun je tegen vampier snelheid?' snel trek ik mijn hand terug, "Ik kan niet..." zeg ik en kijk haar aan, "Ik heb niet zo veel tijd..." ik doe een stap naar achter, "Het was leuk kennis te maken..." ik doe nog een paar stappen naar achter, "Maar ik moet gaan..." nu draai ik me om en ren weg.


    When you see me, I'm not here

    Isa Wendy Pan
    Soundtrack / / Daughter of Peter Pan & Emma Swan / / Faceclaim: Sasha Pieterse / / Outfit

    We are young, we are gold
    Trying things we didn't know
    Looking at the sky, see it come alive
    All our fears became our hopes

    "Misschien is hij daar, maar er is ook een kans van niet" ik stak mijn neus weer in de lucht en volgde de geur die ik rook mijn poten renden zo hard als ze konden. De geur ging inderdaad de kant van de haven op. Er waren veel mensen op straat een paar daarvan gilde toen ze me zagen. Een traan kroop over mijn wolvenwang naar beneden toe. Ik bleef rennen zodat ik zo snel mogelijk weg was van deze mensen. Ik stop abrupt voor een huis met dicht getimmerde ramen en een half instorend dak.
    "Ik ben bang dat het hier is" zeg ik nors. Ik spreek mezelf snel toe Isa doe normaal. Ik storm het huis binnen en verander in het volgende nachtdier waardoor Tuuli half van mijn rug af zou moeten vallen.


    "The stars replaced the emptiness of my heart."

    Tuuli Egeté Jefferson|| Daughter of The Mad Hatter



    We all believe we're strong if we hold on for a little longer

    ||Kleding|| Haar||
    Volgens Isa is er een kans dat mijn vader dichtbij de haven is. Mensen kijken ons raar aan als wij langs hun komen. Dat is logisch aangezien je nauwelijks wolven ziet en amper een meisje die daarop zit. We zijn gelukkig snel uit dat gebied . Opeens stoppen we voor een huis.
    "Ik ben bang dat het hier is," zegt Isa. Vervolgens veranderd ze in een ander nachtdier waardoor ik van haar afval. Ik sta gauw op en veeg het stof van mijn kleren. Daarna pak ik mijn pijl en boog.
    "Hoe gaan we naar binnen?" Vraag ik terwijl ik mijn boog span. Wachtend op een antwoord.


    ‘You must go on’. thrishanakru —> Gashina

    Elsa 'Queen of Arendelle'
    “The Cold Never Bothered Me Anyway”.




    Terwijl ik wacht voel ik een paar ogen in mijn rug branden. Snel draai ik mij om, maar zie niemand. Ik bekijk nog even de omgeving maar besluit dat het niets was. Als Quinn naar buiten komt draai ik mij naar haar om. "We moeten een tijdje niet meer bij haar in de buurt komen." fluistert ze zachtjes. "Ik stel voor om een rustig plekje op te zoeken om in dat boek te kijken. wat zeg jij?" Ik knik. Als Jo er achter zou komen dat de armbanden nep zijn, zou ze ons vast iets aan willen doen. Wel voelde ik mij veiliger nu ik Quinn bij me had. Ik had haar dingen zien doen met haar magie en ik wist dat dit nog maar een tipje van de sluier is. "We kunnen naar mijn huis gaan? Of naar het strand?" zeg ik vragend. Ik had geen idee of ze behoefte had om naar mijn huis te gaan. Ik kende mijn huis hier in Storybrooke zelf nog niet eens echt.


    When you believe your dreams come true

    Regina Mills 'The Evil Queen'
    “The Evil Queen is inside me, always trying to get out”




    Met een ruk schoten mijn ogen open, boomtoppen reikten aan de hemel. Moeizaam kwam ik overeind, hoelang had ik hier gelegen? Minuten, uren, dagen? Langzaam stond ik op en klopte mijn kleding af. Rustig nam ik de omgeving in mij op, dit was niet the enchanted forest. Deze plek kende ik maar al te goed, ik had het namelijk zelf gecreëerd. Nouja vroeger, dit keer niet. Vlagen herinneringen kwamen naar boven drijven. Iemand had een nieuwe vloek uitgesproken, ik wist niet wat deze vloek inhield, wat mij ongerust maakte. Wat ik wel weet is dat ik er alles aan had gedaan om deze vloek te stoppen, ik wilde eindelijk een keer de held spelen in mijn verhaal. In the enchanted forest was ik eindelijk gelukkig, ik had mijn eeuwig durende strijdbijl met Snow begraven en kon me eindelijk focussen op mijn geluk. Met Robin en zijn dochter leidde ik een gelukkig leven en ik had mijn kinderen opgezocht. Langzaam was ik begonnen met het herstellen van onze band, eindelijk zou ik een goede moeder voor ze zijn. Maar nu was dit alles verpest, het maakte mij boos, woedend, laaiend. De persoon die mij dit heeft aangedaan zou er voor boeten, al was dat het laatste wat ik zou doen...
    In een vlot tempo beende ik door het bos, richting de bewoonde wereld. Eerst wilde ik weten hoe Storybrooke er dit keer aan toe was, wie waren er allemaal terecht gekomen. Op straat zag ik de oorspronkelijke bewoners van de eerste vloek rondlopen, toch liepen er ook wat onbekende mensen tussen. Mijn blik viel plotseling op een blondharig meisje, wat ik als Elsa herkende. Als zij hier was zou het beteken dat mensen uit andere werelden hier ook terecht zijn gekomen. Dit zou het aantal onbekende mensen verklaren. Mijn adem stokte toen ik het zwart harige meisje naast haar zag. Dit kon niet waar zijn, er verscheen een lach op mijn gezicht die direct verdween. In een paarse wolk verdween ik en belande in mijn huis. Ik zakte neer achter mijn vertrouwde bureau en haalde wanhopig een hand door mijn haar. Mijn dochter was hier, hier in Storybrooke. Het zou betekenen dat Hendrik hier ook ergens zou zijn. Wat moest ik doen? Dolgraag was ik naar haar toegegaan en had ik mijn Quinn in mijn armen genomen. Maar hoe zou ze reageren? Ik weet dat ze nog steeds boos op mij is omdat ik haar al die tijd in de steek heb gelaten voor mijn eigen belang. En nu is ze zelf beland op de plek waar ik al die tijd heb gewoond, zonder haar, zonder Hendrik. Weliswaar had ik haar opgezocht toen we weer terug waren in the enchanted forest, er was contact geweest, er was een start gemaakt. Maar ze haatte me, dat kon ik voelen. Ik wilde zo graag de moeder zijn die ze al die jaren gemist heeft, maar ik kon het niet opbrengen om nu de confrontatie aan te gaan. Ik besloot eerst maar te onderzoeken met wat voor vloek ik te maken had en belangrijker, wie de vloek had uitgesproken. Ik stond op en pakte uit één van de glazen kasten een glas en een fles whisky. Het verbaasde mij dat alles in Storybrooke zo intact was gebleven. Ik schonk de drank in en dronk het glas leeg. Met wat alcohol kon ik beter nadenken. Een belangrijk feit was dat ik mijn magie nog had, dit was een goed teken. Ik kon maar één persoon bedenken die deze vloek uit zou kunnen spreken, Rumplestiltskin.
    Ik zette mijn glas op tafel en veranderde met een knip van mijn vingers mijn outfit. Hierna verliet ik het huis en begon aan mijn weg richting de winkel van Mr. Gold, diep in gedachten verzonken.


    When you believe your dreams come true


    Don't trust the darkness


    Rumplestiltskin


    Ik maakte weer wat handbewegingen waardoor de beelden van de mensen in de stad verdwenen ik grijnsde even en besloot dat ik echt even hier weg moest, weg uit deze huis maar ik wilde liever dat ze nog steeds dachten dat ik er niet meer was, en dat ik me pas kenbaar maak als mijn plan klaar is, hopelijk lukt het ook hier aangezien het eigenlijk voor the Enchanted forest was bedoeld. Toch zodat ik weg kon veranderde ik mezelf in een 25 jarige jongeman met blauwe ogen en zwarte haren, ik toverde kleren bij mij om die normaal waren voor 25 jarige jongens en ik liep mijn huisje uit, het bevond zich in de bossen maar dat maakte mij niks uit hier had ik tenminste rust. Ik liep naar het dorp bedenkend wat ik daar zou doen, ik kan naar dat ene antiekwinkeltje gaan wat ik vaag herkende als een vroegere winkel van mij. Maar ik kon ook de inwoners daar voorzichtig in de gaten houden, ze in levende lijve zien in plaats via die spiegels van mij.

    Quinn Rayna Mills
    / Daughter of Regina Mills / / / Outfit



    Elsa knikt op mijn voorstel. Ze was dom geweest als ze het hier had willen doen. Gelukkig was ze ook slim en dat beviel me wel.Ik wierp nog een blik naar de winkel toe en vroeg me af of Jo de armbanden gelijk zou pakken. Gold was nog nergens, dus ze zou ze nog niet omdoen. Waar was Gold eigenlijk? Ik had hem in The Enchanted Forest ook al een lange tijd niet gezien. Ach, wat maakte het ook uit? Wie miste die verschrikkelijke man nou? "We kunnen naar mijn huis gaan? Of naar het strand?" klinkt het vragend uit Elsa's mond. Ik gaf geen antwoord op Elsa en keek naar de overkant van de straat waar net een paarse rookwolk was verdwenen. "Paarse rookwolk?" mompel ik tegen mezelf. Dat kon maar één iemand zijn. Nog steeds had ze me niet opgezocht. Ik zucht even en richt me vervolgens weer op Elsa. "Jou huis lijkt me een prima plek." zeg ik met een zwak glimlachje.

    [ bericht aangepast door HeatherChandler op 29 aug 2016 - 0:19 ]


    Do I look like Mother Teresa?

    Graham Humbert
    / / Sheriff of Storybrooke / / Outfit



    Nadat ik de vraag had gesteld keek Ariël me aan. Aan haar houding te zien had ze hier niet over na te hoeven denken. "Ik heb de inktvis eruit gekregen door mijn huisdier, De Kraken, weet je wat dat is?" de manier waarop ze het zei klonk geloofwaardig, maar in mijn hoofd hoorde ik Emma. 'Ze liegt, ik heb er een zintuig voor.' Ik schudde even mijn hoofd om haar stem weg te halen. "Ik wou dat mijn vader trots op me zou zijn dus..." Mijn ogen schieten wijd open, maar die van Ariël gaan juist dicht. Ze loog, ik had haar te pakken. Net zei ze nog dat ze geen ouders had. Dit kon interessant worden. "Ik bedoel..." aan haar manier van praten en haar houding bleek het duidelijk te worden, ze loog. "Mijn verzorger..." maakt ze er snel van. Ik doe net alsof dat ik begrijp dat ze een foutje maakte. "Dit alles is nieuw voor je." zeg ik kalm. "Blijf gewoon rustig en antwoord langzaam, okay? Anders maak je fouten." ik neem een slokje van mijn koffie en begin wat op te schrijven op het kladblok. "Mag ik vragen, hoe heb je de inktvis vermoord? Ook door die kraken?"


    Do I look like Mother Teresa?

    Ariël Sparrow The Pirate
    "Who can I Trust?"


    "My Head's Under Water, but I'm Breathing Fine..."

    Clothes
    Ik kijk de Sheriff verwonderd aan dat hij niet doorhad dat ik loog, hij wist het vast wel, of anders was hij gewoon een extreem slechte sheriff.
    "Dit alles is nieuw voor je." mijn ogen schieten open, serieus? Hoe duidelijk is het dat ik lieg! Wil hij serieus dat ik het letterlijk ga zeggen ofzo!? Wat!? "Blijf gewoon rustig en antwoord langzaam, okay? Anders maak je fouten." ik trek mijn wenkbrauw omhoog, of course... "Mag ik vragen, hoe heb je de inktvis vermoord? Ook door die kraken?"
    Ik knik, "Ja, en als je me niet geloofd, ik kan de Kraken oproepen..." ik kijk hem aan, het is niet gelogen. Ik kan het met het fluitje om mijn nek. Ik ga even met mijn hand naar het fluitje, gelukkig, hij is er nog. Anders zou het wel extreem ongeloofwaardig overkomen, wat het eigenlijk niet deed behalve het ouders gedeelte. Dat was misschien niet zo handig van me, "Wat ben je aan het drinken?" vraag ik nieuwsgierig, tja op een schip heb je meestal alleen drank... Drank? Yes ik heb nog drank! Ik haal het drankflesje uit mijn riem en neem er een slok uit, ik hou van rum!

    [ bericht aangepast door ChiIdhood op 29 aug 2016 - 0:34 ]


    “People are very fond of giving away what they need most themselves.” [the picture of dorian gray]