• Hallo,
    Ik zoek een co-writer, heb je interesse? Vul dan even het lijstje hieronder in:
    Naam:
    OP of fanficite: schrijf -als je fanfictie kiest- erbij waarover je het liefst fanfictie schrijft.
    Standpunt/tijd:
    Schrijfstijl: een stukje verhaal of een link naar een verhaal.

    Ik heb het lijstje zelf ook ingevuld:


    Naam: Brechtje
    OP of fanfictie: Maakt me niks uit, maar als ik een fanfictie schrijf het liefste over The Hunger Games of Harry Potter.
    Standpunt/tijd: Maakt me ook echt niks uit.
    Schrijfstijl:
    Als stiltes niet zo oorverdovend hard waren geweest, dan had Iris waarschijnlijk verstaan wat Dahlia's gezichtsuitdrukking betekende. Maar dat is niet zo, want de stilte leidt af, Iris let niet op de doordringende blik van Dahlia of op de jongen die de stalen bunker, zoals Iris het noemt,steeds veder in loopt. In stiltes hoef je je niet te concentreren op stemmen, op bewegingen, op mensen en hun gevoelens. Je kunt je zintuigen laten verslappen en alhoewel Iris het eigenlijk helemaal niet wil in deze situatie, dwalen haar gedachtes toch af naar alle vragen die in haar hoofd rond spoken. Hoe kan het zijn dat die bunker nooit zichtbaar was in haar buurt en nu plotseling wel? Haar blik glijdt langs alle contouren in de ruimte. Haar blik blijft hangen bij de jongen. Wie is hij?


    i wanna die with you once or twice.

    Na afloop ga ik mezelf vervloeken dat ik dit heb gedaan om redenen die ik nu nog niet weet

    Naam: Melissa
    OP of fanficite: Fanfictie, The Hunger Games. Het is al zo lang gelden sinds ik voor het laatst zo'n fanfic heb geschreven :')
    Standpunt/tijd: het liefst 1e persoon, verleden tijd.
    Schrijfstijl:

    We liepen langs een donkere cel die in eerst instantie leeg leek, waardoor ik weer weg wilde kijken, maar een donkere schaduw op de grond trok mijn aandacht. Ik stopte abrupt en de vier mannen keken mij allemaal verwachtingsvol aan.

    Ik stapte dichterbij en knipperde met mijn ogen om een beter beeld te krijgen.

    De schim was van een meisje die niet veel ouder dan ikzelf kon zijn – ik schatte haar zelfs jonger. Haar gezicht was vertrokken van de pijn en ik zag haar huiveren in haar gescheurde, grijze jurk.

    "Ik wil dat zij met ons meekomt." Xavian en Cagio fronsten hun wenkbrauwen, Zessfar leek het niet veel te kunnen schelen en Ashan omklemde mijn pols, hopend me zo weg te trekken van de cel met het meisje.

    "Dit is geen goed idee," siste hij. "Ze is een misdadiger."

    "Ze is een jong meisje!" Ik schudde mijn hoofd. "Niemand zou deze straf verdienen, zeker niet iemand als zij."

    "M–" Hij onderbrak zichzelf en begon zijn zin opnieuw. "We hebben hier geen tijd voor."

    "Ik ga hier niet weg," antwoordde ik koppig.

    "Goed." Ashan rolde met zijn ogen. "Mannen, haal het meisje uit haar cel."

    Sorry voor het feit dat het midden in het verhaal is. Normaal doe ik enkel space maar het komt van Wattpad.

    [ bericht aangepast door Virtues op 24 aug 2016 - 15:25 ]


    in love with the fictional characters, I'm sorry

    Hm, misschien. Ik ga er eens over nadenken.

    Naam: Manon
    OP of fanficite: Fanfictie/HP
    Standpunt/tijd: verleden tijd, ik-vorm
    Schrijfstijl:

    Met een tollend hoofd verscheen ik weer in het midden van mijn woonkamer. Vragen en verschillende gedachten gingen door mij heen. Het duurde dan ook even voor ik weer helder kon denken. Wat had mij bezield om naar Hogwarts te verdwijnselen en zomaar voor de Headmaster te verschijnen om te vragen voor een baan? Het meest frapante was nog wel dat hij mij die baan had gegeven. Hij had er zelfs een nieuw vak voor gecreëerd!
    Mijn zwarte mantel deed ik met een sierlijke zwaai uit, mijn paars gewaad blootgevend en hing hem op de kapstok. Met een zucht liet ik mij op de bank vallen. Waarom zou ik zoiets doen? Waarom had ik de drang om dit te doen? De kalender aan de muur vertelde mij dat het midden juli was. Ik zou nog een halve maand op St. Mungo's kunnen werken en dan moest ik op 1 september klaar staan in London om de Hogwarts express naar Hogwarts te nemen.

    Het was alsof de tijd voorbij was gevlogen. De aanzicht van het gigantische kasteel maakte net zoveel indruk als dat het die allereerste keer had gedaan. De verschillende torentjes, de lange gangen, het meer erbij. En net als die allereerste keer vroeg ik mij af hoe iemand daar ooit de weg in terug zou vinden. Ik had ooit de weg daarin gevonden, maar ongetwijfeld was het weer veranderd nu.
    Ik zou daar les gaan geven, aan studenten. Ik zou mijn kennis overdragen. Ik zou mijn eigen kamer krijgen. Professor. Ik gniffelde even. Ja, ik was professor nu, inclusief verantwoordelijkheden en alles. Diep ademde ik in. Dit zou goed voor me zijn.
    Iemand kwam naast me staan. 'Wat doet u hier?' De lage stem herkende ik ergens van, maar ik wist het niet precies waarvan. Pas toen ik opzij keek zag ik dat het Severus was. Hij was ouder geworden. Mijn hart maakte een sprongetje. Was het van angst? Van de confrontatie met mijn verleden die ik hoopte achter mij te laten?
    'Ik ben de nieuwe professor,' zei ik en glimlachend stak ik mijn hand uit naar hem. 'Aangenaam, professor Stana,' stelde ik mezelf voor toen hij mijn hand schudde.
    Wantrouwend keek hij me aan. 'Professor Stana,' herhaalde hij langzaam en monotoon. Even werd ik bang dat hij mij zou herkennen. 'Professor Snape. Welkom,' zei hij toen en draaide zich bruusk om, wegbenend richting de poort, waar hij een versleten uitziende man wegjaagde en zelf de lijst over nam.
    Een golf van herinneringen viel over mij heen en plotseling herinnerde ik mij de Unbreakable Vow met Severus. Dat was dus wat ik hier kwam doen.


    Het punt is namelijk dat ik sommige periodes iets van vijf hoofdstukken per twee dagen kan schrijven, en andere dagen helemaal geen inspiratie heb, of mij de tijd ervoor neem. In het verleden heb ik al een paar keer samen geschreven, maar voor details kun je me altijd een pb of gb sturen. (:


    You could be great, you know, it’s all here in your head, and Slytherin will help you on the way to greatness, no doubt

    Patholoog schreef:
    Hm, misschien. Ik ga er eens over nadenken.

    Naam: Manon
    OP of fanficite: Fanfictie/HP
    Standpunt/tijd: verleden tijd, ik-vorm
    Schrijfstijl:
    Met een tollend hoofd verscheen ik weer in het midden van mijn woonkamer. Vragen en verschillende gedachten gingen door mij heen. Het duurde dan ook even voor ik weer helder kon denken. Wat had mij bezield om naar Hogwarts te verdwijnselen en zomaar voor de Headmaster te verschijnen om te vragen voor een baan? Het meest frapante was nog wel dat hij mij die baan had gegeven. Hij had er zelfs een nieuw vak voor gecreëerd!
    Mijn zwarte mantel deed ik met een sierlijke zwaai uit, mijn paars gewaad blootgevend en hing hem op de kapstok. Met een zucht liet ik mij op de bank vallen. Waarom zou ik zoiets doen? Waarom had ik de drang om dit te doen? De kalender aan de muur vertelde mij dat het midden juli was. Ik zou nog een halve maand op St. Mungo's kunnen werken en dan moest ik op 1 september klaar staan in London om de Hogwarts express naar Hogwarts te nemen.

    Het was alsof de tijd voorbij was gevlogen. De aanzicht van het gigantische kasteel maakte net zoveel indruk als dat het die allereerste keer had gedaan. De verschillende torentjes, de lange gangen, het meer erbij. En net als die allereerste keer vroeg ik mij af hoe iemand daar ooit de weg in terug zou vinden. Ik had ooit de weg daarin gevonden, maar ongetwijfeld was het weer veranderd nu.
    Ik zou daar les gaan geven, aan studenten. Ik zou mijn kennis overdragen. Ik zou mijn eigen kamer krijgen. Professor. Ik gniffelde even. Ja, ik was professor nu, inclusief verantwoordelijkheden en alles. Diep ademde ik in. Dit zou goed voor me zijn.
    Iemand kwam naast me staan. 'Wat doet u hier?' De lage stem herkende ik ergens van, maar ik wist het niet precies waarvan. Pas toen ik opzij keek zag ik dat het Severus was. Hij was ouder geworden. Mijn hart maakte een sprongetje. Was het van angst? Van de confrontatie met mijn verleden die ik hoopte achter mij te laten?
    'Ik ben de nieuwe professor,' zei ik en glimlachend stak ik mijn hand uit naar hem. 'Aangenaam, professor Stana,' stelde ik mezelf voor toen hij mijn hand schudde.
    Wantrouwend keek hij me aan. 'Professor Stana,' herhaalde hij langzaam en monotoon. Even werd ik bang dat hij mij zou herkennen. 'Professor Snape. Welkom,' zei hij toen en draaide zich bruusk om, wegbenend richting de poort, waar hij een versleten uitziende man wegjaagde en zelf de lijst over nam.
    Een golf van herinneringen viel over mij heen en plotseling herinnerde ik mij de Unbreakable Vow met Severus. Dat was dus wat ik hier kwam doen.


    Het punt is namelijk dat ik sommige periodes iets van vijf hoofdstukken per twee dagen kan schrijven, en andere dagen helemaal geen inspiratie heb, of mij de tijd ervoor neem. In het verleden heb ik al een paar keer samen geschreven, maar voor details kun je me altijd een pb of gb sturen. (:

    Ja dat snap ik. Maar dan zouden we eventueel alvast vooruit kunnen schrijven, dan zit niet vast aan de tijden waarin je hoofdstukken moet schrijven. ^^

    [ bericht aangepast door Effy_Stonem op 25 aug 2016 - 9:26 ]


    i wanna die with you once or twice.

    Heb je al een idee voor een verhaallijn?

    Oeh, ik vind het leuk om weer eens iets als Harry Potter te schrijven, maar ik twijfel of ik me aanmeld. Volgende week begint school weer en ik heb geen idee hoe of wat dan.


    If we hug a little tighter, our hearts will be a little

    Naam: Anne-Fleur
    OP of fanfictie: liever OP, aangezien ik eigenlijk nergens echt heel erg fan van ben x:
    Standpunt/tijd: dit maakt me eigenlijk niet echt uit.
    Schrijftstijl:

    Beau wuift met zijn hand dat ik kan komen, ik zet mijn voet op de eerste trede die me naar zijn zelfgemaakte hut zal leiden. Het hout kraakt zachtjes onder mijn schoen, het klinkt vertrouwd. Beau heeft de hut vier jaar geleden gebouwd, vlak nadat zijn ouders waren gescheiden. We zaten hier vaak samen, het leek alsof we alleen met zijn tweeën waren en de rest van de wereld ver weg was..
    'Hee!' Hoorde ik Beau roepen en bijna stapte ik verkeerd.
    'Laat me niet zo schrikken!' Zeg ik quasi beledigd terwijl ik mijn balans probeer terug te vinden. Ik kan net over de rand kijken en ik zie hoe Beau zijn schouders ophaalt en een Donald Duck uit de rieten mand pakt, waarna hij neerploft op een de grote berg kussens. Ik trek mezelf over de rand en volg zijn voorbeeld door naast hem op de kussen te gaan zitten.

    Voorzichtig, bijna onzeker, stapt Claire de kamer binnen die haar net is aangewezen door de abnormaal vrolijke secretaresse, die rustig achter haar bureau in de hal had gezeten. Op de weg hierheen had ze gehoopt dat er iemand tevoorschijn was gekomen die haar had verteld waar ze nu eigenlijk mee bezig was. Naar de andere kant van het land verhuizen, alleen maar vanwege een baantje die ze misschien niet eens heel lang zal hebben. Dat klonk niet als Claire, in tegendeel zelfs. Claire hield van gewoonte, continuïteit, iets dat vast was. Ze moest nu niet alleen aan een nieuwe baan wennen, maar ook aan nieuwe mensen, een nieuw huis en een nieuwe omgeving. Ze was ongelooflijk gelukkig geweest toen zij, uit al die mensen, was gekozen om over Davidson te schrijven. Davidson was een van de grootste en belangrijkste modehuizen van dit moment. De uitgeverij waar ze voor schreef was ook een van de grootste in zijn soort.


    chaos makes the muse

    Puellae schreef:
    Heb je al een idee voor een verhaallijn?

    Ik heb wel een paar ideeën ja, maar ik wil ook wel een compleet nieuwe verhaallijn met iemand uitdenken (:


    i wanna die with you once or twice.

    Ada schreef:
    (...)
    Ja dat snap ik. Maar dan zouden we eventueel alvast vooruit kunnen schrijven, dan zit niet vast aan de tijden waarin je hoofdstukken moet schrijven. ^^


    Zolang het niet vast om de beurt is, en het oké is dat een van de twee een paar hoofdstukken achtereen schrijft, vind ik het goed.


    You could be great, you know, it’s all here in your head, and Slytherin will help you on the way to greatness, no doubt