• Jullie hebben het vast wel gezien, mijn berichten in het ljh, mijn profielfoto, mijn zoals het blijkt negatieve reacties in topics(wat niet de bedoeling is). Dit alles heeft een reden. Wat er in dit topic komt te staan is maar een deel van alles wat er speelt, maar het is teveel om neer te schrijven. Wat je hier gaat lezen is van de afgelopen avond en deze dag.

    Gisteravond kwamen mijn ouders thuis van een weekendje drukke markt. Zij wilde de hond uitlaten en ik wilde meegaan, waarna mijn vader meteen zei dat hij thuis bleef. Ik kreeg heel erg het gevoel dat het aan mij lag en dat zei ik ook, waardoor er meteen een soort irritatielevel omhoog kwam bij mijn beiden ouders. Echter mijn vader naar mij toe en mijn moeder naar mijn vader. . . jup.
    Toen besloot hij toch wel mee te gaan, waarom weet ik niet, ik denk schuldgevoel of zo. Ik moest nog even naar de wc, en terwijl ik op de wc zat hoorde ik mijn ouders tegen elkaar mopperen, waarna de tussendeur met een harde klap dicht ging; mijn vader was blijkbaar boos geworden op mijn moeder en mijn moeder ging stampend naar boven. Nietsvermoedend kwam ik van de wc af en kwam mijn moeder naar beneden, waarna ze super bot zei: 'Nou, in de tijd dat jij op de wc zat hadden we al lang terug kunnen zijn.'
    Ik wist niet wat er gebeurde dus ik vroeg waarom ze zo deed ,waarna ze meteen begon te schreeuwen. Nou, omdat ik al wat overprikkeld was door de spanning barstte ik in tranen uit en vluchtte naar boven. Mijn vader kwam even naar me toe en zei dat hij ook niet helemaal snapte waarom ze zo deed. Nou, ik heb die avond geen woord meer gewisseld met mijn moeder, omdat ik boven bleef.

    Vandaag was ik dat van gister al wel weer vergeten en stond ik gewoon normaal op, deed mijn dingen en ging naar beneden. Ik voelde een soort spanning van mijn moeder afkomen en ook wanneer ze dingen zei kwam het er super kut uit, waardoor mijn humeur ook wel snel zakte.
    In de auto kregen we al een discussie en toen uiteindelijk hebben we dat opgelost, maar thuis zat ze op haar mobiel en die maakte telkens een irritant geluidje als ze een berichtje kreeg, dus ik vroeg of ze dat uit wilde zetten, waarna ze begon te zuchten en dit dus niet deed.
    Ik vroeg het nog een keer en toen wilde ze wat zeggen, maar ze zei het niet en deed toen haar mobiel zachter. Ik vroeg wat ze wilde zeggen en ineens begon ze tekeer te gaan met dat ik niet te genieten ben en dat ik de veroorzaker ben van de discussies en zo.
    Ik heb boos mijn laptop, mobiel, lader en alles wat er in handbereik lag en ben naar boven gegaan. Echter kwam ze achter me aan en begon te schreeuwen. Eerst ben ik voor mijn deur gaan zitten zodat ze niet binnen kon komen, maar toen ze er hard tegen begon te duwen ging ik er voor weg. Ik ben op mijn bed gaan zitten en keek niet naar haar.
    Toen zei ze dat weer dat ik de veroorzaker ben van al de spanning, en dat ik normaal moet leren doen en dat ze niet meer mee gaat met mij als ik dingen moet doen, zoals doktersbezoeken, naar de stad, naar verjaardagen, alles. Ook ze zei ze glashard dat ik maar even op moest gaan schieten met het vinden van een huis, omdat ze me weg wil hebben uit huis. Ik zei dat ik daar mee bezig was met mijn psycholoog, maar ze blèrde toen zo hard dat ik er haast achter moest zetten dat ik begon te janken.
    Uiteindelijk heeft ze de deur dicht gesmeten en is ze naar beneden gegaan en hebben we tot nu toe al geen woord meer gewisseld. Het doet me echt zoveel pijn en ik trek het gewoon niet meer. Het liefst wil ik gewoon slapen en niet meer wakker worden, als is het voor een week, of twee.

    Weet je, ik ga niet voor niets medicatie krijgen voor wat ik heb en waarmee ik kamp (ja ik ga het wel doen), want ik wil ook rust in mijn hoofd, maar als ze niet nog even het begrip kan opbrengen voor mij situatie, wat heeft het dan nog voor nut allemaal? Ik kan het gewoon niet meer aan :\


    • May we meet again •

    Het klinkt echt heel erg alsof je moeder je gebruikt om stress die ze geloof ik niet van jou heeft (want hieruit kan ik echt niet opmaken wat je überhaupt verkeerd zou hebben gedaan) op af te richten, en dat is gewoon niet oké van haar. Heel veel sterkte!


    " Hello, I am C and my special interests are DEATH and PSYCHOLOGICAL DAMAGE, how about you ahaha "

    Harlekijn schreef:
    Het klinkt echt heel erg alsof je moeder je gebruikt om stress die ze geloof ik niet van jou heeft (want hieruit kan ik echt niet opmaken wat je überhaupt verkeerd zou hebben gedaan) op af te richten, en dat is gewoon niet oké van haar. Heel veel sterkte!


    Het enige wat ik gezegd heb toen ze zei dat ik de veroorzaker was: "Fuck off!"
    En toen ze beneden was zei ik nog 'dikke kut voor je', maar dat hoorde ze gelukkig niet.


    • May we meet again •

    Harlekijn schreef:
    Het klinkt echt heel erg alsof je moeder je gebruikt om stress die ze geloof ik niet van jou heeft (want hieruit kan ik echt niet opmaken wat je überhaupt verkeerd zou hebben gedaan) op af te richten, en dat is gewoon niet oké van haar. Heel veel sterkte!


    Dit wilde ik precies zeggen. Ik denk dat je moeder alle schuld van haar stress op jou zet. Ik weet niet wat ik zou moeten doen, maar ik wens je heel veel sterkte.

    En ik weet hoe naar het is als je ouders tegen je schreeuwen.

    Litten schreef:
    (...)

    Dit wilde ik precies zeggen. Ik denk dat je moeder alle schuld van haar stress op jou zet. Ik weet niet wat ik zou moeten doen, maar ik wens je heel veel sterkte.

    En ik weet hoe naar het is als je ouders tegen je schreeuwen.


    Weet je wat het is, ik zeg vaak genoeg dat ze niet moet schreeuwen, want ik ben bang van schreeuwende mensen. Ze gaat dan ook gewoon door, waardoor ik dus ook ga lopen schreeuwen en doen. :\


    • May we meet again •

    MonChevy schreef:
    (...)

    Weet je wat het is, ik zeg vaak genoeg dat ze niet moet schreeuwen, want ik ben bang van schreeuwende mensen. Ze gaat dan ook gewoon door, waardoor ik dus ook ga lopen schreeuwen en doen. :\


    Dat heb ik precies ook. Als ik dan zeg dat mijn vader niet moet schreeuwen en rustig moet uitleggen wat er is, dan gaat ie harder schreeuwen. En ik word er alleen maar bang van.

    Ik weet dat stress ouders heel prikkelbaar kan maken. Mijn papa heeft net hetzelfde probleem. Hij is altijd mega vriendelijk, maar zodra hij gestrest is, begint hij bij het minste te schreeuwen en met dingen te gooien. Maar dat ze stress heeft, is nog geen reden om jou zo te behandelen. Het is zeker niet jouw schuld, denk dat alsjeblieft niet. Ik weet niet wat je kunt doen om de situatie beter te maken. Ik zou voorstellen om even met je mama te gaan praten op een rustige manier, maar ik weet uit ervaring dat zoiets meestal niet evident is - en meestal uitloopt tot nog meer ruzie. Ik denk dat je alleen maar kunt wachten tot ze gekalmeerd is :/ In ieder geval heel erg veel sterkte en hopelijk voel je je snel weer iets beter.


    If you can't remember my name, just say 'chocolate' and I'll turn around.

    Nishinoya schreef:
    Ik weet dat stress ouders heel prikkelbaar kan maken. Mijn papa heeft net hetzelfde probleem. Hij is altijd mega vriendelijk, maar zodra hij gestrest is, begint hij bij het minste te schreeuwen en met dingen te gooien. Maar dat ze stress heeft, is nog geen reden om jou zo te behandelen. Het is zeker niet jouw schuld, denk dat alsjeblieft niet. Ik weet niet wat je kunt doen om de situatie beter te maken. Ik zou voorstellen om even met je mama te gaan praten op een rustige manier, maar ik weet uit ervaring dat zoiets meestal niet evident is - en meestal uitloopt tot nog meer ruzie. Ik denk dat je alleen maar kunt wachten tot ze gekalmeerd is :/ In ieder geval heel erg veel sterkte en hopelijk voel je je snel weer iets beter.


    Weet je wat het is, praten kunnen we niet hier. Zodra de eerste zin is gesproken is er ruzie. Het klinkt raar, maar zo gaat het echt hier, er is altijd wel iemand die z'n mond open trekt en de verkeerde woorden gebruikt. En dat kan ik zijn, maar ook mijn moeder of vader.


    • May we meet again •

    Dat klinkt echt verdomde erg als mijn vader. En ik heb een héle erge minachting jegens mijn vader. Hij zegt altijd precies die dingen waarvan hij weet dat ze pijn bij mij doen, zegt ook net zoals je moeder dat ik snel het huis uit moet gaan (eigenlijk appartement, want hey, ouders zijn gescheiden, goed ook voor mijn moeder) en scheldt me uit voor alles wat mooi en lelijk is. Ik weet zo ondertussen wel enkele jaren dat mijn vader een vorm van autisme heeft, dat is niet gediagnosticeerd, en daar houd ik ook wel enigszins rekening mee. Maar de dingen die hij gedaan heeft bij mij (hij heeft me letterlijk en figuurlijk ká-pot gemaakt en mijn laatste stukje energie uit mijn lichaam getrokken) vergeet en vergeef ik niet. Ik zeg het wel tegen hem dat ik dat doe, maar daar kom ik van mijn leven niet meer overheen. Als ik zou zeggen dat ik hem niet vergeef, gaat hij daar júist over door. Ik zou graag weten wat het geheim is om dit te verbeteren en het met je delen, maar om heel eerlijk te zijn, ik heb ook geen flauw idee. Ik probeer zo positief mogelijk te blijven nu, want ik wil me niet meer zo dood voelen. Ik zie het vaak voorbijkomen dat men dat zegt/schrijft/etc, de meesten zeggen het voor als expressie (ik weet dat sommigen het ook daadwerkelijk moeilijk hebben), maar ik voel me dus echt dóód en dat is niet iets om mee te boosten.

    Anyhooo, ik ken het gevoel en het is kút (om het maar zachtjes te zeggen). Als je iets kwijt wilt, weet je me te vinden en mag je mij altijd een berichtje sturen. Als je wilt stuur ik je ook wel mijn nummer voor dringende dingen en als je iemand meteen nodig hebt. <3


    Don't walk. Run, you sheep, run.

    Lolicia schreef:
    Dat klinkt echt verdomde erg als mijn vader. En ik heb een héle erge minachting jegens mijn vader. Hij zegt altijd precies die dingen waarvan hij weet dat ze pijn bij mij doen, zegt ook net zoals je moeder dat ik snel het huis uit moet gaan (eigenlijk appartement, want hey, ouders zijn gescheiden, goed ook voor mijn moeder) en scheldt me uit voor alles wat mooi en lelijk is. Ik weet zo ondertussen wel enkele jaren dat mijn vader een vorm van autisme heeft, dat is niet gediagnosticeerd, en daar houd ik ook wel enigszins rekening mee. Maar de dingen die hij gedaan heeft bij mij (hij heeft me letterlijk en figuurlijk ká-pot gemaakt en mijn laatste stukje energie uit mijn lichaam getrokken) vergeet en vergeef ik niet. Ik zeg het wel tegen hem dat ik dat doe, maar daar kom ik van mijn leven niet meer overheen. Als ik zou zeggen dat ik hem niet vergeef, gaat hij daar júist over door. Ik zou graag weten wat het geheim is om dit te verbeteren en het met je delen, maar om heel eerlijk te zijn, ik heb ook geen flauw idee. Ik probeer zo positief mogelijk te blijven nu, want ik wil me niet meer zo dood voelen. Ik zie het vaak voorbijkomen dat men dat zegt/schrijft/etc, de meesten zeggen het voor als expressie (ik weet dat sommigen het ook daadwerkelijk moeilijk hebben), maar ik voel me dus echt dóód en dat is niet iets om mee te boosten.

    Anyhooo, ik ken het gevoel en het is kút (om het maar zachtjes te zeggen). Als je iets kwijt wilt, weet je me te vinden en mag je mij altijd een berichtje sturen. Als je wilt stuur ik je ook wel mijn nummer voor dringende dingen en als je iemand meteen nodig hebt. <3


    Dat is echt vreselijk om te lezen. Gelukkig is mijn moeder niet zó erg om me ook daadwerkelijk uit te schelden al heb ik soms het gevoel dat ze dat maar al te graag een keer wil doen. Ik voel me gewoon echt een kut kind tegenover haar, maar dat is omdat zij mij zo laat voelen. Ik krijg het gevoel dat ik iedereen om mij heen pijn doe door er alleen al te zijn, door alleen al op de bank achter mijn laptop te zitten.

    Echt heel lief en je mag ook zeker je nummer sturen <3


    • May we meet again •

    MonChevy schreef:
    (...)

    Dat is echt vreselijk om te lezen. Gelukkig is mijn moeder niet zó erg om me ook daadwerkelijk uit te schelden al heb ik soms het gevoel dat ze dat maar al te graag een keer wil doen. Ik voel me gewoon echt een kut kind tegenover haar, maar dat is omdat zij mij zo laat voelen. Ik krijg het gevoel dat ik iedereen om mij heen pijn doe door er alleen al te zijn, door alleen al op de bank achter mijn laptop te zitten.

    Echt heel lief en je mag ook zeker je nummer sturen <3

    Dat weet ik, dat gevoel ken ik ook heel goed! Soms heb ik ook gewoon vaak gehad dat ik dan automatisch vanuit mezelf extra stil deed om maar niet op te vallen, gewoon om die negatieve shit te vermijden, waarna ik even later hoor 'waar is [insert my name]?'/'Oooh, ben jij ook hier. Ik zag je helemaal niet.' :W Het is goed dat je moeder niet zo doet, want dan zou ik haar echt slecht vinden. Sorry, maar ik wil graag eerlijk zijn en er niet over liegen. Ik verwacht dat ook van andere mensen. Ik hoor liever dat je me een bitch vindt (om een voorbeeld te geven) dan dat je heel geniepig achter mijn rug om dat tegen anderen zegt en lief tegen mij doet. Daar zie ik jou niet echt voor aan, maar ik wil het even zeggen voor het verkeerd wordt opgevat.

    Als je het niet doorstuurt naar andere mensen vind ik het goed. Je pbtje komt er zo aan with lightning speed <3

    [ bericht aangepast door Diluc op 29 aug 2016 - 21:45 ]


    Don't walk. Run, you sheep, run.

    Lolicia schreef:
    (...)
    Dat weet ik, dat gevoel ken ik ook heel goed! Soms heb ik ook gewoon vaak gehad dat ik dan automatisch vanuit mezelf extra stil deed om maar niet op te vallen, gewoon om die negatieve shit te vermijden, waarna ik even later hoor 'waar is [insert my name]?'/'Oooh, ben jij ook hier. Ik zag je helemaal niet.' :W Het is goed dat je moeder niet zo doet, want dan zou ik haar echt slecht vinden. Sorry, maar ik wil graag eerlijk zijn en er niet over liegen. Ik verwacht dat ook van andere mensen. Ik hoor liever dat je me een bitch vindt (om een voorbeeld te geven) dan dat je heel geniepig achter mijn rug om dat tegen anderen zegt en lief tegen mij doet. Daar zie ik jou niet echt voor aan, maar ik wil het even zeggen voor het verkeerd wordt opgevat.

    Als je het niet doorstuurt naar andere mensen vind ik het goed. Je pbtje komt er zo aan with lightning speed <3


    Geloof me, ik ben soms iets té eerlijk.

    En nee, ik zal het niet doorsturen, zo ben ik ook niet c:


    • May we meet again •

    MonChevy schreef:
    (...)

    Geloof me, ik ben soms iets té eerlijk.

    En nee, ik zal het niet doorsturen, zo ben ik ook niet c:

    Dan heb ik liever dat je te eerlijk bent, dan dat je liegt en achter mijn rug om roddelt. Ik haat zulke mensen.

    Oke, ik heb het gestuurd hoor.


    Don't walk. Run, you sheep, run.

    Het klinkt echt heel erg als mijn ouders die soms ook hun stress op mij afreageren, terwijl ik niks kan doen aan de oorzaak van de stress (niemand hier in huis overigens). Het is echt heel naar als dat gebeurd en ik vind het dan ook echt heel erg vervelend voor je. Echt heel veel sterkte en virtuele knuffels en alles. Ik hoop dat de situatie snel betert. Het is echt naar om te zien hoe vaak dit gebeurd trouwens, ouders die hun stress op hun kinderen afreageren, waardoor die enkel depressief en ongelukkig worden :/


    Happy Birthday my Potter!

    Het klinkt inderdaad niet alsof het inderdaad iets met jou te maken heeft, eerder als jij gewoon de pispaal bent waarop men zich moet afreageren. Ik vind het echt super naar voor je en hoop sowieso dat je binnenkort iets voor jezelf vindt, want volgens mij geeft dat sowieso rust. In elk geval een dikke virtuele knuffel!


    Every villain is a hero in his own mind.